Please, smile Mr. Dark!! #92


TanakhΑνέκαθεν έβλεπα με συμπάθεια τα συγκροτήματα που δεν κολλάνε σε αναστολές και ανοίγουν παρενθέσεις στο ύφος που τα έκανε γνωστά. Έστω και αν συχνά αυτές αποδεικνύονται ημιτελώς παράταιρες ή ακόμα και με μια one-off υποψία προσωρινότητας. Τουλάχιστον τα δύο θέματα σήμερα είναι τέτοιες περιπτώσεις, αρχής γενομένης από τον Jesse Poe και τους Tanakh. Μετά, λοιπόν, τις δραματικές μπαλάντες του εξέχοντος ντεμπούτο τους 'Villa Claustrophobia' του 2002, κυκλοφόρησαν στις αρχές του περσινού χρόνου το, σε γενικές γραμμές, κατώτερο 'Dieu Deuil' (όσοι έχουν την περιέργεια και την υπομονή ας περάσουν μια βόλτα από τα τεύχη # 38 και # 80 για περισσότερα) και με το φθινόπωρο στο ημερολόγιο το διπλό 'Tanakh', σταθερά στην Alien8 Recordings. Μόνο που σε αυτό το τελευταίο δεν υπάρχουν τραγούδια, παρά μόνον δύο άτιτλα instrumental tracks, ένα σε κάθε cd, με σαφείς drone προσανατολισμούς και αυτοσχεδιαστική διάθεση. Η τραγουδοποιΐα πήγε για διάλειμμα και έδωσε τη θέση της στον ελεύθερο πειραματισμό μιας σκοτεινής raga, από εκείνες τις ενδιαφέρουσες, αλλά παράταιρες παρενθέσεις που λέγαμε στην αρχή. Ο Poe συνοδεύεται εδώ από ένα διαφορετικό line-up, αποτελούμενο από άλλους έξι μουσικούς, όλοι τους από την κολεκτίβα της σκηνής του Mile End του Μόντρεαλ. Το πιπέρι εν προκειμένω, πάντως, είναι τα συνακόλουθα: Το album ηχογραφήθηκε στο The Pyramid Institute σε ένα μασονικό ναό του 1905 που βρίσκεται στο Church Hill του Richmond της Virginia. Μαθαίνουμε, επίσης, πως οι δύο συνθέσεις αναπτύσσονται με κορμό τα επισκευασμένα υπολείμματα ενός παλιού πιάνου που βρέθηκε έξω από το μέρος όπου προβάριζαν. Οι ήχοι που βγάζουν από αυτό, ωστόσο, δεν ακούγονται σε καμιά περίπτωση ως οι συμβατικοί πιανιστικοί που ίσως έχει κάποιος κατά νου, αλλά ως βαθιά παραμορφωμένοι, αλλόκοτοι και μυστηριώδεις, ένα υπόβαθρο που έχει στόχο να στοιχειώνει. Δική τους επιθυμία, μετά βεβαιότητας, και βρέθηκε μια μοναδική ευκαιρία από το πουθενά για να την υλοποιήσουν. Αν συνεχίσω και άλλο με δαύτο με βλέπω να ψάχνω ξανά το 'Nature Unveiled' των Current 93 και τα γραπτά του Aleister Crowley και δεν έχω πια καμιά τέτοια όρεξη, εκεί που τα' χω καταχωνιάσει και τα δυο.


The lighthouseΑν πριν είκοσι χρόνια μου 'λεγε κανείς πως ένα μέλος των The Raincoats θα έγραφε δίσκο χωρίς κιθάρες θα αντιδρούσα με τον τότε "τα παίρνω στο κρανίο" αυθορμητισμό μου με μια ανοιχτή παλάμη. Η Ana Da Silva, όμως, με το πρώτο της σόλο 'The Lighthouse' το πραγματοποίησε. Με μοναδικά μέσα ένα mini keyboard, τη μνήμη ενός sequencer και έναν ψηφιακό recorder 8 καναλιών, η Da Silva του 2005 δεν διαλέγει, εκτός ενός ξεχωριστού (αλλά όχι γι' αυτόν τον λόγο) τραγουδιού που θα αναφέρω παρακάτω, τις κιθάρες. Στην πιο αξιοπρεπή φωτογραφία της που κατάφερα να βρω φαίνεται γερασμένη (γκάφα, τι γράφω, δύο δεκαετίες πέρασαν). Στη μουσική και τα νέα τραγούδια της, πάντως, ακούγεται αρκούντως πιο φρέσκια.
Το album κυκλοφόρησε από την Chicks On Speed Records, το label των γνωστών, και είναι τουλάχιστον συμπαθητικό, με μερικές πολύ καλές στιγμές. Η πιο ιδιάζουσα είναι κατά τη γνώμη μου το track που προανέφερα,
Ana Da Silvaμια σύντομη διασκευή του 'Modinha' του βραζιλιάνου Antonio Carlos Jobim, το οποίο η Ana Da Silva ερμηνεύει απλά και συναισθηματικά με στιλ Nico, στη γλώσσα του original, παίζοντας και μια δωδεκάχορδη που ούτε καν γίνεται αντιληπτή. Είναι και η μόνη στιγμή του cd που τη συνοδεύει ο Stuart Moxham των Young Marble Giants. Γενικά, μου αρέσει η πρακτική της να μπαίνει στο τραγούδι σε υψηλούς τόνους, θυμίζοντας λίγο τη Bjοrk, την Enya, αλλά και την ξεχασμένη σήμερα Anna Palm. Η enhanced EU έκδοση του cd βγήκε τον περασμένο Νοέμβρη με έξτρα το video για το instrumental 'Hospital Window'. Τρισήμισυ μήνες μετά ακολούθησαν οι UK και US εκδόσεις με δεύτερο bonus το 'Litany', το b-side του 'In Awe Of A Painting' 7'' - το ρυθμικότερο τραγούδι εδώ που κυκλοφόρησε και ως limited single σε 500 κόπιες. Αν και είναι πραγματικά αξιέπαινο που η Da Silva με ένα μικρό όργανο και τη φωνή της ξεπερνάει το μινιμαλισμό και αγγίζει συχνά μια σταθερή ποιότητα, το παρόν album πολύ δύσκολα θα πάει πέραν των φίλων της. Σε λίγο καιρό μάλλον θα έχουμε ξεχάσει ότι αυτή η ντεμί κατάσταση υπήρξε καν και θα την θυμόμαστε ξανά για εκείνο το, παλιό, ταλέντο της στο 'Odyshape'.


Omar A. Rodriguez-LopezΜπορεί να θυμάστε τον κιθαρίστα Omar A. Rodriguez-Lopez ως πρώην των At The Drive-In και νυν των The Mars Volta. Σε ένα στοπ καρέ, μετά τη διάλυση των πρώτων και λίγο πριν το σχηματισμό των δεύτερων, γύρω στο 2000-1 δηλαδή, άρχισε να δουλεύει πάνω σε μια δική του ταινία, με τίτλο 'A Manual Dexterity', αλλά και να ηχογραφεί διάφορα στούντιο sessions με καλεσμένους για τις ανάγκες του soundtrack της. Τότε ήταν ένας junkie περίπου 24 χρονών, όπως ο ίδιος μαρτυρά. Τελικώς, εκείνο το 90-λεπτο film θα είναι έτοιμο να βγει φέτος, μέσα στην άνοιξη. Ξεπερνώντας, ωστόσο, την καθυστέρηση της κυκλοφορίας του, ο Rodriguez-Lopez εξέδωσε πέρυσι το πρώτο μισό της μουσικής που έγραψε γι' αυτό, το album 'A Manual Dexterity : Soundtrack Volume One' στην Gold Standard Laboratories - το label που ξεκίνησε το 1993 από τον Sonny Kay και στο οποίο, από ένα σημείο και μετά, συμμετέχει ισότιμα και ο ίδιος ο Omar A. Rodriguez-Lopez.

A manualΥπάρχουν δυο-τρία πράγματα που αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτό το cd. Πρώτον, το ότι είναι ένας από τους ελάχιστους, επί το πλείστον, instrumental rock δίσκους τελευταίας έκδοσης που πετυχαίνουν μια σπουδαία σε στιγμές αναδίπλωση μεταξύ σκοτεινότητας και ατμόσφαιρας. Ο Rodriguez-Lopez αποδεικνύεται πολύ ικανός στο να συνδυάζει στη cinema ανάπτυξη των θεμάτων του πολλά στοιχεία και στιλ, που φτάνουν ακόμα και μέχρι το Puerto Rico της καταγωγής του, και να το κάνει καλά και ακέραια κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Μετά, διαβάζοντας την ποικιλία των οργάνων που παίζει στα credits δεν μπορείς να μην του αναγνωρίσεις την πολυμορφική του δεξιότητα ως μουσικού, πέρα από αυτήν που ήδη ξέραμε ως έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες που βγήκαν προσφάτως μέσα από το αμερικάνικο rock. Σε κάθε περίπτωση, μολαταύτα, πρέπει να είναι σαφές πως αυτό εδώ το υλικό συστήνεται, αλλά δεν είναι, ούτε μοιάζει, με οτιδήποτε από τα albums των The Mars Volta και At The Drive-In - αν και το line-up των μουσικών είναι στον πυρήνα του σχεδόν ίδιο με αυτό που έδωσε το 'De-Loused In The Comatorium' το 2003. Πάντως, το ολογραφικού τύπου εξώφυλλο-καθρέφτης μου κάθεται στο στομάχι και ούτε που ψάχνω το γιατί.


Woke upΆλλη μια οξεία αντίφαση της εποχής: ένας από τους πιο ολοκληρωμένους pop δίσκους του 2004 μας έρχεται ανέλπιστα από ένα project που το όνομά του θα μπορούσε να ανήκει σε τρομοκρατική οργάνωση!! Δεν θα ήταν κακή ιδέα να αλλαχτεί, πάντως, λειτουργεί όντως απωθητικά. Και αναφέρομαι στο 'Wake Up Captain', το τρίτο album των Kevin Tihista's Red Terror και πρώτο για την ιστορική Parasol. Ο 36-χρονος σήμερα Kevin Tihista μεγάλωσε στο Walnut Creek της Santa Cruz και εδώ και χρόνια ζει στο Chicago. Πριν ακολουθήσει σόλο καριέρα έπαιξε σε κάμποσα βραχύβια σχήματα, με γνωστότερους τους Veruca Salt και έχει να λέει και για τη συνεργασία του με τον Tobin Sprout των Guided By Voices. Όσο από τραγούδια; Διαβάζω πως έχει γράψει εκατοντάδες.
Μετά από ολιγόχρονη σιωπή επανήλθε πέρυσι, σμίγοντας εκ νέου με τον παραγωγό Ellis Clark. Ως συνθέτης και ερμηνευτής, ο Tihista είναι ένας σπαραξικάρδιος και ρομαντικός crooner που δεν φοβάται να κλάψει ή να γελάσει δημόσια. Η μουσική απαιτεί αδιαμφισβήτητα ταλέντο, το ξέρουμε καλά, η ευαισθησία, ωστόσο, είναι άλλο πράγμα,
Kevin Tihistaβαθύτερα ανθρώπινο. Στο 'Wake Up Captain' συνυπάρχουν εντυπωσιακά και τα δυο. Η τροβαδούρικη γραφή του Kevin Tihista αναμοχλεύει, παντρεύει, αγαπάει τη μια και την άλλη τους γυρίζει την πλάτη, τα στιλ πολλών του παρελθόντος, τα οποία ξεκινούν από τον κοντινό Stephan Duffy, περνούν στους Andy Partridge και Paddy Mc Aloon και φτάνουν στον Randy Newman και φυσικά στους Steve Wilson και The Beatles, το ασφαλές πέρας κάθε pop songwriter που σέβεται τον εαυτό του. Με θαυμάσιες mid-tempo μπαλάντες όπως το 'Real Life' και το στοιχειωμένο, αλλά νευρώδες 'Ride' (στο περσινό μου top-11 τραγουδιών) ο Kevin Tihista μπαίνει δικαίως δίπλα στους Stephen Merritt και Daniel Bejar (Destroyer), στους πιο σημαντικούς pop τραγουδοποιούς των πρόσφατων χρόνων, δηλαδή, με το καλύτερο, από όσο μπορώ να θυμηθώ, album του. Αξίζει να τον γνωρίσετε μέσω ενός ποιητικά καθηλωτικού δίσκου, από κείνους που μεταποιούν αμέσως τις αδυναμίες της ψυχής σε προτερήματα.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. TAURPIS TULA - Sparrows lp
2. RICARDO VILLALOBOS - The Au Harem D' Archimede
3. ALEXANDROID - False Starts
4. GILAD ATZMON & THE ORIENT HOUSE ENSEMBLE WITH ROBERT WYATT AND GUILLERMO ROZENTHULER - Musik / Re-Arranging The 20th Century
5. LARSEN - Play mini-cd