Please, smile Mr. Dark!! #93


Summer in AbaddonΚαθώς φαίνεται έξι χρόνια ψαξίματος ήταν αρκετά για να βρουν οι Pinback τον ήχο που επιθυμούσαν. Είναι αυτός του 'Summer In Abaddon', του περσινού, τρίτου τους album και πρώτου υπό τη στέγη της Touch And Go. Και συνάμα πιθανόν να είναι και η καλύτερή τους στιγμή, ενώνοντας σε ένα σετ από δέκα σφριγηλά, ενήλικα τραγούδια τις κοφτές κιθάρες και τους ρυθμούς, που απατηλά χρωστούν πολύ περισσότερα από όσα αναγνωρίζουν στους The Police, με τη συναισθηματικά ουδέτερη μελαγχολία του 'Disintegration' των The Cure του 1989. Μια pop μουσική με βάθος, η οποία δεν υπόκειται σε εμπορικές πιέσεις και που αφήνει τόσο τους παλιούς, όσο και τους νέους φαν να την απολαύσουν το ίδιο.
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1998 στο San Diego ως part-time project των Armistead "Zach" Burwell Smith IV και Robert Rulon Crow Junior. Ο δεύτερος από όσο διαπιστώνω στα credits έχει έκτοτε συμμαζέψει
Pinbackτο ονοματεπώνυμό του σε κάτω του μισού. Ο πρώτος θέλει ακόμα σχεδόν μισή σειρά δική του. Ας είναι, δεν ήταν ποτέ θέμα αυτό. Το όνομα, πάντως, της μπάντας το εμπνεύστηκαν από ένα χαρακτήρα της ταινίας 'Dark Star' του John Carpenter. Στον τίτλο του δίσκου, από την άλλη, παίζουν αρκετά με την παραδοξότητα, κάπως έτσι τουλάχιστον το κατάλαβα εγώ. Στις συναυλίες τους, τώρα, βγαίνουν με πενταμελές σχήμα, ακριβώς όπως στη φωτογραφία. Δεν μου είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποιο track από το 'Summer In Abaddon', ενδεικτικό του ομοιόμορφου περιεχομένου του και του υψηλού του επιπέδου. Το cd ακούγεται αβίαστα και μονορούφι από την αρχή μέχρι το τέλος, μα ζορίζοντας την κατάσταση κλίνω προς το 'Sender' ως επιλογή. Αν πούμε, ωστόσο, πως έχουμε ένα στιλ και το παρόν είναι η alternative post-punk/pop όψη του, υπάρχει και η πίσω, η πιο rock. Αλήθεια, έχετε ακούσει το 'Grace Under Pressure' των Rush; Όχι, ε; Κρίμα, γυρόφερνε στο μυαλό μου συνεχώς όσο εξελισσόταν το παρόν. Λέτε να είναι τυχαίο;


Re arrangingΤο ξέρω, δεν είναι και εύκολο να φανταστεί κανείς έναν Ισραηλινό να τιμά τον Yasser Arafat, τα Μ.Μ.Ε. σε αυτήν τη χώρα μας έχουν σφυρηλατήσει την κρίση μονόπλευρα. Και όμως, μια βδομάδα μετά το θάνατο του Παλαιστίνιου, ο πνευστός Gilad Atzmon τού κατέθεσε το δικό του tribute και μάλιστα επί σκηνής στο London Jazz festival. Πάλι, δεν χρειάζεται να τρέξουμε στην Πυθία για το ότι ο Atzmon δεν μένει στην πατρίδα του. Κατανοητό, με κάτι τύπους σαν τον Ariel Sharon να ασκούν πολιτική. Παράγει, λοιπόν, το συγγραφικό και μουσικό του έργο από το Λονδίνο. Και ακούγοντας το περσινό 'MusiK / Re-Arranging The 20th Century', το τελευταίο του album για την Enja με το (πολυεθνικό) The Orient House Ensemble, καταλαβαίνουμε και το γιατί: στη γραφή του θέλει να χωρέσει τον κόσμο όλον, αδιάκριτα.
Η φωνή του Gilad Atzmon είναι jazz. Όσο πρέπει ευρωπαϊκή, αλλά και τόσο ώστε να μη χάνει τους μεγάλους Αμερικανούς πνευστούς απ' τις επιρροές του. Την εμποτίζει, ωστόσο, και με πολλά άλλα στοιχεία. Στις συνθέσεις του, έρχονται, χρωματίζουν και φεύγουν η αραβική folk, οι ρυθμοί των Βαλκανίων, τα ταγκό της Αργεντινής και οι μπάντες του δρόμου στα σοκάκια της Νάπολης με έναν απλό, αεικίνητο τρόπο. Ο Atzmon έχει περάσει πια τα
The Orient House Ensembleσαράντα (γεννήθηκε το 1963). Οτιδήποτε κάνει με αυτό το ensemble εδώ και κάμποσα χρόνια ασφαλώς και δεν θυμίζει ότι υπήρξε μέλος στους The Blockheads του Ian Dury, αυτό, όμως, είναι μια αλήθεια. Στον παρόν δίσκο συμμετέχουν ερμηνευτικά ο νεαρός Αργεντινός τραγουδιστής Guillermo Rozenthuler και ο πολύς Robert Wyatt. Ο τελευταίος λένε πως είναι υπερβολικά ντροπαλός και ζήτησε από τη γυναίκα του να πλησιάσει τον Atzmon πριν λίγα χρόνια για να παίξει στο 'Cuckooland' του. Τι σκαρφίζεται κανείς! Τώρα τα πράγματα τους έφεραν να αλλάξουν ρόλους. Για τον τίτλο του δίσκου ο συνθέτης λέει ότι εκφράζει μεταφορικά τη μουσική χωρίς την αγοραστική της αξία, τις business και τη βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από αυτήν και που ο ίδιος συμβολικά συνδέει με το αγγλοσαξονικό "c" στο τέλος της. Μάλλον ονειρεύεται, αλλά το όνειρό του μας αρέσει, ίσως επειδή είναι και δικό μας. Η σχεδόν klezmer instrumental εκτέλεση στο 'Lili Marleen', πάντως, όπως και οι ανύποπτες μικρές βόλτες στους κλασικούς G. Gershwin και K. Weill μέσα στα οκτώ λεπτά του 'Re-Arranging The 20th Century' δείχνουν και ανεπτυγμένο γούστο.


The Au HaremΜε την πρώτη ματιά πιθανώς σε ειδικό κοινό να απευθύνεται και ο Ricardo Villalobos. Για την ακρίβεια σε αυτό που αρέσκεται στους house/techno γόνους που έσπειρε ο άνεμος από το Detroit στην κεντρική Ευρώπη κατά το, ελάχιστα απώτερο, παρελθόν. Παρόλο, δε, που η προσωπικότητα του περσινού του 'The Au Harem D'Archimede' album, για τη γερμανική Perlon, καθώς και η πληρότητα και επαρκής γνώση του ύφους, άρουν μερικώς τις σχετικές επιφυλάξεις περί ιδιωμάτων και μουσικών χώρων, ο Villalobos παραμένει προσηλωμένος και δεν κρύβει, βεβαίως, τις επιρροές του. Ξεγελάει λίγο, διαλέγοντας να ανοίξει το δίσκο του με το περισσότερο ενδοσκοπικό, παρά ρυθμικό, 'Hireklon', ένα track που θυμίζει έντονα το στιλ του Murcof, αλλά από κει και μετά έρχεται στους ασφαλείς δρόμους που επιβάλλει ο βίος του ως DJ και παραγωγού και οδηγείται τελικά στις πίστες, έστω τις πιο εναλλακτικές.
Για τον Ricardo Villalobos το ταξίδι που έκανε το 2000 από το Darmstadt στη μητρόπολη του κάθε ηλεκτρονικάριου στην Ευρώπη, το Βερολίνο, δεν ήταν και το πιο δύσκολο ή ριψοκίνδυνο της ζωής του. Χρειάστηκε πολλά χρόνια
Ricardo Villalobosπριν, όντας μόλις τριών ετών, να φύγει από το Σαντιάγκο της Χιλής όπου είχε γεννηθεί (το 1970) για την πατρίδα της μητέρας του, τη Γερμανία, εν μέσω των όσων επήλθαν μετά τη δολοφονία του Salvator Aliente. Στα δέκα του χρόνια άρχισε να παίζει conga και bongos. Τον ακολουθούν μέχρι σήμερα στους ρυθμούς που γράφει. Με την ηλεκτρονική μουσική ξεκίνησε στα τέλη των eighties, σχεδόν παράλληλα με το DJ-ing και αργότερα ασχολήθηκε και με την παραγωγή. Και αυτά τον ακολουθούν μέχρι σήμερα. Η μόνη δυσκολία που βγαίνει ακούγοντας για περίπου εβδομήντα και πέντε λεπτά τις μινιμαλιστικές του αναπτύξεις στο παρόν cd είναι να καταλάβεις πού τελικά έχει, αν έχει, καταλήξει: σε αυτούς που παράγουν ή σε αυτούς που καταναλώνουν τη μαζική κουλτούρα; Ή μήπως ο διαχωρισμός τον μπέρδεψε; Εντούτοις, σε αυτά τα tracks έχει ενσωματώσει συγχρόνως μια υπονοούμενη, υπόγεια και λεπτομερή, άποψη για τη μοντέρνα φύση της χορευτικής μουσικής, η οποία για μένα είναι συχνά αρκετή για να ορίσει τη διαφορά. Και αν δεν υπήρχε το εξοντωτικό 'True To Myself' στο τέλος θα ήταν ένα αρκούντως ενδιαφέρον και σε στιγμές πολύ ευχάριστο δισκάκι. Τώρα, περιμένω γνώμες.


SparrowsΚαλά ή όχι μέχρις εδώ, την αποκάλυψη για σήμερα την άφησα τελευταία. Ονομάζονται Taurpis Tula. Αποτελούνται από τους Heather Leigh x (φωνή, pedal steel, ψαλτήρι) και David Leigh x (κιθάρα, κανονική). Έχουν έδρα τη Γλασκόβη της Σκοτίας. Κυκλοφόρησαν πέρυσι το πρώτο τους full-length album με τίτλο 'Sparrows' μόνον σε βινύλιο και σε έκδοση 700 αντιτύπων. Το οποίο και έρχεται σ' ένα ιδιαίτερο εξώφυλλο, έργο του Alan Sherry. Ίσως οι ψαγμένοι τον ξέρετε από το label της Siwa. Αλλά και να μην, δεν τρέχει και τίποτα. Αυτό μέσω της Eclipse Records από τη μακρινή Αριζόνα.
Όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια, εκτός από τα επώνυμα των δύο μελών. Πίσω τους κρύβονται η Heather Murray των Charalambides και ο David Keenan των Telstar Ponies, ο τελευταίος και γνωστός αρθρογράφος του The Wire. Ο δίσκος περιέχει τρεις αυτοσχεδιαστικές συνθέσεις με τίτλους απλώς τις
Taurpis Tulaημερομηνίες που αυτές γράφτηκαν. Η μίξη του έγινε πριν από περίπου ένα χρόνο στο Fishtown της Philadelphia. Πρόκειται για ό,τι πιο διαφορετικό έχω ακούσει εδώ και αρκετό καιρό. Μια προσπάθεια να αντιστραφεί η φυσική σειρά των πραγμάτων, μια άμεση εξέταση της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο γνωστικό και το αυθόρμητο συναίσθημα, τα οποία περισσότερο συμπληρώνουν παρά απορρίπτουν αμοιβαία το ένα το άλλο. Και αυτό παρόλο που άλλοτε φαίνεται και άλλοτε όχι. Οι Taurpis Tula είναι στιγμές που ακούγονται σαν σε μυσταγωγική, κλειστή τελετουργία, αν και η noise-folk ατμόσφαιρά τους πάει και έρχεται να γίνει σχεδόν φουτουριστική. Ήδη μαθαίνω πως ετοιμάζουν μερικές κυκλοφορίες για τους επόμενους μήνες - το 'Lonely Woman', ένα νέο κομμάτι για τη συλλογή 'Time And Relative Dimensions In Space', μια συνεργασία με τους Islaja για λογαριασμό της Volcanic Tongue και ένα limited edition poetry box (;) από τον David Leigh x, είναι ό,τι συνέλεξα. Με λίγη τύχη ίσως βρείτε κάπου κάποια κόπια από αυτό το lp. Να είστε καλού-κακού έτοιμοι, πάντως, για ένα βαθύ ταξίδι στα άδυτα του ανθρώπινου εγκεφάλου και της ψυχής καθαυτής. Είναι η προβολή των σημάτων της συνεύρεσης των δύο που θα σας αποκαλύψει πολλά και για σας τους ίδιους. Το μεγαλύτερο "μυστικό" του 2004, αναμφίβολα!

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. MARTIN SIEWERT - No Need To Be Lonesome
2. BIRDBRAIN - I Fly mini-cd
3. ODDFELLOWS CASINO - Winter Creatures
4. NEOTROPIC - White Rabbits
5. PSAPP - Tiger, My Friend