Please, smile Mr. Dark!! #94


LarsenΉταν μια καλή ιστορία, αλλά δεν την πίστεψα ποτέ μου, ούτε ακόμα και όταν βγήκε από το στόμα του Michael Gira: ότι τις τρεις βδομάδες που δούλεψε στενά με τους Larsen για το 'Rever', το μοναδικό album που έγραψαν για τη Young God, δεν είδε καν τα πρόσωπά τους. Νομίζω πως ήταν από κείνα τα παρασκηνιακά μυθεύματα που αντικαθιστούν τη διαφήμιση όταν δεν έχει κάποιος αρκετά λεφτά για να την κάνει σωστά. Όσα ακολουθούν το 'Play', το νέο δίσκο των Ιταλών, μου ακούγονται πιο πειστικά. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που οι Larsen έχαναν ένα από τα πέντε μέλη τους, τη Silvia Grosso, τους προσκάλεσαν να γράψουν μουσική για ένα φεστιβάλ. Μετρώντας λιγότερο από ένα μήνα και μη έχοντας βρει το πώς θα λειτουργούσαν με το τετραμελές, πια, line-up τους σκέφτηκαν ένα σετ από διασκευές. Και για να το κάνουν πιο ενδιαφέρον διάλεξαν κάτι μακριά από το δικό τους ήχο, τις αγαπημένες τους μελωδίες από τα albums των Autechre. Τελικώς, αυτές λειτούργησαν μόνον ως έμπνευση. Οι Larsen έγραψαν original υλικό, το οποίο έπαιζαν ζωντανά για περίπου ένα χρόνο, πριν το ηχογραφήσουν σε μια νύχτα για το 'Play'. Πώς σας φάνηκε αυτή η δεύτερη ιστορία;

PlayΤο συγκρότημα συνέχισε, τελικά, ως κουαρτέτο (και πάντα από το Τορίνο). Αποτελείται πλέον από τους Fabrizio Modonese Palumbo, Roberto Maria Clemente, Marco Schiavo και Paolo Dellapiana. Οι τρεις πρώτοι δημιουργούν στο 'Play' ένα επικό post-rock κλίμα από κιθάρες, μπάσο, αρμόνιο, τύμπανα, ξυλόφωνο και "αόρατες" φωνές, που παραπέμπει ευθέως στους Godspeed You! Black Emperor. Ο τέταρτος το στοιχειώνει με το ακορντεόν του μπολιάζοντας τον ήχο της μπάντας με τον Pauline Oliveros. Οι καλεσμένοι έγχορδοι, Julia Kent (τσέλο) και Matt Howden (βιολί), βάζουν τα τελευταία ψήγματα για να κλείσει αυτό το εξαιρετικό μουσικό puzzle σε έναν από τους πρώτους σπουδαίους δίσκους του 2005. Το cd βγήκε το Γενάρη από την Important. Η έκδοσή του σε lp τον επόμενο μήνα από την, επίσης αμερικανική, Becta-Lactam Ring θα περιέχει και ένα bonus 7'' με δύο unreleased tracks, υποθέτω τα extras που υπάρχουν στη σελίδα για το 'Play' στο site της Important. Έπεται από το ίδιο label το πέμπτο τους album με τίτλο 'Seies', κάπου τον Ιούνη (θα συμμετέχει και η Jarboe), αλλά και η κυκλοφορία των sessions που έγραψαν με τους Xiu Xiu, πάλι μέσα στη χρονιά. Το παρόν είναι ένα όξινο post-rock album, σκέτη διάβρωση. Και όσο βγαίνουν τέτοια πολύ δύσκολα θα βάλουμε σ' αυτό το ιδίωμα την ταφόπλακα που λέγαμε. Ψάξτε το.


AlexandroidΌσοι προέρχονται από τις πρώην ανατολικές χώρες έχουν μια, με αυστηρά σταθμά, αναχρονιστική, αλλά και ρομαντική άποψη για τα ηλεκτρονικά που μου αρέσει. Λες και ο χρόνος σταμάτησε στο "I, Robot" του Isaac Asimov και στους Kraftwerk. Τελευταίο παράδειγμα το ντουέτο των Alexandroid. Τα δύο μέλη τους, οι Alexander Matrosov και Andrey Antonets είναι Ρώσοι, αλλά γεννήθηκαν στη Ρίγα της Λετονίας. Ταξίδεψαν σε χώρες όπως η Αγγλία και η Γερμανία και στη συνέχεια άλλαξαν διαμονή προς την Αγία Πετρούπολη. Τους Alexandroid τους δημιούργησαν το 1992, διαλέγοντας ως όνομα κάτι που μοιάζει με γλωσσοπλαστικό σύμπλεγμα των δικών τους μικρών, και δισκογραφούν από το 1995.

False startsΤο περσινό 'False Starts' είναι το πέμπτο τους album (έχουν και άλλα δύο σε κασέτες). Ο τίτλος του αναφέρεται σε ένα γεγονός: αρχικά η Lo Recordings είχε αναγγείλει το δίσκο με ένα διαφορετικό ('For After', ένα από τα δεκαεπτά tracks του), άλλά μετά καθυστέρησε την κυκλοφορία του. Μάλλον την πικρία τους εκφράζουν περισσότερο, αν και το πολύ όμορφο packaging σίγουρα τους αποζημίωσε. Οι Alexandroid στο 'False Starts' παρουσιάζουν ένα πολύ συμπαθητικό cinematic electro, που σπάνια ανεβαίνει ακόμη και σε μεσαία tempi, και το οποίο σε όλα τα κομμάτια περιστρέφεται σχεδόν σταθερά γύρω από μια κυκλωτική, διαχυτική ατμόσφαιρα, όπως στα soundtracks. Όπου υπάρχουν φωνητικά είναι που πλησιάζουν και κοντύτερα τη συγκροτημένη φόρμα της ηλεκτρονικής pop. Για τα instrumentals τα είπαμε ήδη. Και χωρίς να είναι το καλύτερό τους album αποτελεί ένα ευχάριστο, χαλαρωτικό άκουσμα που μόνο γι' αυτό συχνά θα κερδίζει σε προτίμηση και θα ανεβαίνει σε σπουδαιότητα. Εξάλλου, το συνηθέστερο πρόβλημα με αυτού του είδους τη μουσική είναι πως όσοι καταπιάνονται με αυτή είτε την παίρνουν πολύ στα σοβαρά, είτε όχι όσο αρκετά χρειάζεται. Πολύ ωραία, λοιπόν, αυτοί οι Ρώσοι δίνουν το προφανές: την ιδανική, μέση λύση!


PsappΠαρόμοια, αλλά ακόμη λεπτότερη ισορροπία έχουν οι Psapp, ένα, επίσης, ηλεκτρονικό σχήμα, αυτή τη φορά με έδρα το Λονδίνο. Μόνον που αυτοί εδώ έχουν πάθει κατιτί ψυχολογικό εμμένοντας στο να γράψουν και να αποδώσουν τον ήχο της αθωότητας. Γι' αυτό και γεμίζουν τα τραγούδια τους με πλήθος ήχων από παιδικά όργανα, σκουξίματα από καραμούζες, κουδούνια, αλλά και απρόβλεπτους, ανεπαίσθητους ήχους που συλλέγουν οι ίδιοι ηχογραφώντας στους δρόμους. Βασικός τους νους είναι ο Carim Clasmann. Τον ξέρετε; Μάλλον θα έπρεπε. Γερμανός από την Κολονία, είναι ένας από τους παραγωγούς που συνδυάζουν ταλέντο και αξιοπρόσεχτη τεχνική (οι Einsturzende Neubauten και Natacha Atlas το ξέρουν σίγουρα καλύτερα), και που τελεί επί μακρόν και μηχανικός ήχου στο λονδρέζικο The Fishtank Studio. Τραγουδιστική του αιχμή στους Psapp είναι η βρετανίδα Galia Durant, με το παιδικό προσωπάκι και μια εξαιρετική φωνητική χροιά, κάπου ανάμεσα στις Margaret Fiedler των Laika, Rosie Cuckston των Pram και Anna Domino. Αναπόφευκτα, κάπου εκεί ανάμεσα τοποθετείται και το μουσικό ύφος του ντουέτο.

Tiger, My FriendΣτο ντεμπούτο τους full-length 'Tiger, My Friend' είναι σαν δυο ενήλικοι να παλεύουν με τη χαμένη τους παιδικότητα. Και όταν αυτή τους στριμώχνει στη γωνία, να της απαντούν με μουσική και τραγούδια, μπας και ημερέψει. Στην πραγματικότητα από μόνη της αυτή η παρατήρηση αποτελεί ένα πεδίο αρκούντως ενδιαφέρον. Ο δίσκος κυκλοφόρησε αρχικά τον περασμένο Νοέμβρη στην Αμερική με την ετικέτα του The Leaf Label. Είναι η έκδοση που έχω στα χέρια μου. Στα τέλη του Γενάρη, όμως, ακολούθησε και η βρετανική του έκδοση από την Arable Records, το label του Robin Saville (των Isan) - με εντελώς διαφορετικό artwork, αλλά ίδιο tracklisting. Ακόμη και όταν ενίοτε νομίζεις πως φλερτάρει με την αφέλεια, το παρόν album δεν παύει ποτέ του να είναι μια συνειδητά συγκινητική θέση, κουβαλώντας μια απροβλημάτιστη, σχεδόν άγνωστη πτυχή της ενηλικίωσης που είναι, τελικά, και ανέμελα ζεστή. Δεν μπορώ να σκεφτώ ένα πιο κολλητικό άκουσμα από όσα βγήκαν προσφάτως. Φετίχ, σαν τις καραμέλες, τα σπυράκια της ανεμοβλογιάς, το ροζ ποδήλατο με τις βοηθητικές και όλα τα άλλα ανασταλτικά της πρόωρης γήρανσης. Το συστήνω, θέλει και σκέψη;


Oddfellows CasinoΝα που πραγματοποιήθηκε, τέλος, και εκείνο το ξεχασμένο ραντεβού μου με τον τραγουδιστή και συνθέτη David Bramwell από το Brighton και τους Oddfellows Casino του. Από τότε που είχα παρουσιάσει το πρώτο τους album (στο τεύχος # 50) ήταν γνωστό ότι στο δεύτερο θα βρισκόταν ανάμεσα στους συμμετέχοντες και ο Simon Johns των Stereolab. Η παρουσία του, ωστόσο, δεν επέδρασε στο ελάχιστο πάνω στη γραφή του Bramwell. Την ακούμε σαν από το 'Ballad Of Oddfellow', που έκλεινε το 'Yellowbellied Wonderland', μέχρι το 'Your Welcome / Cool Water', το τραγούδι που ανοίγει το 'Winter Creatures', να πέρασε μόλις μια νύχτα. Άσε εκείνη την ατυχία που κατατρέχει όλους όσους βγάζουν δίσκους πάνω που πάμε για την εναλλαγή του χρόνου, στο τέλος ξεχνιούνται να αναφερθούν. Λοιπόν, η Pickled Egg κυκλοφόρησε κανονικά το παρόν στα μέσα Δεκέμβρη, οπότε το 2005 μπορεί να κερδίσει πολλαπλά από αυτή τη σπουδαία pop που περιέχει, πού ξέρεις;

Winter creaturesΟ David Bramwell ακούγεται ως ένας τυπικά Άγγλος τροβαδούρος με ένα ταλέντο, όμως, που δεν προωθεί ποτέ του την τυπική γνώση, σε βάρος της διαισθητικής. Δίνει αγώνα για να νιώσει ο καθένας μέσα από τα τραγούδια του την αύρα όλων των εποχών μαζί, έτσι όπως ο ίδιος τις έχει στο μυαλό του, αλλά και τους κύκλους της ζωής που δεν σταματάει ο θάνατος. Σταθείτε σε αυτό το απίθανο πάντρεμα στοιχείων από την ψυχεδελική pop, τη σκοτεινή folk, τη φωνητική jazz, τον ήχο της σκηνής του Canterbury - εδώ βρίσκεται καταγεγραμμένη η πιο άμεσα εκφρασμένη επιρροή από τον τότε Robert Wyatt που ακούσαμε προσφάτως, μεγάλη υπόθεση-, αλλά και νεώτερους, όπως οι Belle & Sebastian, σε κάτι πιο "κρεμάμενο" βρε παιδί μου, πιο επιτακτικό και στροβιλώδες. Ο Bramwell γράφει και ερμηνεύει με πάθος τις ιστορίες του. Ίσως από πολλές απόψεις να παραμένει λίγο δύσπιστος, γιατί και ο ίδιος ταξιδεύει με αυτές αγνά, δείχνοντας να τις γνωρίζει σε βάθος ελάχιστα. Ψάξτε μια κόπια του 'Winter Creatures' άμεσα. Μέσα του θα συναντήσετε μια ιδιοφυΐα η οποία θα σας μαγέψει, είμαι σίγουρος. Must.

PLAY-LIST στήλης (το βαρόμετρο της έσω εντροπίας μου) :

1. MARGINAL PEOPLE - Problems Of Existence
2. VOLTAIRE - Then And Again mini-cd
3. BEEQUEEN - The Bodyshop
4. RADIOINACTIVE AND ANTIMC - Free Kamal
5. PIANO MAGIC - Open Cast Heart cd-ep