Σημεία, μύθοι και τέρατα #3

Η καλύτερη θεραπεία για το μπλοκάρισμα του συγγραφέα είναι τα ποιήματα του Μπουκόφσκι. Ακόμα καλύτερα αν είναι από τη νέα σειρά που ξεκίνησε να βγάζει το Black Sparrow Press μετά το θάνατό του και περιλαμβάνει το ανέκδοτο αρχείο που άφησε πίσω του.

Τα ποιήματα του Μπουκόφσκι είναι όπως κι οι ιστορίες του: διαβάζονται σα νεράκι. Κι είναι πολλά, πάρα πολλά, τελειωμό δεν έχουν. Σα να μην είχε γράψει αρκετά όσο ζούσε, άφησε πίσω του άλλα τόσα. Όσα όμως και να καταναλώσεις, πάλι είναι γραφτό να ξαναβρείς το δρόμο για το βιβλιοπωλείο, για την επόμενη δόση. Σαν γριά που δεν μπορεί να σταματήσει να βλέπει την αγαπημένη της σαπουνόπερα, κι ας ξέρει τι θα γίνει, κι ας ξέρει ότι δε γίνεται τίποτε, κι ας βαρέθηκε. Σαν τις μεσήλικες μαθήτριες του μαθήματος γιόγκα στο γυμναστήριο της γειτονιάς που ακούν το δάσκαλο να τους λέει παραμύθια για το διαλογισμό τα οποία τις κάνουν να χαλαρώνουν σα κλείνουν τα μάτια. Αυτές οι ίδιες που πρέπει να επιστρέψουν κάθε βδομάδα. Αυτές που αν χάσουν μια τάξη, τις πιάνει ενοχή.


Betting on the museΗ καλύτερη θεραπεία για το μπλοκάρισμα του συγγραφέα και το μπλοκάρισμα γενικώς είναι τα ποιήματα του Μπουκόφσκι. Εκείνου που επωμίστηκε στους ώμους του τις αμαρτίες όλων των συγγραφέων του κόσμου. Που έζησε για να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη και συνέχισε με πιότερη λύσσα σαν κατάλαβε τη μοίρα του. Μέχρι ν' αποδείξει ότι μπορεί να φέρει εις πέρας τα πάντα (το εξής ένα, το τίποτα), να σηκώσει το ασήκωτο. Και κάπως έτσι έγινε ένας πατέρας για όλους μας. (Η ψυχανάλυση θα 'χε πολλά να πει για τον τρόπο που πολλοί αποτυχημένοι ή εν δυνάμει συγγραφείς προβάλλουν το ανήμπορο εγώ τους στα βιβλία του λεγάμενου. Αλλά έλα που μ' έναν τέτοιο πατέρα δε χρειάζεσαι ψυχαναλυτή για να σου δείξει το αυτονόητο).

Εκεί ακριβώς έγκειται η θεραπευτική δύναμη των στίχων του. Μόλις δεις τα σκούρα, ανοίγεις το βιβλίο κι απιθώνεις πάνω του το αμάρτημά σου. Και δουλεύει! Η κυκλοθυμικότητά σου μοιάζει ξάφνου σα μαραμένο ζαρζαβατικό σε σχέση με τις βουτιές του Μπουκόφσκι στα κακτόδεντρα των εμμονών του. Οι προβλέψιμες ανατροπές που ονειρεύτηκε η καλομαθημένη φαντασία το βάζουν στα πόδια μπροστά στην άπατη αγένεια του πορνόγερου. Το εφηβάκι μέσα σου ξυπνά και φωνάζει "είδες που σου τα έλεγα;". Κι όπως με κάθε έφηβο, έτσι κι αυτό αισθάνεται καλά επειδή δικαιώθηκε και το βουλώνει - αφήνοντάς σε στην ησυχία σου. Δουλεύει: κλείνεις το βιβλίο, ηρεμείς. Πάλι καλά που υπήρξε έτσι και το έγραψε κιόλας, πάλι καλά που δε χρειάζεσαι να γίνεις σαν αυτόν.

Και πώς το έγραψε, θα συμπληρώσω. Χιλιάδες χαρτιά, χιλιάδες ποιήματα. Με κλειστά τα μάτια διαλέγεις ένα βιβλίο και στην τύχη ανοίγεις μια σελίδα. Πάω στοίχημα, θα είναι πάντα η σωστή. Ακόμα κι αν το ποίημα είναι αποκληρωμένο κι από τον ίδιο το συγγραφέα του. Κάποιος που προτιμά να ομολογήσει την κακή του έμπνευση σώζει ένα ακόμα κομμάτι από τα αρπακτικά νύχια της, όπως κάνει με μαεστρία ο Μπουκόφσκι. Παλιό το κόλπο, θα μου πεις... Ναι, αλλά έλα που δεν πιάνει πάντα...

Λίγο παραπέρα στη γειτονιά είναι ένας Κινέζος που πουλάει μαντζούνια και κάνει βελονισμό. Στην τζαμαρία έχει κολλημένες όλες τις ασθένειες που θεραπεύει. Αν κάτσεις και χαζέψεις τη λίστα διαπιστώνεις ότι γιατρεύει περισσότερες αρρώστιες κι από το μεγαλύτερο νοσοκομείο της πρωτεύουσας... Τούτος ο Κινέζος είναι το αντίθετο από τα ποιήματα του Μπουκόφσκι: αυτά δεν καυχιούνται τίποτα, δεν υπόσχονται τίποτα, αλλά τελικά θεραπεύουν τη ύπατη ασθένεια στο πεδίο της γλωσσικής αναπαράστασης: το μπλοκάρισμα του συγγραφέα που είτε μίλησε περισσότερο απ' όσο έπρεπε ή δεν τολμά ν' ανοίξει το στόμα του.

Πάλι καλά που έπρεπε να γράψει αυτά που έγραψε, που μάτωσε τα δάχτυλά του στα πλήκτρα, δίνοντας στο σύμπαν και στους γραφιάδες του λίγο ακόμα περιθώριο να κάνουν το ίδιο.

27 Φλεβάρη 2005