Some cherries - Volume 6

Ίσως είναι παρενέργεια των πρόσφατων αναβιώσεων, πολλοί όμως βρίσκουν την ευκαιρία για επιδείξεις γνώσεων ή υποτιμητικές κρίσεις. Πεδίο ακαδημαϊκής (αυτό)ανάδειξης λοιπόν το rock και αφορμή για ασκήσεις μνήμης, αντί ολυμπιακό αγώνισμα όπου μεγαλύτερη αξία από το πρώτο μετάλλιο έχουν η συμμετοχή και ο τερματισμός. Στους "μελετητές" προτείνουμε σαν προσφορότερο γι' αυτούς το πεδίο της κλασσικής μουσικής ή της jazz ενώ στους δεύτερους ευχόμαστε καλή διασκέδαση. Και σε όσους αναζητούν τους επόμενους "σωτήρες" του rock θα θυμίσουμε αυτό που έγραψε κάποτε ο Lester Bangs: "δέκα μόνο άνθρωποι αγόρασαν τον πρώτο δίσκο των Velvet Underground, όλοι όμως έκαναν δικά τους group, τους δίσκους καθενός απ' αυτούς αγόρασαν επίσης από δέκα άτομα που έκαναν κι αυτοί δικά τους group και ούτω καθεξής".


Tv or not TvΘεωρούμε υποχρέωσή μας να επανέλθουμε στους TV On The Radio με την κυκλοφορία του ολοκληρωμένου πλέον LP τους 'Desperate Youth, Bloodthirsty Babes'. Άλλωστε και η νομοθεσία επιβάλλει ότι η επανόρθωση δημοσιεύματος πρέπει να γίνεται από την ίδια θέση, ακόμη και με τα ίδια τυπογραφικά στοιχεία. Για να είμαστε και σύννομοι λοιπόν (παρότι ίσως περισσότερο ενδιαφερόμαστε για την υστεροφημία μας), πρέπει να ομολογήσουμε ευθέως ότι δεν είδαμε να υλοποιούνται οι καλές εντυπώσεις και υποσχέσεις που άφησε το ντεμπούτο ΕΡ 'Young Liars'. Οι σκοτεινές ατμόσφαιρες έγιναν σκοτεινότερες αλλά και χαλαρότερες χάνοντας έτσι την προηγούμενη ένταση και επιτακτικότητα, καθώς φαίνεται ότι το βάρος έπεσε στους στίχους που καταπιάνονται ποιητικά με πολιτικά ζητήματα, προορισμός των οποίων όμως είναι μόνον η εσωτερική κατανάλωση. Περιμέναμε την επέκταση του ήχου που έμοιαζε με την soul συνεύρεση του Peter Gabriel, των Suicide και των Black Heart Procession και αντ' αυτής βρήκαμε τα ίδια συστατικά και στις ίδιες ποσότητες που υπήρχαν και στο ΕΡ ενώ ο υπόλοιπος δίσκος γεμίζει με στατικές και πειραματικές ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες που κουράζουν, με την εκφραστική και ευέλικτη φωνή του Tunde Adebimpe να αναλώνεται σε ακροβασίες. Ξεχωρίζει -όχι τυχαία- το 'Staring At The Sun', το μοναδικό τραγούδι που μεταφέρθηκε από το ΕΡ. Υπάρχουν βέβαια και άλλες αξιόλογες στιγμές, όπως το σκοτεινό 'The Wrong Way' όπου οι Suicide τραγουδούν soul, το νωχελικό doo-wop του 'Ambulance' και η soul ψυχεδέλεια του 'Bomb Yourself' αλλά και του 'Don't Love You', δεν αρκούν όμως και, ακόμη κι αυτές, διαρκούν συχνά περισσότερο απ' όσο θά 'πρεπε. Περιμέναμε περισσότερα.

Πριν προλάβουμε να βγάλουμε στην προηγούμενη έκδοση των "κερασιών" την συνομιλία μας με την Lauren Hoffman, μας πρόλαβαν τα γεγονότα με την διάλυση των Lilas, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους αναγνώστες του Mic να παρακολουθήσουν δια ζώσης τους τροχούς της rock ιστορίας σε κίνηση. Βραχύβιο λοιπόν (οκτώ μόλις μήνες) το σχήμα αυτό, πρόλαβε να μας αφήσει ένα θαυμάσιο δείγμα γραφής. Η Lauren εξήγησε ότι χώρισαν φιλικά καθώς αδυνατούσε να επωμίζεται η ίδια το βάρος (και οικονομικό) όλου του group, χαμογέλασε για την ειρωνεία -πλέον- όσων μας είπε την προηγούμενη φορά και αναχώρησε για νέες περιπέτειες. Της ευχηθήκαμε καλή τύχη.


HivesΣε studio στην πατρίδα τους βρίσκονται οι Σουηδοί Hives ετοιμάζοντας την επόμενη δουλειά τους, την οποία περιμένουμε προς το τέλος της χρονιάς. "Την προηγούμενη φορά πετύχαμε γιατί δεν ακούσαμε κανένα" δηλώνει ο (Howlin') Pelle Alqvist "και αυτό κάνουμε και τώρα". Απρόθυμος να αποκαλύψει πολλά, λέει μόνο ότι τα καινούργια τραγούδια θα είναι περίπου 30 δευτερόλεπτα μεγαλύτερα απ' ότι στον προηγούμενο δίσκο. Με τον ρυθμό αυτό και με δεδομένο ότι εκεί τα τραγούδια σπάνια ξεπερνούσαν τα δύο λεπτά, φαίνεται ότι δεν χρειάζεται ν' ανησυχούμε μήπως οι Hives απειλήσουν σύντομα το "φράγμα" των 5 λεπτών.

Υπάρχουν μερικοί λόγοι που στεκόμαστε για λίγο στους Metric απ' το Toronto και η φιλική σχέση που τους συνδέει με τους Yeah Yeah Yeahs δεν βρίσκεται σ' αυτούς. Ο πρώτος είναι ακριβώς η προέλευσή τους, καθώς φαίνεται ότι οι γείτονές τους στις Πολιτείες (μη έχοντας τίποτε να φοβηθούν από την άλλη πλευρά του ωκεανού) μιλούν εδώ και λίγο καιρό για την καναδική εισβολή και το νέο Seattle που δημιουργείται στο Toronto. Άλλος λόγος είναι η uptempo διάθεση που μας αφήνει η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους 'Old World Underground, Where Are
MetricYou Now?' Φιλόδοξη indie και art-pop που οφείλει πολλά στην synth-pop των '80's, συνάντηση των Blondie με τους Blonde Redhead, οπωσδήποτε παράγωγο αλλά ταυτόχρονα εθιστικό, ιδιαίτερα σε τραγούδια όπως τα 'IOU', 'Succexy', 'Combat Baby'. Η υπολογισμένη δόμηση των τραγουδιών έδωσε και το όνομα στο group, που τελικά ακούγεται σαν τους νοτιότερους γείτονες αλλά σε ηπιότερους και μετρημένους τόνους ή, ίσως, απλά χωρίς το attitude. Κυρίαρχη παντού η φωνή της Emily Haines (πρώην συνεργάτιδα των Broken Social Scene) που, στηριγμένη στα συμπαγή drums και τον analog synth ήχο με τα απλά αλλά έντονα riffs, αλλάζει διαθέσεις χωρίς προειδοποίηση και θεματολογία που, μεταξύ άλλων, συσχετίζει εύστοχα τον πόλεμο με το sex και κριτικάρει πικρόχολα την απάθεια των αμερικανών απέναντι στην κυβέρνησή τους. Ο δίσκος όμως έχει κι ένα δεύτερο, ίσως πιο ενδιαφέρον πρόσωπο, τις σκοτεινές μπαλάντες ('Calculation Theme', 'Love Is A Place', 'On A Slow Night'), όπου η Cat Power συναντά τους Velvets και η Emily είναι εκφραστική και άμεση, μερικές φορές σχεδόν χωρίς να τραγουδά. Μετρημένοι αλλά όχι μέτριοι λοιπόν οι Metric, όνομα που θα κρατήσουμε για το μέλλον.

Μπορεί τελικά το ξύλο να βγήκε από τον παράδεισο του rock (ο Jason Stollsteimer μάλλον το πιστεύει), καθώς ακόμη και ο Josh Homme μπλέχτηκε πρόσφατα σε καυγά σε κάποιο bar στην Νέα Υόρκη μετά από ένα live των Eagles Of Death Metal, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και να ματαιωθεί η επόμενη εμφάνιση του group. Στο μεταξύ αθόρυβα γράφτηκε ο επίλογος του "διασημότερου καυγά στην ιστορία του Detroit", με τον Jack White να καταδικάζεται -για επίθεση και κακοποίηση- σε πρόστιμο $500 και την υποχρέωση να παρακολουθήσει σεμινάρια για τον έλεγχο της οργής του (προτιμότερο να την βγάζει στους δίσκους του). Με αφορμή το μάλλον κωμικό αυτό περιστατικό, το περιοδικό MOJO θυμήθηκε άλλα παρόμοια που δημιούργησαν αίσθηση στον καιρό τους. Ανάμεσα σ' αυτά, η συμπλοκή του Mark E. Smith με τον κιθαρίστα του πριν την εμφάνιση των Fall το '99 στο Reading, με αποτέλεσμα να παίξουν τελικά ματωμένοι. Eπίσης τον Ron Asheton (με ναζιστική στολή) που ποδοπάτησε τον Iggy επί σκηνής σε live των Stooges, αφού προηγουμένως το θύμα είχε χαρακωθεί με χασαπομάχαιρο, ή τα δύο μέλη των Blockheads που γρονθοκοπήθηκαν άγρια επί σκηνής σε live του μακαρίτη Ian Dury με το κοινό να νομίζει ότι ήταν happening. Απείρου κάλλους θα πρέπει να ήταν και η σκηνή που ο Charlie Watts βούτηξε τον Mick Jagger σε πιάτο καπνιστού σολωμού πριν τον πετάξει απ' το παράθυρο σ' ένα κανάλι του Amsterdam, προσβεβλημένος γιατί ο τελευταίος τον απεκάλεσε "ο drummer μου": "you're my fucking singer!"


FuckΟλοκληρώθηκε στο τέλος του 2003 η σειρά Singles Club της ιταλικής Homesleep, με δώδεκα συνολικά singles (ένα κάθε μήνα) όπου παρουσιάστηκαν αποκλειστικές ηχογραφήσεις ονομάτων κυρίως από το roster της εταιρείας, μερικοί πρωτοεμφανιζόμενοι αλλά και κάποιες απρόβλεπτες συνεργασίες. Χωρίς να έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα (το καλοκαίρι είχε παρουσιαστεί στην δισκοκριτική το πρώτο της σειράς με τους Empire Of Sponge), συναντήσαμε στον αριθμό 4 τους αμερικανούς Fuck -ο John Peel τους αποκαλεί "ακατονόμαστους"- στο 'Hideout', την πιο δυνατή στιγμή απ' το τελευταίο πολύ καλό LP τους, κοντά στους Sonic Youth και τους Pavement. Τα υπόλοιπα δύο τραγούδια βρίσκονται στο γνώριμο χαμηλότονο ύφος τους παρότι πιο ατμοσφαιρικά και ψυχεδελικά και θα είχαν επίσης θέση στο LP, εδώ όμως μετατρέπονται βέβαια σε b-sides. Τον αριθμό 5 καταλαμβάνει η συνεργασία του Pall Jenkins (Black Heart Procession) με δύο μέλη των Trumans Water που υπογράφεται Black Soul Water, λαμβάνοντας υπόψη και τους Soul Junk, side project ενός απ' τους τελευταίους. Η σκοτεινή ηλεκτρονική ατμόσφαιρα παίρνει στοιχεία americana στην πρώτη και soul στην δεύτερη περίπτωση σε δύο μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, ευκρινώς πλησιέστερες στον ήχο των BHP. Στα βήματα του περυσινού πειραματικού EP των BHP και, παρότι το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον, ελπίζουμε να μην έχει συνέχεια στην επόμενη κανονική δουλειά τους. Στον αριθμό 6 οι αυστραλοί Sodastream με δύο όμορφες μπαλάντες στους γνωστούς μελαγχολικούς και ηπίως ηττοπαθείς pop τόνους, η πρώτη σχεδόν ακουστική, η δεύτερη καλύτερη και
Butterflies of Loveπερισσότερο uptempo, χωρίς όμως ν' αφήνουν κάποια ιδιαίτερη γεύση. Στο 8 φιλοξενούνται οι αμερικανοί Butterflies Of Love με δύο χαμηλότονα, moody τραγούδια και αρκετά στοιχεία ψυχεδέλειας '60's και garage, το δεύτερο κοντύτερα στους Pavement, που αφήνουν ευχάριστη αίσθηση και καλές εντυπώσεις. Στον αριθμό 9 τέλος ένα νέο όνομα από την Νέα Υόρκη, ο Thomas Truax με τρία τραγούδια από τα οποία το δεύτερο μόνο δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό. Πολύ καλή country noir στο 'Inside The Internet' με αρκετά στοιχεία θεατρικότητας, ακόμη και Residents, ενώ τα υπόλοιπα είναι κολάζ ήχων και πειραματισμοί με θεατρικά παραληρήματα, παραμορφωμένες φωνές στο υπόβαθρο και κάποιο ενδιαφέρον, περισσότερο στο πρώτο. Η συνολική εικόνα της σειράς όπως βγαίνει απ' όσα βρέθηκαν στα χέρια μας (περιλαμβάνονται ακόμη οι Quickspace, Oranger, Yuppie Flu, Califone κά.) παρουσιάζει (εκτός από το συλλεκτικό) ενδιαφέρον με αυξομειώσεις, καθώς περιλαμβάνει όπως φαίνεται και μετριότερες συμμετοχές. Λειτουργεί θετικά όμως, καθώς δίνει την ευκαιρία για γνωριμία με αρκετά ονόματα που δεν τους αξίζει η αφάνεια, παρουσιάζοντας ακυκλοφόρητα (παρά την ατασθαλία των Fuck) τραγούδια κοντά στο ύφος καθενός, ενώ αποτελεί και τον βατήρα για νέα group ή κάποιες πειραματικές συνεργασίες, ακριβώς αυτό δηλαδή που πρέπει να κάνει μια ανεξάρτητη εταιρεία. Διατίθεται μόνον με mail-order (singlesclub@homesleep.it).