Some cherries - Volume 8

"Έχουμε παρακολουθήσει μέχρι τώρα τουλάχιστον τρείς γενιές punk rock να έρχονται και να φεύγουν και, φαντάζομαι έχετε όλοι αποκτήσει την αίσθηση της παράδοσης... είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτές τις μέρες να είσαι εναλλακτικός ή να κάνεις λίγη αθώα πλάκα χωρίς να πέσει επάνω σου κάποιος κωδικοποιητής κρυφοακαδημαϊκός ή -ακόμη χειρότερα- η βιομηχανία μόδας και να σε βιάσει." Αυτά έγραφε το 1977 ο Lester Bangs και αναρωτιόμαστε τι θάλεγε -αν ζούσε- σήμερα, όπου και ο πλέον ανυποψίαστος αντιλαμβάνεται την λειτουργία του hype και της ανακύκλωσης. Ίσως την φράση που απηύθυνε το 1972 στον νεαρό τότε Cameron Crowe ο οποίος την κράτησε για να την μεταφέρει αρκετά αργότερα στην ταινία του Almost Famous: "το rock έχει πεθάνει μικρέ, ίσα που προλαβαίνεις το μνημόσυνο".


ManΣαν καθωσπρέπει μισάνθρωπος όπως δηλώνει ο Man Incorporated -κατά κόσμον Matt McGuire- από το Detroit, στερούνταν φίλων με τους οποίους θα σχημάτιζε group αλλά και χρημάτων για τον απαραίτητο εξοπλισμό οπότε αποφάσισε να περιοριστεί στα βασικά, το rhythm section δηλαδή που ανέλαβε μόνος του όπως και τα φωνητικά λόγω έλλειψης άλλου πρόθυμου. Κι αν σε μερικούς η εικόνα θυμίσει τον άνθρωπο-ορχήστρα, ο Man δείχνει από τις πρώτες στροφές του 'Fuck The Team' που ανοίγει την πρώτη του δουλειά 'Man Machine' ότι δεν αστειεύεται. Από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, δείχνει απ' την αρχή τι πρόκειται να επακολουθήσει, το ξέσπασμα της οργής και της μανίας του Man δηλαδή που εδώ καταπιάνεται με την άμυαλη νοοτροπία του πλήθους. Δείχνει επίσης και την επινοητικότητά του στην χρήση του περιβόητου αυτού ρήματος της αγγλικής, πολύ πιο δημιουργική και γλαφυρή από άλλα πρόσφατα παραδείγματα. Παρακάτω καταπιάνεται με αφεντικά-εκμεταλλευτές, τεμπέληδες χίππυς, ευαγγελιστές και άλλα, χωρίς να λείπει και ο αυτοσαρκασμός με το σχεδόν χαρούμενο 'Happy'. Ήχος λιτός φυσικά, βαρύς όμως και επαναλαμβανόμενος, επιθετικό hardcore που επιστρέφει πριν τον διαχωρισμό σε emo και screamo και ακούγεται σαν συνδυασμός Black Flag και Melvins, με το μπάσο να προσθέτει ογκώδη riffs επάνω από τον βομβαρδισμό της μπότας και να μετατρέπει τις κιθάρες σε περιττό πλεονασμό. 'Fired', 'Swagger', 'Machine', 'Go Fuck Yourself', 'Schtick' είναι μερικές από τις εκρήξεις του Man, που προς το τέλος ξεθυμαίνει κάπως δείχνοντας ένα διαφορετικό αλλά εξίσου ενδιαφέρον πρόσωπο σε δύο σκοτεινά blues ('Leave', 'Butcher's Holiday'). Ο Man χρησιμοποιεί λίγα για να πει πολλά που συνοψίζονται σ' ένα και μόνο, ότι δηλαδή το μόνο που πραγματικά χρειάζεται στο rock είναι αυτό που στα ισπανικά λέγεται cojones.

Φαίνεται ότι στην πόλη μας είτε δεν θα συμβαίνει τίποτε ή θα συμβαίνουν όλα μαζί. Δύο σημαντικά live (Tuxedomoon και Electrelane) ταυτόχρονα λοιπόν και, παρακάμπτουμε τα προφανή ερωτηματικά που υποδεικνύει η κοινή λογική για να σταθούμε στην παρουσία του κοινού της πόλης που έδωσε το παρόν γεμίζοντας και τους δύο χώρους παρά το εορταστικό εκείνης της ημέρας, απόδειξη ότι ζητά -και τιμά- τα καλά live. Νομίζουμε ότι η απάντηση στα συχνά παράπονα για την προσέλευση στα live είναι η ραδιοφωνική καλλιέργεια του κατάλληλου κλίματος αντί του σκοταδισμού που παρουσιάζει σαν σημαντικά τα live των Scorpions ή κάποιου Udo. Μέχρι τότε, συμβάντα σαν το πρόσφατο θα παραμείνουν ευχάριστες -και σποραδικές- εκπλήξεις.


Sluts of TrustΚάθε κείμενο που αναφέρεται σε διμελή σχήματα πρέπει πλέον υποχρεωτικά να περιέχει το όνομα των White Stripes τουλάχιστον μία φορά, εκπληρώνουμε λοιπόν την υποχρέωσή μας ώστε να ασχοληθούμε απερίσπαστοι με τους Sluts Of Trust. Οι δύο απόφοιτοι σχολής θεάτρου έρχονται από την αντίπερα όχθη του ωκεανού και συγκεκριμένα την Σκωτία και δεν είχαν ποτέ πρόθεση να χρησιμοποιούν μόνο κιθάρα και drums, αλλά ο υποψήφιος μπασίστας τους εγκατέλειψε την κρίσιμη στιγμή υποχρεώνοντάς τους να συνεχίσουν με ό,τι είχαν, κρίνοντας όμως από το ντεμπούτο τους 'We Are All Sluts Of Trust', οτιδήποτε άλλο θα ήταν περιττό. Η κιθάρα του McFarlane προωθεί και γεμίζει κάθε τραγούδι με τόσα riffs, παραμόρφωση και θόρυβο που θα έφταναν για ολόκληρο δίσκο και, με τα ογκώδη και βίαια drums του O'Donnell μόλις περισσεύει χώρος για την φωνή του πρώτου. Έντονο, γρήγορο punk με αποχρώσεις blues και πολλές αλλαγές χρόνου που ακούγεται σαν την συνεύρεση των Blues Explosion με τον μακαρίτη Jeff Buckley καθώς εκεί δείχνουν ευθέως οι φωνητικές ακροβασίες του McFarlane, αλλά και με αρκετές παραπομπές στο αμερικανικό hardcore των αρχών των '90's (Jesus Lizard, κλπ), ακόμη και κάποια δάνεια από το πιο κλασικό hard rock των '80's. Το 'Greatest Gift', από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, είναι μάλλον και το πιο αντιπροσωπευτικό με την ένταση των riffs, το ξέσπασμα θορύβου και τις κιθαριστικές ματιές προς το πιο κλασικό παρελθόν, ενώ από κοντά ακολουθεί και το δεύτερο single του δίσκου, 'Leave You Wanting More' με ένα επιπλέον νεύμα προς στους Pixies. Ο επηρρεασμός του McFarlane από τον Jeff Buckley φαίνεται ίσως καλύτερα στα πιο χαμηλότονα -για τα δικά τους μέτρα- αλλά καθόλου κατώτερα 'Dominoes' και 'Pirate Weekend', ενώ τα 'Meanwhile In Rocksville', 'That's Right' και 'Piece O'You' είναι μερικές ακόμη δυνατές στιγμές μιας πολύ αξιόλογης κυκλοφορίας που έρχεται σχεδόν απ' το πουθενά.


Loretta LynnΚαι για να μην αφήσουμε παραπονεμένο το διασημότερο ίσως σήμερα πρώην ζευγάρι του rock, το Van Lear Rose η συνεργασία δηλαδή του Jack White και της 70χρονης country ντίβας Loretta Lynn οπωσδήποτε δεν ήταν το επόμενο λογικό βήμα. Ο manager της Lynn πρόσεξε την αφιέρωση του White Blood Cells σ' αυτήν και ακολούθησε η πρόσκληση του ζεύγους στο ράντσο της τελευταίας στο Tennessee. "Οι fans μου λατρεύουν τους White Stripes" δηλώνει η ίδια, η περιοδεία του δίσκου όμως -παρότι country- θα γίνει σε rock χώρους. Αμφότεροι δηλώνουν πολύ ευχαριστημένοι (ανηφορίζουν άλλωστε και στα charts του Billboard) ενώ σκοπεύουν να κάνουν άλλους δύο δίσκους μαζί. Πολύ καλά και εποικοδομητικά βέβαια όλα αυτά, φαίνεται όμως ότι εκείνο το ασπροκόκκινο group ξεχάστηκε πολύ γρήγορα.

Αντιφατικά τα νέα κι απ' το στρατόπεδο των punk σημαιοφόρων και πρωτοπόρων του emo Fugazi καθώς φαίνεται ότι βρίσκονται στο κενό μετά το Argument του '01. Στο μεταξύ ο Ian MacKaye ετοιμάζει ένα project με την Amy Farina στα drums και την επωνυμία The Evens και οι Brendan Canty και Joy Lally συμμετέχουν επίσης σε άλλα σχήματα. Η πρόσφατη ανακοίνωση της Dischord δεν φωτίζει και πολύ τα πράγματα καθώς τονίζει ότι "στην πορεία του χρόνου οι Fugazi περνούν διαστήματα ενεργής και μη ενεργής παρουσίας ανάλογα με τις προσωπικές ζωές των μελών. Προς το παρόν δεν είναι ενεργοί και αυτό μπορεί να διαρκέσει άλλο ένα χρόνο ή δύο ή για πάντα. Αυτά έχει η ζωή." Προφανώς για να γεμίσει το κενό διάστημα ανακοινώθηκε η έκδοση 20(!) live σε cd απ' όλη την ιστορία τους, που θα διατίθενται on-line και θα καίγονται κατόπιν παραγγελίας. Υπάρχει βέβαια το προηγούμενο των Pearl Jam, φαίνεται όμως ότι και οι punk rockers είναι τελικά άνθρωποι όπως όλοι και, όταν αποσυρθούν, θέλουν κι αυτοί το εφάπαξ τους.


And this is our musicΟ Anton Newcombe κατέχει ένα σπάνιο ρεκόρ, καθώς στην σχεδόν 15χρονη πορεία των Brian Jonestown Massacre έχει αλλάξει περισσότερα από 40 μέλη στο group (ο Peter Hayes των BRMC ανήκει επίσης στην λίστα). Την ένατη ολοκληρωμένη δουλειά των BJM '...And This Is Our Music' που είδε το φως στα τέλη του '03 πρόσεξαν, όπως και τις προηγούμενες, οι λίγοι που έχουν την διάθεση να τον ακολουθήσουν κάθε φορά στα ταξίδια του καθώς η πρώτη επιπόλαιη ανάγνωση αφήνει εντυπώσεις χαμηλότονης και σχετικά χαλαρής ψυχεδέλειας. Χρειάζεται να αφεθούμε να μας ξεναγήσει στον ιδιαίτερο κόσμο του για ν' αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε την σκοτεινή πολυχρωμία, τις μελωδικές γραμμές που μερικές φορές αιωρούνται στα όρια του συνειδητού, τα ονειρικά ηχοτοπία και την ένταση που υπάρχει πίσω απόλα αυτά. Η μουσική ανατομία για τις διάφορες επιδράσεις και αναφορές εδώ είναι μάλλον άσκοπη καθώς οι BJM αποτελούν οι ίδιοι σημείο αναφοράς με πλησιέστερο αλλά μακρινό σύγχρονο παράδειγμα τους Yo La Tengo, σαν σημείο εκκίνησης όμως κινούνται στην -χημικά επηρρεασμένη- ψυχεδελική pop των '60's με εσωστρεφή φωνητικά, ανατολικές γεύσεις και ήχο συχνά βαρύ και σκοτεινό αλλά πλούσιο με τα χρώματα που προσθέτουν οι πινελιές απ' το πιάνο, το βιολί, την τρομπέτα ή τα ηλεκτρονικά χαλιά μεταξύ των άλλων. Κορυφαία μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα η εξαιρετική ψυχεδελική pop του 'When Jokers Attack', ενώ πολύ καλές στιγμές επίσης είναι η μεγαλοπρεπής και βαριά americana του 'Here To Go', η μυσταγωγία του 'Geezers' που διογκώνεται σε μουσικό όργιο, το αστρικό ταξίδι και western έπος 'You Look Great', η φαινομενικά ασυντόνιστη ακουστική ερωτική μπαλάντα 'Maryanne', τα επίσης αρκετά δυνατά 'Prozak Vs Heroin' και 'A New Low'. Μια εμπειρία-μύηση στο παράλληλο, στρεβλό σύμπαν του Anton που δηλώνει "είμαι αποφασισμένος να ζήσω στον κόσμο που δημιούργησα".

Ο Μάιος είναι η εποχή των κερασιών, πρέπει όμως ν' ασχοληθούμε με "μπαγιάτικα" ή, καλύτερα, ξαναζεσταμένα πράγματα. Μετά λοιπόν τα samples και την αμφιλεγόμενη χρήση τους από άποψη δημιουργική όσο και των πνευματικών δικαιωμάτων ήλθε η ώρα του κυνισμού, με την ωμή χρησιμοποίηση μεγάλων μερών ή και ολόκληρων τραγουδιών. Την επιπλέον σταγόνα αποτέλεσε το Grey Album του DJ Dangermouse που δεν είναι παρά η απλή παράθεση του 'White Album' των Beatles με το 'Black Album' του Jay-Z ενώ και ο γνωστός -και ανέκαθεν οπορτουνιστής- Malcolm McLaren βιάστηκε ν' ακουμπήσει κι αυτή την πίττα, χρησιμοποιώντας δύο τραγούδια από την Bessie Smith και τους Zombies αντίστοιχα. Όλα αυτά θυμίζουν βέβαια τα ξαναζεσταμένα φαγητά -λύσεις ανάγκης- στα οποία καταφεύγουν μερικές φορές οι νοικοκυρές και δεν αναδεικνύουν παρά μόνο την πρακτικότητα των εκάστοτε "δημιουργών", η έκπληξη όμως έρχεται απ΄ αυτούς που βιάζονται να απονείμουν τις δάφνες της δημιουργικότητας, δείχνοντας ότι ο κυνισμός συνοδεύεται από την άμβλυνση των αισθητηρίων.