Some cherries - Volume 9


dada"Δεν υπάρχει αρχίνημα και δεν φοβόμαστε, δεν είμαστε συναισθηματικοί. Σχίζουμε σαν άγριος άνεμος τα ρούχα των σύννεφων και των προσευχών, προετοιμάζουμε το μέγα θέαμα της καταστροφής, την πυρκαγιά και την αποσύνθεση. Ας προετοιμάσουμε την καταστολή του πένθους κι ας αντικαταστήσουμε τα δάκρυα με σειρήνες που να εκτείνονται από τη μια ήπειρο στην άλλη. Ας είμαστε σημαίες έντονης χαράς, απαλλαγμένοι από κάθε δηλητηριώδη θλίψη." Αυτά έγραφε το 1918 ο Tristan Tzara, ιδρυτικό μέλος του κινήματος Dada και, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που επισημαίνονται οι -καθόλου συμπτωματικές- ομοιότητες και παραλληλισμοί με το punk, είναι ιδιαίτερα χρήσιμα σήμερα, σαν ένα είδος "φίλτρου".

Από την κομητεία Lee της Alabama και με αρκετή μεγαλοστομία -όπως φαίνεται απ' το όνομα κι όπως άλλωστε αρμόζει- οι Immortal Lee County Killers, βρίσκονται ήδη στην δεύτερη ενσάρκωσή τους σαν ILCK2 με την αλλαγή του 50% της αρχικής σύνθεσης (του drummer δηλαδή) και την τρίτη τους κυκλοφορία 'Love Unbolts The Dark'. Η επιλογή λοιπόν για την εισαγωγή τους στο ελληνικό κοινό, ελάχιστα αντιπροσωπευτική της ενέργειας που προσεγγίζει την μανία στις προηγούμενες δουλειές τους, του βρώμικου και επιθετικού blues-garage punk όπου ειδικεύονται κάνοντας group σαν τους Von Bondies να μοιάζουν mainstream αλλά και του ηχητικού μάελστρομ που δημιουργεί ο Chetley Weise με την κιθάρα του. Υπάρχουν βέβαια κι εδώ αυτά αλλά σε μικρότερες δόσεις, σε τραγούδια όπως τα 'Boom Boom' ή το πολύ καλό mid-tempo blues 'Burnin' Hell' όπου φαίνεται και η συγγένειά τους με τους Blues Explosion (μεγαλύτερη παράνοια, λείπουν όμως οι απομιμήσεις του Elvis) και, περισσότερο σε δύο live εκδοχές από την πρώτη τους δουλειά (σαν ILCK1), 'Said I'll Find My Way' και το περιβόητο 'Let's Get Killed' με τον τερατώδη κιθαριστικό θόρυβο. Στα ενδιαφέροντα εδώ ανήκουν η προσθήκη πέντε συνολικά live ηχογραφήσεων όπου μεταφέρεται καλύτερα η πηγαία blues ατμόσφαιρα και ενέργειά τους. Επίσης η πιο βαριά και σκοτεινή πλευρά τους που αναδεικνύεται στο πολύ καλό The 'Damned Don't Cry' όπου ο Weise σπρώχνει τα πνευμόνια του στα άκρα, το ακουστικό 'Devil Got My Woman' ή το a capella 'Ain't Goin Down' (των Skip James και Leadbelly αντίστοιχα), ενώ ταιριάζει περίεργα κι ένα απόσπασμα απαγγελίας του Dylan Thomas. Όλα μαζί, σκιαγραφούν ένα group που φαίνεται να μην δεσμεύεται από τα -στενά- όρια του είδους και συνθέτουν μια διαφορετική αλλά ενδιαφέρουσα εικόνα των Killers που, τελικά, είναι ίσως καταλληλότερη για την σταδιακή εισβολή τους στα μέρη μας.


Sonic ThurstonΟι Sonic Youth ακολουθούν μάλλον την μοίρα όποιου γίνεται κλασικός ενώ παραμένει ακόμη ενεργός κι έτσι η τελευταία τους δουλειά 'Sonic Nurse' προκαλεί ήδη κάποια σχόλια δυσαρέσκειας, καθώς άλλοι περιμένουν παράλογες καινοτομίες κι άλλοι την προσήλωση στα προ εικοσαετίας. Σε μια εποχή όμως όπου το όνομά τους αναφέρεται στις μισές τουλάχιστον δισκοκριτικές νέων group οι ίδιοι συνεχίζουν απερίσπαστοι να κάνουν -πολύ καλά ευτυχώς- αυτό που ξέρουν καλύτερα, παραμένοντας αβίαστα στα ψηλά standards τους. Στην πραγματικότητα υπενθυμίζουν και αποκαθιστούν στην θέση του τον πήχυ, ίσως λίγο ψηλότερα, ενώ στο μεταξύ προσθέτουν μερικά ακόμη τραγούδια στην υποχρεωτική διδακτέα ύλη του σχολείου του rock. Όπως το τοποθετεί εύστοχα ο Thurston, "Look who's come back home again" ('Unmade Bed').

Σε αρκετά σύντομο διάστημα κάνουν την δεύτερη εμφάνισή τους οι Αθηναίοι Versace Widow, πάλι μ' ένα demo τεσσάρων τραγουδιών σε συνέχεια του πολύ καλού προηγούμενου (Μάρτιος) και, αν εκεί έδειξαν την αφετηρία τους με τις ευδιάκριτες αναφορές στους Pixies και το punk εκείνης της εποχής, εδώ δείχνουν περισσότερο τον δρόμο που θέλουν ν' ακολουθήσουν. Το επείγον punk του 'My Brother/My Lover' που ανοίγει το ΕΡ είναι και ο συνδετικός κρίκος με το προηγούμενο και θα είχε θέση εκεί, δείχνει όμως και την ευθυγράμμισή τους με το nu-rock που έρχεται κυρίως από την Νέα Υόρκη. Στην συνέχεια ακουμπούν περισσότερο το νεο-post-punk με το εξαιρετικό 'Memory Clubland' όπου η funky γραμμή του μπάσου υποστηρίζει την ένταση που δημιουργεί η κιθάρα του frontman Ted Sorvino αλλά και το επίσης πολύ καλό 'We Can't Forgive' όπου επανέρχονται και στο punk και το garage. Οι VW ακούγονται εδώ σαν τους σύγχρονους επιφανείς του ιδιώματος, λιγότερο γυαλισμένοι και επομένως περισσότερο αληθινοί, όπως μας αρέσει. Συνολικά, με τις γεύσεις reggae και dub στο 'My Best Part' (την πιο αδύνατη στιγμή του ΕΡ), φαίνονται πρόθυμοι να δοκιμάσουν διαφορετικές ιδέες δίνοντας την εικόνα ενός group που, εκτός από τον ενθουσιασμό και την σοβαρότητα για την δουλειά τους, δείχνουν και να το διασκεδάζουν. Όπως σημειώνουν και οι ίδιοι, η χήρα επιμένει να ζητά την ακρόασή μας μ' αυτό το δεύτερο πολύ καλό δείγμα γραφής και ελπίζουμε ότι και η ολοκληρωμένη δουλειά θα ακολουθήσει σύντομα.


LaneganΑνακοινώθηκε (2 Αυγούστου) η κυκλοφορία του 'Bubblegum', της νέας ολοκληρωμένης δουλειάς του Mark Lanegan, ο οποίος πρόσφατα ακύρωσε την συμμετοχή του σαν guest vocalist στην περιοδεία των MC5 (πλέον MC5/DKT), θέση που πριν απ' αυτόν κάλυπτε ο Lemmy. Σύμφωνα με την ανακοίνωση λοιπόν, ανάμεσα στα 15 τραγούδια του δίσκου θα περιλαμβάνονται το 'Methamphetamine Blues' και δύο ακόμη από το περισυνό πολύ καλό ΕΡ του, ενώ σε δύο άλλα ('Hit The City' και 'Come To Me') θα τραγουδά η PJ Harvey (ένα ακόμη είχε παρουσιάσει τον Νοέμβριο όταν εμφανίστηκε στην πόλη μας). Ακόμη, φαίνεται ότι ο δίσκος αυτός έδωσε την ευκαιρία να ξανασυναντηθούν οι δύο άσπονδοι φίλοι Josh Homme και Nick Oliveri, ενώ συμμετέχουν επίσης ο Greg Dulli (Afghan Whigs) και οι Izzy Stradlin και Duff McKagan (Velvet Revolver). Ίσως η αρχική εντύπωση δείχνει σαν παραπροϊόν των 'Desert Sessions', κάθε δουλειά όμως του Lanegan έχει την βαρύτητά της και πιστεύουμε ότι αυτή εδώ θα επισημοποιήσει την αποκατάστασή του σαν έναν απ' τους "σαμάνους" του σύγχρονου rock.

Τα δυνατά, ανθεμικά riffs και οι φωνές που υποδέχονται στο 'The Setup' προδιαθέτουν για εορταστικό κλίμα, η επιστροφή όμως των Mission Of Burma μετά από 22(!) χρόνια έγινε σε πιο χαμηλούς τόνους. Προηγήθηκαν αρκετές reunion εμφανίσεις απ' το '02, προτού ολοκληρωθεί με το 'OnOffOn' ένα comeback που μοιάζει με ταξίδι στον χρόνο. Ακόμη και στην εποχή τους άλλωστε οι ΜΟΒ απείχαν από την εμπορικότητα που θα δικαίωνε τις καχύποπτες σκέψεις που είναι επόμενο να δημιουργηθούν. Όσο για την αναγκαιότητά τους σήμερα, σ' αυτό απαντούν η punk ορμή και φρεσκάδα εδώ, που αποδεικνύουν απόλυτα σημερινό αυτό που φαινόταν πρωτοποριακό το '82. Στο μεταξύ μάλλον ευεργετικό ήταν το μεγάλο αυτό διάλειμμα στην αποκατάσταση της ακοής του Roger
Mission of BurmaMiller -πρόβλημα που οφειλόταν στον υπερβολικό θόρυβο των live τους και που είχε οδηγήσει στην διάλυσή τους τότε- έτσι όπως θορυβούν αφειδώς σε κάθε τραγούδι. Όλα λοιπόν είναι παρόντα εδώ, ο ακατέργαστος συνδυασμός κιθαριστικού θορύβου με τις μελωδικές γραμμές που μερικές φορές μοιάζουν ξεκρέμαστες, τα riffs του Miller, ο όγκος και η δύναμη των Conley και Prescott στο μπάσο και τα drums, δείχνοντας την επίδραση που είχαν σε πολλούς και γνωστότερους. Τυπικός ήχος Burma λοιπόν σ' ένα δίσκο λίγο-πολύ ομοιογενή (εδώ βρίσκεται και η μοναδική ίσως αντίρρηση, ότι θα ήταν προτιμότερη κάποια οικονομία), όπου ξεχωρίζουν η ηλεκτρική καταιγίδα του 'The Enthusiast', το ορμητικό και μελωδικό punk του 'Wounded World', το 'Nicotine Bomb' με το country παιχνίδισμα, το πιο σκοτεινό 'Fever Moon' ή το ευδιάθετο 'Fake Blood'. Κι αν το 'OnOffOn' είναι κατώτερο του 'Vs' το ζητούμενο βρίσκεται αλλού, καθώς μας θυμίζει μια παλιά ταινία όπου ο Woody Allen είχε "κοιμηθεί" διακόσια χρόνια και, ξυπνώντας, προσπαθούσε να ερμηνεύσει αυτά που έβλεπε γύρω του, με την διαφορά ότι εδώ την ερμηνεία καλούμαστε να κάνουμε εμείς.

Μεγάλη η προσμονή για το 'Antics', την δεύτερη δουλειά των Interpol, τα αποκαλυπτήρια της οποίας θα γίνουν στις 28 Σεπτεμβρίου σύμφωνα με την ανακοίνωση της Matador που έδωσε στην δημοσιότητα και το tracklisting, όπου περιλαμβάνονται τα ήδη γνωστά από τα live 'Narc' και 'Length Of Love' μαζί με οκτώ ακόμη τραγούδια. Ενθουσιασμένος εμφανίζεται ο κιθαρίστας Daniel Kessler: "Έχουμε κάνει μεγάλη ηχητική πρόοδο, κάθε τραγούδι έχει την δική του προσωπικότητα, είναι ένα ταξίδι, όταν φτάσετε στο τέταρτο τραγούδι ίσως έχετε ξεχάσει πως ακουγόταν το πρώτο". Για τον εορτασμό της κυκλοφορίας στο μεταξύ η Matador έχει προκηρύξει διαγωνισμό -με κριτές τα μέλη του group- για την επιλογή δέκα ιδεών, οι δημιουργοί των οποίων θα χρηματοδοτηθούν γενναιόδωρα για την παραγωγή ισάριθμων ταινιών μικρού μήκους εμπνευσμένων από την μουσική και την αισθητική των Interpol. Εμείς βλέπουμε να επαληθεύονται σταδιακά τα άσχημα προαισθήματά μας καθώς δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την μουσική ανάμεσα σ' όλα αυτά. Ίσως τα λαμπρά φώτα του πρώτου δίσκου έγιναν τόσο έντονα που στην πραγματικότητα μείωσαν την ορατότητά μας.

Ενθουσιασμός και συγκίνηση πριν λίγες μέρες στο reunion show των New York Dolls. Τα επιζώντα μέλη των glam-punk πρωτοπόρων ξανασχηματίστηκαν σαν τρίο (David Johansen, Sylvain Sylvain και Arthur Kane) με την προσθήκη του drummer Gary Powell των Libertines μετά την επιμονή του Morrissey, ανέκαθεν ένθερμου fan όπως δηλώνει και, ενώ οι Dolls σκοπεύουν να συνεχίσουν τις live εμφανίσεις, φαίνεται πως το 2004 εξελίσσεται σε χρονιά των -μεγάλων ή μικρών- επιστροφών (ελπίζουμε όχι και των δεινοσαύρων). Όσα νέα group σκέπτονταν να κάνουν το ντεμπούτο τους φέτος ίσως θα πρέπει να το αναβάλλουν για τον επόμενο χρόνο, καθώς φαίνεται ότι δεν περισσεύει χώρος πλέον.