Sonic trap & metal misery

Θυμόμαστε και πάλι με αναλυτικές διαθέσεις τα τραγούδια που κάποτε το κατάφεραν...

Έχοντας κουραστεί από τους "ολοκληρωμένους" δίσκους που ακούγονται μόνο από την αρχή μέχρι το τέλος... έχοντας μπερδευτεί από την αναζήτηση του πιο προοδευτικού από τα δεκάδες μουσικά είδη που 'γεννιούνται και πεθαίνουν' κάθε εβδομάδα... και αισθανόμενοι την ανάγκη να έχουμε κάτι να μας 'κολλάει στο μυαλό', θυμόμαστε και πάλι με αναλυτικές διαθέσεις τα τραγούδια που κάποτε το κατάφεραν... και με δυσανάλογα προφητικές ικανότητες επιχειρούμε να ανακαλύψουμε αυτά που θα το πράξουν στο μέλλον... όσο υπάρχουν ακόμη τραγούδια... και πριν χαθούν κάτω από τον όγκο της μουσικής!

 

GENEVA : Killing stars (Weather underground).
Αναμφισβήτητα μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε αισθητικές ομοιότητες σε διάφορα britpop συγκροτήματα όπως οι Muse, οι Geneva, oι Doves, οι Coldplay κλπ. Αυτό που δύσκολα συναντάμε σ'αυτά τα συγκροτήματα είναι τα πολύ καλά τραγούδια. Το 'Killing stars' των Geneva είναι ένα από αυτά. Όχι δηλαδή πως είναι τόσο καλύτερο από το 'Muscle Museum' ή το 'Τhe Cedar Room' ή το 'Τrouble'. Αλλά συνολικά το άλμπουμ που περιέχεται, δηλαδή το φετινό των Geneva με τον τίτλο 'Weather underground' κατά την γνώμη μου έχει να προσφέρει πολλές περισσότερες καλές στιγμές απ΄ότι το 'Lost Souls' ή το 'Parachutes'. Τώρα γιατί το έφαγε η μαύρη νύχτα, ενώ με τα προαναφερθέντα μας έγινε πλύση εγκεφάλου; O νοών νοείτο γιατί, αλλά δοθείσης της ευκαιρίας είναι καλό να τονίζουμε τα καλά τραγούδια και άλμπουμς που μένουν στην αφάνεια.

 

SONIC YOUTH : Nevermind (What was it anyway) (NYC ghosts and flowers).
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως από τα συγκροτήματα που ανέδειξαν το ποικίλο ύφος του ροκ, οι Sonic Youth είναι μια ξεχωριστή, μοναδική ιστορία. Το Dirty του 1992 σήμανε μια στροφή για το συγκρότημα σε πιο φιλοερτζιανές καταστάσεις κάτι που βέβαια δεν μειώνει στο παραμικρό την αξία τους και την προσφορά τους. Το φετινό 'NYC Ghosts And Flowers' έχει μέσα κάποιες στιγμές που θυμίζουν τις εποχές που οι θρυλικές μορφές της Kim Gordon , του Thurston Moore και του Lee Ranaldo έκαναν τους ακροατές να μην μπορούν να βρουν λόγια να περιγράψουν αυτό που ακούν. Μια τέτοια στιγμή, η καλύτερη του συγκεκριμένου άλμπουμ είναι το 'Nevermind', ένα ενδοσκοπικό ηχητικό θαύμα. Mια ιδέα που μεταβάλλεται σε θόρυβο και φασαρία.

 

WITCHMAN : Metal beatbox (Disco 2000).
Μια από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ Disco 2000 που κυκλοφόρησε στην Βρετανία μαζί με το ομώνυμο βιβλίο και αποτελούσε τον ήχο που θα συνόδευε την στιγμή της 31/12/1999 στις 23:59' 59". Οι συγγραφείς λογοτεχνούν τις αντιδράσεις της στιγμής και οι μουσικοί ηχογραφούν τον ήχο. Το 'Metal beatbox' είναι ένα χαρακτηριστικό ηχητικό ντοκουμέντο που καταγγέλει ορισμένες όψεις της πραγματικότητας. Παροτρύνει με τον ρυθμό του να ξεχάσουμε την δήθεν σημαντική στιγμή και να την δούμε απλά ως ευκαιρία για ένα τρελό πανηγύρι στα clubs (για να γιορτάσουμε τι άραγε;), περιτριγυρισμένοι από χημικές ματιές και πλημμυρισμένοι από χημικά συναισθήματα, πριν η καθημερινότητα ξανακάνει τους πάντες να ξεχάσουν απατεωνίστικες μεθόδους κέρδους που εχουν στηθεί γύρω από ανθρώπινα εφευρήματα όπως η χρονολογία, η ώρα και η χιλιετία.

 

BEEF : Misery (Misery and lies).
Beef, ή καλύτερα το απόλυτο παράδειγμα αξιολογότατου ευρωπαϊκού κιθαριστικού ροκ. Ισπανοί, άριστοι μαθητές της αμερικάνικης underground σκηνής, δεμένοι στο άρμα της μοναδικής Elephant. Απόλυτα πιστοί ως καταγόμενοι από την Βαρκελώνη στην Καταλανική νοοτροπία, δηλώνουν παντού το άσβεστο μίσος που νιώθουν για τους Καστιλιάνους της πρωτεύουσας Mαδρίτης. Οι κιθάρες δεινοπαθούν στα χέρια τους και το 'Misery' αν δεν ήταν δικό τους, πολλοί θα αναρωτιόντουσαν μήπως επανεκδόθηκε το 'Goo' με extra tracks. Δυστυχώς η πύρινη τροχιά τους παρά την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία κινείται μάλλον θα κάνει εσαεί την διαδρομή Βαρκελώνη - Μαδρίτη. Από το σπίτι τους δηλαδή ως τα studio της Elephant. Κρίμα.

 

ARAB STRAP : Autumnal (The elephant shoe).
Tο πιο καταστροφικό τραγούδι του καταπληκτικού άλμπουμ 'The Elephant Shoe' των επίσης καταπληκτικών Σκωτσέζων. Τι είδους διαστροφή είναι αυτή; Να ακούς ένα τραγούδι που είναι ο ορισμός της μελαγχολίας και να επιμένεις ξανά και ξανά. Εθισμός. Αν σκεφθείς γύρω από την μουσική, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα σχετικά με το status αντιμετώπισης των καταστάσεων. Aν ο κόσμος δεν ήθελε να θάβει μέσα του τις μελαγχολικές του στιγμές, το The Elephant Shoe θα ήταν ένα από τα κορυφαία άλμπουμς των 90s. Αν μπορούσαμε να αφήσουμε τους εαυτούς μας ελεύθερους και δεν ενστερνιζόμασταν συμβατικές συμπεριφορές, τότε θα ομολογούσαμε πως κάποιοι δίσκοι και κάποια τραγούδια μας άλλαξαν την ζωή. Aπαγορεύεται το άκουσμα του συγκεκριμένου τραγουδιού με ήλιο, ζέστη, λίγο κρασί λίγο θάλασσα και λοιπές ρομαντικές αηδιούλες. Καθαρά χειμωνιάτικο όπως μαρτυρά και ο τίτλος του.

 

MARK EITZEL : If I had a gun (Caught in a trap and I can't back out cause I love you too much baby).
Ωραιότατες υποθέσεις κάνει ο πρώην leader των American Music Club. Στην ουσία το τραγούδι περιγράφει μια δολοφονία, αλλά όπως δηλώνει ο ίδιος η έμπνευση έχει έρθει από την εμμονή ενός φίλου του να προβαίνει πολλές φορές σ'αυτήν την -εντός εισαγωγικών- απειλή. Περιέχεται στο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο Μark Eitzel στην Matador με τον περιεκτικό τίτλο (;) 'Caught in a trap and I can't back out cause I love you too much baby'. Δύο-τρεις προτάσεις ακόμη στον τίτλο και θα έβαζε υποψηφιότητα για το Νόμπελ λογοτεχνίας. Πάντως το συγκεκριμένο τραγούδι σηματοδοτεί την στροφή του Mark Eitzel σε μια μουσική πoυ γυροφέρνει το humor και περιλαμβάνεται σε ένα άλμπουμ που υποτίθεται πως κάνει στροφή στο ροκ. Με μια κιθάρα και την φωνή. Πλάκα έχει ο Mark, τελικά..

 

PEARL JAM : Pilate (Yield).
Ίσως το καλύτερο τραγούδι του πιο παρεξηγημένου άλμπουμ στην ιστορία των Pearl Jam, του 'Yield'. Ήταν το άλμπουμ που σύσσωμος σχεδόν ο μουσικοκριτικός κόσμος ανακάλυψε (γιατί περί ανακάλυψης πρόκειται), κολλήματα σε μουσικά κινήματα που έχουν πεθάνει, παρακμιακές συνθέσεις, βλάβες στις φωνητικές χορδές του Wedder και συναφείς βλακείες και κοτσάνες. Το 'Pilate' είναι ένα μικρό δείγμα των αριστουργημάτων που υπάρχουν μέσα στο 'Yield' που για μένα είναι σταθερά μέσα στα καλύτερα άλμπουμς τους. Να αναφέρονταν όλα αυτά τα άδικα των μουσικοκριτικών και σαφώς με πολύ λιγότερες υπερβολές στο 'Binaural', να παραδεχθούμε ότι μια κάποια παρακμή έχει αρχίσει να διαφαίνεται, αλλά όχι και στο 'Yield'. Προς Θεού δηλαδή...