Spacelab #4
Jimi Tenor & Kabu Kabu - 4th dimension (Sahko, 2009)
Το παρουσιαστικό του (pure βορειοευρωπαϊκή ξανθίλα και τα γυαλιά που περιέγραψε παραστατικότατα ο Διακουράκης) δε σε προδιαθέτει για τα αποθέματα μουσικής μαγκιάς που διαθέτει. Είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω κάποια χρόνια πριν, σ' ένα διπλό live set στο North Sea Jazz. Στο Sun Ra tribute session, αυτός ο κοντός, ξερακιανός Φινλανδός έδινε γραμμή σε μια ορδή βαρβάτων μαύρων μουσικών ολκής και όχι απλά το κατάφερε αλλά τίναξε κυριολεκτικά στον αέρα μια κατάμεστη αίθουσα δημιουργώντας ένα από τα πιο επιβλητικά ηχητικά ωστικά κύματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Αργότερα το ίδιο βράδυ, στο πιο "χαλαρό" session στην ταράτσα, βλέπαμε ήδη με άλλο μάτι τον μουσικό ο οποίος αντί να εκπληρώνει προσδοκίες, κάνει πάντα εκείνο που θέλει. Είτε ηλεκτρονικά, είτε με ζωντανή μπάντα, όπως τους Kabu Kabu.
Με τους οποίους έβγαλε και το προπέρσινο Joystone, μια ηχητική απόπειρα εξερεύνησης Αφρικάνικων ρυθμών. Δεν ήταν ακριβώς άσχημος εκείνος ο δίσκος, αλλά υπέφερε από κάτι που υποφέρουν πολλές από τις παραγωγές του Tenor: μια χαλαρή ευκολία επίτευξης του σκοπού, ένα υπερβολικό feelgood επίχρισμα που ισοπεδώνει τα πάντα. Το Joystone ήταν δίσκος των μονοψήφιων ακουσμάτων και της γρήγορης αρχειοθέτησης.
Δεν ξέρω τι μεσολάβησε στο μεταξύ. Μάλλον του μπήκαν οι Heliocentrics από αριστερά και τον ξεσήκωσαν από τον φούξια lounge καναπέ που τον είχε ρουφήξει. Μπορεί και απλά να "έδεσε" το παίξιμο με τους Kabu Kabu και μετά τον πρωινό καφέ που τους βλέπουμε να πίνουν στο χαζοχαρούμενο video-clip του Sunrise ν' αποφάσισαν να περάσουν σε πιο σκληρά ποτά. Μεταφορικά πάντα, γιατί ο Tenor δε φαίνεται να χρειάζεται ουσίες μια και το μυαλό του δεν πρέπει εκ γενετής να πατάει καλά.
Χρονολογικά, από το Ηigher Planes έχει να βγάλει κάτι τόσο ουσιαστικό και πολυδιάστατο. Η παιχνιδιάρικη διάθεση που στο Joystone έμεινε απλά στο επίπεδο μιας πρόβας μερικών μουσικών που από την πολύ χαλάρωση βαριούνται να δώσουν το καλύτερο, εδώ ξεφεύγει και μας δίνει εκπληκτικά αποτελέσματα. Ο Tenor φτιάχνει έναν αυτόφωτο δίσκο που φωτίζει με τα χρώματα ενός ζεστού ψυχεδελικού μεσημεριού μια ξάστερη Αφρικάνικη νύχτα.
Dub Colossus - A Town Called Addis (Real World Records, 2008)
Μπορεί οι Transglobal Underground να αποκλείστηκαν πρόσφατα από τα χιόνια της Γηραιάς Αλβιόνας, ο Nick Page όμως (πρώην μέλος τους) πέρασε ένα από τα περασμένα καλοκαίρια στην πρωτεύουσα της Αιθιοπίας. Κάτι τέτοιες επισκέψεις - που - συνοδεύονται - από - νέα - κυκλοφορία έχουν γίνει βεβαίως της μόδας. Μέχρι κι οι δικοί μας οι Locomondo πήγαν στην Τζαμάικα για τον τελευταίο τους δίσκο. Παλιά λέγαμε "τα μέλη της μπάντας κλείστηκαν τρεις μέρες στο στούντιο του σπιτιού τους κι έβγαλαν αυτό το αριστούργημα", τώρα λέμε "ο παραγωγός πέρασε τέσσερεις μήνες κάνοντας σαφάρι στην Αφρική κι έβγαλε μια μετριότητα".
Τρόπος του λέγειν αυτό το τελευταίο, γιατί το A Town Called Addis δεν είναι μετριότητα. Δεν είναι όμως και το Dengue Fever που μας έδωσε η ίδια εταιρεία, έστω κι αν αμφότερα βρέθηκαν στις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς, συνήθως από έντυπα περιοδικά τα οποία φιλοξενούσαν και τις διαφημίσεις της Real World. Ένας δίσκος που άγγιξε τον μέσο world music ακροατή, αλλά που τόλμησε και λίγο παραπάνω. Ο Page νταμπάρει με μελωδίες της Αιθιοπίας σε διάφορες παραλλαγές σε μια παραγωγή που πετυχαίνει το σκοπό της και περιέχει μερικά τραγούδια που μένουν. Άντε, αν ανέβει κι άλλο η θερμοκρασία στην Αττική, να φιλοξενήσουμε κι εμείς κανένα ταξιδιάρη παραγωγό για να βγάλει δίσκους όπως το A Town Called Vovopolis, Under The Kypseli Trees κλπ.
Ταξιδιωτικές εντυπώσεις (βίντεο)
6ix Toys - 6ix Toys (First Word Records, 2008)
Μετά από αυτό το σύντομο dub διάλειμμα, περνάμε στο funk ντεμπούτο των 6ix Toys που μας έρχονται από το Liverpool. Έξυπνα παιδιά, αντί να χάνουν ο χρόνο τους με προωθητικές ενέργειες, press releases κλπ. έβγαλαν για πρώτο single μια funk version του Voodoo People των Prodigy. M' αυτόν τον τρόπο χτύπησαν διάνα στα ενημερωμένα dancefloors. Και ξεσήκωσαν τον κόσμο (με δανεικά μπίτια, είναι γεγονός) και πολλούς έκαναν να αναρωτηθούν "μα ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι τύποι;" Το ραδιόφωνο και ο τύπος της Αγγλίας δεν έμεινε απέξω από το χορό και έτσι καταλήγουμε κι εμείς να μιλάμε για τους μέχρι πρότινος άγνωστους -πέραν της γειτονιάς τους- 6ix Toys. Το ντεμπούτο δεν είναι αποκλειστικά μια κρεμάστρα για το hit, αλλά ο μέσος όρος είναι κάτω του μετρίου. Η διάθεσή τους για "πλάκα" είναι εμφανής στα κομμάτια του, κάποιες φορές υπονομεύοντας τα. Το Βρετανικό "θράσος" με το οποίο τόλμησαν τη διασκευή υπονομεύει τη χαλαρότητα που απαιτεί εξ' ορισμού το καλό funk. Η φωνή της Connie Lush εκτοξεύει το εισαγωγικό Paint the Toon, που είναι και το μόνο πραγματικά αξιόλογο κομμάτι πλην της γνωστής διασκευής.
Ακούστε κομμάτια τους στο myspace
Το time machine αναβάλλεται για την επόμενη φορά.
___
