Sputnik Sweetheart # 1

Konnichiwa. Είμαι Αγγλία εδώ και περίπου δύο χρόνια και ομολογώ πως τα κείμενα που έχω δημοσιεύσει αυτό το διάστημα είναι ελάχιστα. Οι λόγοι διάφοροι, με χτύπησε ανελέητα και ένα κατά τo αγγλιστί 'writer's block' και χάθηκαν πολλά, ακραίες καταστάσεις και έντονοι διάλογοι που ούρλιαζαν να καταγραφούν στο χαρτί . Τελευταία όμως, και ενώ βρίσκομαι στη φάση αναθεώρησης διαφόρων πραγμάτων που συμβαίνουν στη ζωή μου, νιώθω πως το κεφάλι μου θα εκραγεί, είναι αυτή η ορμή ότι πρέπει να γράψω για να καταλαγιάσω τον πυρετό των αισθήσεών μου, όπως εύστοχα περιγράφει ο Πεσόα. Ε λοιπόν αυτόν τον πυρετό και τις αισθήσεις σκέφτηκα να τις βγάλω... πού αλλού.. στο MIC!! Έχε χάρη που ο Μπάμπης με ανέχεται ακόμη. Και τι καλύτερο από το να μιλήσω για συναυλίες μιας και εδώ πάνω δεν κάνω τίποτε άλλο από το να τρέχω σχεδόν κάθε βράδυ σε συναυλιακούς χώρους εξαργυρώνοντας την άτιμη guestlist. Πριν από αυτό όμως...


The Go TeamΤο Liverpool είναι μια πόλη-παράδεισος για τους μουσικόφιλους. Όπου και να πας θα βρεις αγοράκια (στην συντριπτική πλειοψηφία) να τραγουδούν για τη γκόμενα που τους παράτησε, για τον καιρό που δεν είναι ηλιόλουστος, για τη μιζέρια της μικροαστικής τάξης - και για να εξηγούμαστε, όχι πάντα στις νότες των Beatles. Η νέα γενιά είναι πολύ πιο θυμωμένη και επιθετική από τους προκατόχους της και αν ακόμα ο Ian Broudie κυκλοφορεί ανάμεσά της είναι για να δώσει τα φώτα του στην παραγωγή. Το τελευταίο στυλιστικό trend των τοπικών σχημάτων είναι πάντως οι χαίτες που σε συνδυασμό με καπέλο και κασκόλ κάνουν μια μεγάλη μερίδα να φρίττει λόγω της extra ποζεριάς που αποπνέουν (έχουμε ολόκληρα debates κάτι σαν την φράντζα του Kapranos, και υπάρχουν συγκεκριμένα μέρη όπου συχνάζουν τα αξιαγάπητα κατ' εμέ mullet boys). Όλοι (μα όλοι!) είναι σε κάποιο συγκρότημα και προσπαθούν να γίνουν οι επόμενοι Coldplay ή απλά να πηδήξουν μιας και κοριτσάκια-πεταλουδίτσες παραμονεύουν να ριχτούν σε οποιονδήποτε (μα οποιονδήποτε!) κατεβαίνει την Bold St. με την κατάλληλη χαίτη ή μια κιθάρα στον ώμο. Πλάκα έχει πάντως.

Στο θέμα μας όμως και σ' έναν συναυλιακό απολογισμό των τελευταίων μηνών: The Go! Team και μια απολαυστική συναυλία με όλους να χορεύουν στο πρόσταγμα της τρισχαριτωμένης τραγουδίστριας - το καλύτερο βέβαια ήταν ο support γιαπωνέζος DJ Scotch Egg που προτίμησε να επιδοθεί μεταξύ αβγών και γούνινων γουρουνιών σε ένα δεκάλεπτο ουρλιαχτό του intellectual στίχου "Fuck" μέσα από ένα παιδικό μεγάφωνο... χμμ. Editors support σε Six by Seven (μόνο που οι δεύτεροι δεν εμφανίστηκαν ποτέ εξαιτίας sound check προβλημάτων... εδώ πάμε για διάλυση και αυτοί το παίζουν βεντέτες!) - καλοί και αξιοπρεπείς και θα ήταν ακόμα καλύτεροι αν ο τραγουδιστής δεν ξεπατίκωνε ολόκληρη την κινησιολογία τον Ian Curtis. Tους Duke Spirit τους έχω δει πολλάκις, τα έχουμε πει και με την Liela (η οποία μου έχει χαρίσει καμιά δεκαριά badges συν μια... μπύρα), μια χαρά είναι τα παιδιά και η μουσική τους ακόμα καλύτερη. Το ντεμπούτο τους "Cuts Across The Land", ένας συνδυασμός από Velvet Underground και PJ Harvey ήχους, κυκλοφορεί τώρα γι' αυτό έχετε τα μάτια και αυτιά ανοιχτά.


Juliette LewisPaddingtones και Kill City σε έναν άδειο χώρο - οι πρώτοι μετριότατοι στο indie rock ύφος τους ενώ οι δεύτεροι απαράδεκτοι στο electro pop που επιχειρούν (ο McGee συνεχίζει την πολύ εύστοχη επιλογή ονομάτων στον κατάλογό του). Για τους Agent Blue μην τα ξαναλέμε, αυτή η Universal να μην τους ταλαιπωρούσε τόσο - αφήστε τα παιδιά να βγάλουν το δίσκο, αρκετά live έκαναν ρεεεεεε. Dears με support Ambulance Ltd - εκπληκτικό live, άλλο που οι Άγγλοι δεν κατάλαβαν τι συνέβη και χασκογελούσαν όλη την ώρα (βρε άμα το συγκρότημα δεν είναι βρετανικό τι να σου πει!!), οι δε Ambulance Ltd κάτω του μετρίου, επιφυλλάσσομαι ωστόσο γιατί φίλος που εμπιστεύομαι μου είπε ότι ο δίσκος τους είναι αρκετά καλός. Στην Juliette Lewis και στους Licks της πήγα γιατί το είχα απωθημένο από τους Natural Born Killers, όπως να υποθέσω και όλοι οι υπόλοιποι αλλιώς δεν εξηγείται το sold out - Def Leppard σε γυναικεία έκδοση.. pleaseeeeeee.. Πολύ cult εμφάνιση πάντως με τα γάντια και το κολάν, το ομολογώ.

Οι Futureheads έδωσαν ρέστα στην τελευταία στάση της βρετανικής τους περιοδείας αν και χωρίς τα μαύρα γυαλιά του Ross και ναι, στο "Meantime" επικράτησε πανικός... το ντεμπούτο τους είναι δισκάρα αλλά αυτό μάλλον θα το ξέρετε ήδη. Οι Death From Above 1979 απέδειξαν ότι είναι φανταστικοί μουσικοί και άμα δεν ήταν και εκείνος ο μαστουρωμένος τύπος που σκαρφάλωνε συνεχώς στη σκηνή με σκοπό μάλλον το stage-diving οι δυο ελεφαντομούρηδες θα αποχωρούσαν πιο ευχαριστημένοι. Στους Doves παραδόξως βαρέθηκα, ίσως επειδή ο καινούριος δίσκος τους δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, ήταν πάντως από εκείνες τις συναυλίες που περιμένεις με αγωνία και φεύγεις άδειος όπως μπήκες- οι Magic Numbers παρ' όλα αυτά που προηγήθηκαν ήταν απίθανοι, γλυκοί και ανέμελοι σαν φρουτοζελές και το ομώνυμο ντεμπούτο που έρχεται εντός ολίγου θα βρεθεί στις απανταχού λίστες των καλύτερων φετινών δίσκων, να μου το θυμηθείτε! Θεωρώ επίσης τον εαυτό μου τυχερό που παρευρέθηκε στην πρώτη βρετανική συναυλία των Wedding Present ύστερα από οχτώ χρόνια -απίστευτα συναισθήματα από ένα συγκρότημα που λατρεύω όσο λίγα- και είχα και την τιμή να πάρω συνέντευξη από τον David Gedge την οποία θα διαβάσετε ελπίζω ωσονούπο στο Sonik.


The CribsΚαι συνεχίζω... Οι Manic Street Preachers αποτέλεσαν το αντίθετο από τους Doves, πήγα με ελάχιστες προσδοκίες (τους έχω ξαναδεί βέβαια το 2001 σε καλή ακόμα φάση τους) και με αποζημίωσαν για ακόμα μια φορά για τα ατελείωτα εφηβικά μου βράδια, ο Wire πάντως δήλωσε σε φιλανδέζες φανς που ακολούθησαν το συγκρότημα σε ΟΛΗ την ευρωπαΐκή του περιοδεία ότι είναι η τελευταία τουρνέ στην οποία εμφανίζεται. Oh well... Για τέλος, οι Kaiser Chiefs ήταν SUPER (και ο ντράμερ Nick ακόμα πιο super...μμμμμ), ενώ οι Cribs που τους έκαναν παρέα σε όλη την περιοδεία ήταν δέκα φορές καλύτεροι από την πρώτη φορά που τους είχα δει ένα χρόνο πριν μαζί με τους εξαιρετικούς rock n' roll freaks 10,000 Things (αν και αυτή τη φορά ο Ryan Jarman δεν έμεινε στο τέλος με το λεοπάρ string του). Hail to Leeds!!

Επιλεκτικά νομίζω ότι αυτά είναι αρκετά... εδώ είμαστε και πάλι. Από το καλοκαιρινό Liverpool και τους Grandmaster Flash/Furious Five που παίζουν αυτή τη στιγμή στο cd player, Sayonara.