In Stereo #12


In Stereo12

Σκηνή Πρώτη
Μέσα στο τρένο (με ε γράφεται τελικά, τσεκαρισμένο). Έχω μόνος μου να κάνω τέσσερις ώρες ταξίδι για να φτάσω εκεί που θα ξεσκίζουν κρέατα, οι παππούδες θα χορεύουν μεταλλαγμένα σκυλο-κλαρίνα και γενικά θα επικρατεί η απαραίτητη ατμόσφαιρα κατάνυξης και ψυχικής ευεξίας αντάξια της ανάστασης του Κυρίου.

Ως γνωστός media-freak έχω πάρει για παρέα μου μια στίβα από 7-8 περιοδικά. Μερικά ξένα μουσικά, ένα πρόσφατο τεύχος του Colours με θέμα τις μεξικάνικες τηλε-νουβέλες (telenovellas) και τη βιομηχανία από πίσω τους και 2-3 ελληνικά lifestyle. Ο διπλανός μου, ένας ψιλο-βρωμιάρης Άγγλος νεαρός με Interrail κάρτα 3 ζωνών στα χέρια με ρωτάει αν μου αρέσουν όλα αυτά και τα διαβάζω. "Αν εξαιρέσεις ένα-δύο, όχι", του απαντάω. "Και γιατί τα διαβάζεις τότε;".

Έλα ντε. Μετά από πολλά χρόνια που σκέφτομαι γιατί επιμένω να διαβάζω περιοδικά που δε μ’αρέσουν έχω καταλήξει ότι δεν ξέρω γιατί το κάνω. Απλά πάω στο περίπτερο, βλέπω το εξώφυλλο και το παίρνω, χωρίς σκέψη, χωρίς τίποτα. Μάλλον τελικά είμαι πολύ κακός καταναλωτής σ’αυτόν τον τομέα και ξέρεις κάτι, δε με πειράζει. Έχω δώσει απίστευτα πολλά λεφτά σε άχρηστο χαρτομάνι. Αρα τελικά είναι διαστροφή. Να δίνεις περίπου 20-30 ευρώ (μην ξεχνάμε τις τιμές των ξένων περιοδικών εδώ στη Μπανανία) για να νευριάσεις με ανθρώπους που δε γνωρίζεις (μερικούς από αυτούς δε, δεν θέλεις να τους γνωρίσεις καν), να αγχωθείς, να σιχτιρήσεις, να νιώσεις μικρός, να νιώσεις μόνος, να σηκώσεις το φρύδι και ελάχιστα να γελάσεις, να νιώσεις καλά, να χαρείς κ.ο.κ.. Πρέπει να υπάρχει κάποια επιστημονική εξήγηση σε όλο αυτό αλλά ούτε υπομονετικός είμαι ώστε να κάτσω να το ψάξω.

Μάλλον είμαι εξαρτημένος ή κάτι τέτοιο και χρειάζομαι εντατικές σεάνς ψυχοθεραπείας. Γκρμφ #1!

Σκηνή Δεύτερη
Πέμπτη 22 Απριλίου (για την ακρίβεια Παρασκευή 23) αργά το βράδυ (για την ακρίβεια νωρίς το πρωί). Aνεβαίνοντας την Ερμού, γυρνώντας από το πάρτυ για τον ένα χρόνο της Klik Records όπου έπαιξαν μερικοί από τους καλύτερους εγχώριους dj.

Καθώς ανεβαίνω το δρόμο ένας κύριος, γύρω στα 50, που φορούσε βρώμικο κουστούμι, είχε γκριζα μαλλιά-αφάνα, μεγάλα μούσια, ξυπόλητος με μια σακκούλα σκουπιδιών στον ώμο περνάει από δίπλα μου. Δεν ξέρω ποιος περίεργος συνειρμός μεσολάβησε αλλά μου θύμισε το "Χαμένο Παράδεισο", την έπαυλη από τις Μεγάλες Προσδοκίες. Ένας κύριος που είχε να πειράξει τον εαυτό του τουλάχιστον ένα χρόνο. Τα μαλλιά και τα μούσια του μεγάλωναν, τα παπούτσια του έλιωναν, το κουστούμι του βρώμιζε.

Και μπήκα στο τριπάκι. Τι άραγε να έγινε τη μέρα που είδε τη βασίλισσα των μαγισσών να του χαμογελάει ανάποδα και τα παράτησε (ή τον παράτησαν, ίσως) όλα. Ίσως να ήταν η ημέρα του γάμου του και η γυναίκα του να τον έπιασε στα πράσα με άλλη, ίσως να ήταν η ημέρα που θα έπαιρνε προαγωγή στη δουλειά, ίσως να ήταν απλά μια κακή μέρα. Ίσως πάλι να τον έδιωξαν από κάπου. Ίσως να βγήκε από τη φυλακή και όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα να είχαν χαθεί (ή να μην είχε καν τέτοια). Ίσως πάλι να έχασε τα πάντα σε μια κακή μέρα στο χρηματιστήριο. Ίσως να έχασε τον καλύτερό του φίλο. Ίσως να έκανε εμετό πάνω στο αφεντικό του και να απολύθηκε. Ίσως να φοβήθηκε από κάποια τρομοκρατική επίθεση εναντίον του. Ίσως τίποτα από όλα αυτά τα φοβερά. Ίσως απλά να ήθελε να "φύγει".
Είμαι πάρα πολύ περίεργος τελικά. Και σε συνδυασμό με τη φαντασιοπληξία του υποσυνείδητού μου (ναι πάλι έκανα κάποιο από εκείνα τα ηλίθια online ψυχολογικά τεστ) αυτό είναι πολύ κακό -για τη Μέση Ελληνίδα Νοικοκυρά.

Μάλλον είμαι για το τρελάδικο και πρέπει να κάνω λίγη ακόμα ψυχοθεραπεία. Γκρμφ #2!

Σκηνή Τρίτη
Βράδυ. Μόλις έχω δει την "Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού" ή κάπως έτσι, αυτό του Κάουφμαν σε σκηνοθεσία Μισέλ Γκοντρύ με πρωταγωνιστές το Jim Carrey και την Cate Blanchet, κατάλαβες τελος πάντων.

Στο flyer της ταινίας που τύπωσε η εταιρεία διανομής διαβάζω ότι το Vanity Fair έγραψε: "Μια ταινία που θα διδάσκεται στα σχολεία για τα επόμενα ένα εκατομμύριο χρόνια". Είναι η πρώτη φορά που συμφωνώ με το Vanity Fair και δεν ξέρω αν θα πρέπει να ανησυχώ γι’αυτό. Βέβαια, δεν έχω καμία πρόθεση να αναλύσω το νόημα της ταινίας ή να πω τι καλή που ήταν γιατί αυτό μπορείτε να το διαβάσετε σε όποιοδήποτε έντυπο κυκλοφορεί αυτή την εποχή.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ο Jim Carrey. Πρέπει να είναι κάποιου είδους διαστροφή να πρωταγωνιστεί κάποιος σε σκουπίδια μια ζωή και όταν επιλέγει να κάνει δυο-τρεις εξαιρέσεις να χτυπάει τόσο εξοργιστικά διάνα ώστε να σε αναγκάζει να τον συγχωρείς για τα επόμενα εκατό σκουπίδια. Και μάλλον δε μιλάμε καν για το πόσο καλός ηθοποιός είναι κανείς. Στο σινεμά -πόσο μάλλον στο Hollywood- όλα φτιάχνονται. Άρα είναι πιθανότατα το γούστο του ίδιου. Ίσως να μη θέλει να τον θυμούνται σαν το "λευκό Έντυ Μέρφυ". Μάλλον αυτό είναι. Γιατί ούτε θέμα προφίλ δεν πρέπει να είναι. Πόσοι στους εκατό θεατές που θα οδηγηθούν στην αίθουσα από την ταμπέλα "κωμωδία με το Τζιμ Κάρεϋ" θα φύγουν ευχαριστημένοι από την Αιώνια Λιακάδα... Για να φτιάξει το προφίλ του θα είχε προτιμήσει καμιά συμβατική συμπαθητική κωμωδία, όπως κάνουν όλοι. Ή θα έκανε κάτι ενδιαφέρον μετά τα 50.

Άρα μάλλον το κάνει γιατί το γουστάρει κι αυτό πρέπει να είναι αρκετά σημαντικό σε μια τόσο σκληρή Fakeland σαν το Hollywood. Δεν είναι; Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ αν το σχόλιο στο Vanity Fair θα ήταν το ίδιο (και τα εισητήρια που υπόσχεται) αν πρωταγωνιστούσε π.χ. ο Cillian Murphy ή κάποιος άλλος "ανεξάρτητος".

"Μα, είσαι καλά ρε φίλε, κάθεσαι τόση ώρα και μας λες για το Jim Carrey;"
Γκρμφ #3!

Πέντε Αγαπημένες Ασχολίες Ελεύθερου Χρόνου
Τηλέφωνα σε γνωστά τηλεπαιχνίδια να τους πω ότι "φασούλι το φασούλι, γεμίζει το μαρούλι"
Φυλλομέτρηση σελίδων personals με kinky φωτογραφίες στο ίντερνετ
Junk Food μπροστά σε φίλες που κάνουν δίαιτα
Καταστροφή των cd των Oasis
Παροξυσμοί οικειότητας με την ψιλικατζού.

14 Μαΐου
A Very Special Day. Ανάμεσα σε άλλα, οι Manitoba στο Bios.

Αγγελία
Όσοι παραβρέθηκαν σε κάποιο από τα δύο live των Primal Scream στην Αθήνα, ας μας στείλουν εντυπώσεις (ή και φωτογραφίες ακόμα) γιατί η αφεντιά μου είχε 39 πυρετό.

In Stereo #12 CD
Για ακόμα μια φορά, σκόρπια κομμάτια που στριφογυρίζουν στο Winamp
The Killers - Somebody Told Me
Scissor Sisters - It Can’t Come Quickly Enough
Pixies - Where Is My Mind?
Archive - Get Out
Blur - End Of A Century
Sigur Ros - The Nothing Song
Boards Of Canada - Happy Cycling
Console - A+A=B
Deep Dish - Sushi
South - Colours In Waves (UNKLE Reconstruction)
Photek - Glamourama
Franz Ferdinand - Come On Home
New Order - Ceremony
Novanova - Zephyrel
Audio Bullys - Things

*o τίτλος αναφέρεται στο δημοσίευμα "Ο Ανηψιός Μου, Ο Ροκ Σταρ" στο Κ της Καθημερινής της Κυριακής, όπου ο θείος του Alex Kapranos των Franz Ferdinand μας γράφει για τον ανηψιό του (η αδερφή μου μόλις είδε τη φωτογραφία που συνόδευε τον τίτλο μου φώναξε "ποιοι είναι αυτοί οι κακάσχημοι, ρε Ηλία;"). Μια χαρά το κειμενάκι, λύσαμε και πολλές απορίες για τον lead singer του πιο αγαπημένου γκρουπ αυτή την εποχή αλλά ο τίτλος αισχρός. Μάλλον, όμως, εγώ είμαι πολύ γκρινιάρης -το γράφει και το ζώδιό μου άλλωστε...

Cheerz...