In Stereo #17


Therapy


The Delayed Sessions
Από το Νοέμβρη είχα να γράψω στήλη. Πέρασαν μερικοί αρκετά περίεργοι μήνες και τα πράγματα ακόμη δεν μπήκαν σε μια σειρά. Μπήκε και το 2005, μια χαρά.

The God-Help-Us Sessions
Παππάδες, παππάδες παντού. Είναι κάπως περίεργο να βλέπεις μεγάλους ανθρώπους να απομυθοποιούν αυτά που εσύ έχεις απομυθοποιήσει από τα 16 σου. Και είναι ακόμη πιο περίεργο να βλέπεις την αντίδραση των ίδιων των παππάδων.

Οκ, μην ακούω βλακείες σχετικά με τις μπούρδες που έλεγαν οι παππάδες από άμβωνος, ειδικά τα τελευταία χρόνια υπό την καθοδήγηση του "Τζίζους-Κράιστ-Σούπερσταρ". Ας το δούμε με όρους μάρκετινγκ. Το τάργκετ γκρουπ είναι συγκεκριμένο, αυτά που θα πουν είναι συγκεκριμένα. Τι ήθελες δηλαδή; Να σου πουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι οκ και ότι οι Έλληνες είναι όπως όλοι οι υπόλοιποι λαοί; Ή να πουν ότι τους έπιασε το φιλότιμο και δε θέλουν πια να παρασιτούν στο κράτος; Προφανώς και δε θα τα πουν αυτά, διότι θα σήμαιναν την αυτοκαταστροφή τους. Δεν είναι η εκκλησία που φταίει όταν αυτές είναι οι κυρίαρχες απόψεις στο μέρος του κοινωνικού σώματος που την ακολουθεί, ειδικά όταν αυτό είναι μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Αυτή απλά θα τους χαϊδέψει τα αυτιά για να μην τους χάσει. Λογικό. Και μέχρι ενός σημείου δεκτό. Είναι σαν ένα διαφημιστικό για κάποιο πάρτι σε κλαμπ να λέει κανείς ότι "θα κάθεστε όρθιοι με ένα ποτήρι στο χέρι, θα ακούτε μουσική που δε σας αρέσει, θα κοιτάτε αλλά δε θα ακουμπάτε και θα περιμένετε να πάει τρεισήμισυ για να φύγετε προσποιούμενοι ότι διασκεδάσατε". Σκέτη αυτοκτονία.

Το πράγμα ξεφεύγει όταν αυτά όλα σταματάει να τα λέει η εγχώρια ΔΕΚΟ που λέγεται "Εκκλησία της Ελλάδος" και οι παππάδες που την απαρτίζουν και τα λέει ο θεός δια στόματός τους. Και δεδομένου ότι ο θεός (τους) είναι αλάνθαστος, αυτά είναι η μόνη αλήθεια, όσοι πιστεύουν άλλα θα πάνε να καούν στην κόλαση. Κοινώς αντί να χειριστούν με μέτρο και σύνεση τη θέση τους, υπερβάλλουν με στόχο το φτηνό, ανούσιο εντυπωσιασμό που θα τους βγάλει λάδι και θα ενοχοποιήσει όλους τους υπόλοιπους.

Και το πιο εξοργιστικό της υπόθεσης, είναι ότι όταν έρχονται ένα κάρο σκάνδαλα στην επιφάνεια (και φυσικά δεν μιλάω για τα σεξουαλικά -το ότι κάποιοι το "τσούζουν" λίγο παραπάνω δε μου λέει τίποτα), που αποκαλύπτουν το πόσο διεφθαρμένοι είναι (ή τελος πάντων πόσο διεφθαρμένοι είναι κάποιοι από αυτούς), οι εν λόγω ανθρωπάκοι, αντί να αντικρούσουν με επιχειρήματα, να ζητήσουν συγνώμη ή να κρυφτούν στη γωνίτσα τους, ζητούν και τα ρέστα. Ποιά είναι η απάντησή τους πάνω-κατω; "Μας πολεμούν οι σκοτεινές δυνάμεις". Δηλαδή; Δηλαδή δε φταίμε εμείς που μας πολεμούν επειδή είμαστε καλά παιδιά και μας βρήκαν εύκαιρους. Αστεία πράγματα.
Αν είναι καλό αυτό που έγινε; Ίσως να είναι, ίσως και να μην είναι. Ειλικρινά δεν ξέρω καθόλου πώς το πήρε η Μέση Ελληνίδα Νοικοκυρά που ταυτίζεται με τις Εφτά Θανάσιμες Πεθερές του Μέγκα. Έχω καταφέρει μετά από πάρα πολύ κόπο να μην έχω καμία τριβή πλέον μαζί της. Υποπτεύομαι όμως, ότι όλο αυτό το νταβαντούρι θα διαρκέσει ένα-ενάμιση μήνα, όσο διαρκούν οι μεγάλοι μιντιακοί καβγάδες και μετά το Έθνος θα ξαναγυρίσει στην κυριακάτική του κατήχηση. Μετρημένα κουκιά.

The Jackass Sessions
Είδα και προχτές στον ΑΝΤ1, την ελληνική εκδοχή του Jackass. Μια κανονική αντιγραφή είναι βασικά, αλλά αυτό που χρειαζόμαστε όπως έχω ξαναπεί είναι μια γερή δόση νεανικής ακρότητας οπότε σαν κίνηση το βρήκα μια χαρά. Να δούμε τι γνώμη θα έχει και το ΕΣΡ, που εσχάτως συμπεριφέρεται σα να έχει συμβουλάτορές του τα μεσημεριανά πολιτιστικά μαγκαζίνο (και κυρίως τη μέγιστη καλτ περσόνα που ακούει στο όνομα Στέφανος Χίος).

The Minidisk Sessions
Η τελευταία μου μανία είναι να γράφω mini disk για το δρόμο. Είμαι βλέπεις από τους τυχερούς που σε είκοσι λεπτά με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μπορώ να βρίσκομαι στη δουλειά μου. Τελευταία, αυτά τα σαράντα λεπτά (πήγαινε-έλα) έχουν γίνει η πιο ενδιαφέρουσα ώρα της ημέρας μια και από το προηγούμενο βράδυ γράφω μουσική που προορίζεται να ακουστεί στη διάρκεια της διαδρομής μου. Μάλιστα έχω αρχίσει να λαμβάνω υπόψη και άλλες παραμέτρους όπως ο καιρός ή η ώρα.

Βασικά, περνάει φευγαλέα από το νου μου το γεγονός ότι μπορεί να είμαι κανένας νερντ κρετίνος από αυτούς που ασχολούνται περισσότερο με το περιτύλιγμα παρά με την ουσία, αλλά οι σκέψεις αυτές φεύγουν από το μυαλό μου όταν η πιθανότητα, γίνεται βεβαιότητα. Και συνειδητοποιώ ότι στα 80 λεπτά ενός minidisk έχω στριμώξει τους Velvet Underground με τους Liquid Liquid, τους Walkmen, τους Jam, τους LCD Soundsystem, τον Aphex Twin, τους Libertines, τον DJ Krush και τους Fischerspooner. Εκνευρίζομαι όταν μπλέκω τα είδη τόσο πολύ. Και εκνευρίζομαι ακόμη περισσότερο όταν συνειδητοποιώ ότι όλο αυτό μου αρέσει κιόλας. Δηλαδή συνειδητοποιώ ότι με αγγίζει ως έκφραση κάτι που έχω σημειώσει εδώ και καιρό στο μπλοκάκι μου, το "φύσει ανένταχτος". Ναι, ξέρω, εσείς οι Θεσσαλονικείς το λέτε "ό,τι να'ναι".

The Depeche Mode Sessions
Στις 19 Μαρτίου, στο Warehouse (χωρητικότητα: 4.500 άτομα) στη Φραγκοκλησιάς (7 φυσικά), τα πιο ηχηρά ονόματα της Νέας Ελληνικής Σκηνής (Atria, Μίκρο, Raining Pleasure, Decode, Marsheaux κ.α.) θα παίξουν live διασκευές σε κομμάτια των Depeche Mode ενώ αμέσως μετά θα δισκοθετήσει ο Andy Fletcher. Όλα αυτά με 12 ευρώ και τις ευλογίες των 15 χρόνων του Hysterika. Μια χαρά, νομίζω.

The Tillmans Sessions
Τρίτη πρωί, στο κέντρο, ανεβαίνω στο βιβλιοπωλείο-μαμούθ της Αθήνας, τον Ελευθερουδάκη της Πανεπιστημίου. Ένα τεράστιο βιβλιοπωλείο οχτώ ορόφων, το οποίο δυστυχώς προσπαθεί να καλύψει πάρα πολλά πεδία εκδόσεων και τελικά καθιστά τον εαυτό του, ανεπαρκή σε σχεδόν όλα από αυτά. Σκοπός μου ήταν να βρω κανένα καλό βιβλίο κάποιου σύγχρονου φωτογράφου ή artist που πιθανόν να μου κινήσει το ενδιαφέρον. Διάφορα ονόματα στριφογύριζαν στο μυαλό μου, όπως αυτά του Ryan McGinley, του Slava Mogutin ή ακόμη και του Terry Richardson. Γενικότερα, φωτογράφων που έχουν σαν αρχή τους, τους φυσικούς φωτισμούς και το μηδαμινό ρετους (από όλες τις απόψεις). Από αυτούς που δεν έχουμε στην Ελλάδα δηλαδή, μια και εδώ, ακόμη, ευδοκιμεί η κραυγαλέα επίδειξη των δυνατοτήτων του Photoshop και του βλάχικου γαμο-styling.

Δε βρίσκω κανέναν από αυτούς στα ράφια αυτού του βιβλιοπωλείου (όταν ψάχνεις κάτι τόσο συγκεκριμένο βέβαια, η καλύτερη λύση είναι το ίντερνετ). Το μόνο που βρήκα, ήταν γύρω στα πέντε βιβλία του Wolfgang Tillmans (βραβείο Turner του 2000, αν θυμάμαι καλά, και κάποιες δεκάδες μόδες για το i-D). Είχα πει στον εαυτό μου ότι δεν θα ξανασχοληθώ με τους καλλιτέχνες της συντεχνίας του Tillmans, όσο κι αν συμπαθώ τον ίδιο. Μετά από αρκετό καιρό ενασχόλησής μαζί τους και μετά από συζητήσεις με αρκετούς από δ'αύτους, κατάλαβα η πλειοψηφία τους είναι καταπιεσμένοι κάθε είδους που μέσα από την "τέχνη" τους, που στοιχειοθετείται κυρίως από τα αυτονόητα, προσπαθούν να αποδείξουν στον εαυτό τους και σε μια πολύ συγκεκριμένη κλίκα ότι είναι κάτι σημαντικό. Και οι γκαλερίστες τους λατρεύουν γιατί μπορούν να πουλούν τα έργα τους σε τσιμπημένες τιμές σε ανίδεους κάθε λογής, προφασιζόμενοι διάφορα ξεπεσμένα βραβεία και ανύπαρκτες διακρίσεις.

Αλλά ο Tillmans δεν ανήκει σ'αυτήν την κατηγορία. Οι φωτογραφίες του είναι δυνατές και αυθεντικά όμορφες, από αυτές που μπορείς να κοιτάς για πάντα και συνέχεια να βρίσκεις κάτι διαφορετικό να πιαστείς. Επίσης κάτι άλλο που με γοητεύει στις φωτογραφίες του Tillmans είναι το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιεί μοντέλα ή άσχετους, αλλά σχεδόν πάντα άτομα από το φιλικό του περιβάλλον. Μοιάζουν πολύ με φωτογραφίες διακοπών. Ακούγεται λίγο σαν "τέχνη της κλειδαρότρυπας" αλλά δεν είναι καθόλου έτσι.
(Όπως πιθανόν να κατάλαβες, αγόρασα δύο βιβλία του εκείνο το πρωί)

The Vanity Sessions
Διαβάστε το κείμενο του παραπάνω link και μετά ψάξτε πληροφορίες για τη συγγραφέα του (αν δεν πρόκειται για συνωνυμία).

Φυσικά το σχόλιο δεν είναι ειρωνικό, η πραγματικότητα είναι. Εγώ απλά ήθελα να δείξω το πώς κάποιοι άνθρωποι παρ' όλη την όποια συνέπειά τους παγιδεύονται στο σύστημα και αναγκάζονται προσκυνήσουν την ευφυία ηλιθίων. Το σχόλιο πιθανόν να ήταν ειρωνικό, αν χόρευα κι εγώ σε άλλο πανηγύρι.

Πάντα τέτοια.