In Stereo #18


is18


Η ώρα είναι 2.43, αυστηρά. Το ρολόι κάνει κύκλους γύρω από το κεφάλι μου, άλλωστε μετά από γενναίες ποσότητες αλκοόλ, δε θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά. Διάφορα περνάνε από τον ξεμωραμένο νου μου, και αυτά που κάνει να τα μοιραστώ μαζί σας, σας τα παραδίδω για μελέτη, γνώση (ενίοτε) και συμμόρφωση. Fasten your seat belts.

Ο Γουτεμβέργιος χαμογελά πονηρά (και ο Ιούδας -ευτυχώς- δεν θα φιλήσει ποτέ ξανά υπέροχα)
17.000+ τίτλοι βιβλίων βρίσκονται ένα κλικ μακρυά. Μια παραπάνω από αξιόλογη προσπάθεια Αμερικανικών Πανεπιστημίων για τη διάδοση της ανθρώπινης γνώσης. Τυπικά απευθύνεται μόνο σε κατοίκους Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά μιας και εκεί μόνο όλοι αυτοί οι τίτλοι έχουν αποδεσμευτεί από τα δικαιώματα των συγγραφέων τους (ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο κατάλαβα κάνοντας skim 'n' scan το -ομολογουμένως- τεράστιο επεξηγηματικό σημείωμα στην αρχή κάθε βιβλίου) αλλά το δίκτυο δε γνωρίζει φραγμούς -ακόμα, όπως λέει το απαισιόδοξο σενάριο. Από Σέξπιρ μέχρι Μάρκο Αυρήλιο και James Joyce πολλά (αν όχι όλα) από τα γραπτά επιτεύγματα της ανθρωπότητας βρίσκονται εκεί. Και φυσικά δωρεάν. (Λεπτομέρεια: Λειτουργούν μόνο με εθελοντές)

Πάπας, Σαχτούρης, Ρενιέ, Μπιθικώτσης
Πέθαναν και οι τέσσερις αυτές τις μέρες και το διεστραμμένο χιούμορ του θεού (or whatever) τους έφερε να είναι γείτονες σε δελτία ειδήσεων και δημοσιεύματα -τα αταίριαστα ονόματά τους να εμφανίζονται παρέα.

"Φονιάδες των Ψαριών, Αργυροπελεκάνοι!"

Να Δούμε Πράσινη Μέρα (όχι, Γιωργάκη δε λέω για 'σένα)
Ουδέποτε είχα καλή σχέση με τους Green Day. Συγκεκριμένα, δεν είχα καν σχέση. Τους θεωρούσα (και ήταν -μη γελιόμαστε) ένα "punk" κατασκεύασμα αντίστοιχο των κατασκευασμένων ποπ ανδροειδών κατάλληλο μόνο για να ακούγεται στις διαδρομές των σχολικών εκδρομών των ανά τον (δυτικό) κόσμο Γ' Γυμνασίου. Και οι λέξεις "punk" και "κατασκεύασμα" είναι στην καλύτερη περίπτωση ασύνδετες, σε αντίθεση με αυτό που μας βγαίνει αν όπου "punk" βάλλουμε "ποπ", που με τις κατάλληλες "αναλογίες" μπορεί να καταλήξει σε κάτι ανεξήγητα γοητευτικό. Αλλά τέλος πάντων κάπως έπρεπε να συννενοηθώ όταν τους απέρριπτα ασυζητητί (όπα ρε μεγάλε!). Αφού τους είχα ξεγράψει από το μουσικό μου πλανήτη εδώ και πολλά χρόνια ήρθε ένα μεσημέρι που το τοπικό μας wannabe Mtv έπαιξε το τελευταίο βίντεό τους, το οποίο είναι το καλύτερο κλιπ που έχω δει τα τελευταία τρία χρόνια (πλέον ούτε καν οι U2 βγάζουν καλά βιντεοκλίπ). Έτσι εμπιστευόμενος την άρρηκτη σχέση ενδιαφέρουσας οπτικής αισθητικής και ακουστικής αξίας (έστω κι αν η σχέση αυτή πολλές φορές περνάει μέσα από έρευνες αγοράς -είναι καθησυχαστικό το να νιώθεις αριθμός) έψαξα τον περσινό δίσκο τους, τον άκουσα και ήταν ανέλπιστα καλός. Με μια περίεργη και αυστηρή συνοχή, με πέντε πράγματα (όχι αυτονόητα) να πει και με ένα αρκετά προκλητικό attitude για τη σημερινή Αμερικάνικη mainstream (τι ηλίθια λέξη) μουσική αγορά (και όχι αυτό το συνηθισμένο ρηχό fuck-Bush στιλάκι εξυπνάκηδων τύπου Moore).

Γιατί οι εκάστοτε εναλλακτικοί σπαταλούν την ευφυία τους προσπαθώντας να μηδενίσουν το mainstream, αντί να στοιχειοθετήσουν μια δική τους πρόταση;

Δύο μήνες, ένας διάλογος
"Εσύ ήσουν που την έβγαζες με Περιέ;" "Εγώ, γιατί;" "Γιατί είναι το έβδομο, ρεμάλι" "Για να διαλύσω το Περιέ που πήρα στην αρχή" "Φυσσαλίδα δε θα μείνει, να δω μετά πώς θα γυρίσεις, θα σε κλέψει πάλι κανας ταξιτζής και θα κλαίγεσαι" "Έλα μωρέ αφού το ξέρεις, δεν πίνω" (Άσε που μ'έχουν πάρει χαμπάρι και οι συνάδελφοι εδώ στο Mic και στέλνουν email που με προτρέπουν να ξεπεράσω τα πρόθυρα του αλκοολισμού. Ντροπή!)

Οι χαζοχαρούμενοι
Υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι. Άνθρωποι ευχάριστοι, άνθρωποι συμπαθείς, άνθρωποι βαρετοί, άνθρωποι αντιπαθείς κοκ. Υπάρχουν και οι χαζοχαρούμενοι. Και σ'αυτό το σημείο σας καλώ να φανείτε ρατσιστές μ'αυτήν την κατηγορία γιατί, το ξέρω, αυτοί οι σατανικοί οκνηροί λουόμενοι (όπως έγραψε ο Μόρισεϊ και μετάφρασε ο Χρονάς), μέσα στον αναίτιο και αφιλοσόφητο κυνισμό τους, είναι ικανοί με την ποσότητα της βλακείας και την απαραίτητη αδικαιολόγητη χαρά που καταπίνει τον έρημο -ούτως ή άλλως- εγκέφαλό τους να καταστρέψουν τον πλανήτη. Ψηφίζουν Μπους, κάνουν μπάνιο στις παραλίες που κατάπιε το τσουνάμι, δέχονται να δουλέψουν τσάμπα σε ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ επιχειρήσεις, βαριούνται να "αναλύουν" (θα σε πούνε και μίζερο αν επιμείνεις) και παρ'όλ'αυτά (και πολλά πολλά άλλα) είναι ευτυχισμένοι αρκεί να έχουν λεφτά για τον επόμενο φραπέ. Απαλλάξτε τον πλανήτη από αυτή τη μάστιγα, επιτέλους. Μαζέψτε τους όλους μαζί και ρίξτε μια πυρηνική βόμβα (τα γράφω εν θερμώ, στο δικαστήριο θα αθωοθώ -Κούγιας said).

Ζούμε για να δούμε το Στέφανο Χίο στο Κεντρικό Δελτίο του Έξτρα

Pretty Girls Make Pretty Graves
Θα ένιωθα πολύ περίεργα αν άνηκα στους Pretty Girls Make Graves ή (πόσο μάλλον) τους Kaito, την Κυριακή το βράδυ. Ένα Γκαγκάριν μια τζούρα παρακάτω από άδειο, με τους μισούς να είναι παρατρεχάμενοι των δύο γκρουπ. Και παρ'όλ'αυτά, και τα δύο γκρουπ έπαιξαν πολύ καλά. Ήταν κεφάτοι, βγήκαν για encore, ευχαριστούσαν το κοινό συνέχεια σαν να έπαιζαν σε ένα γεμάτο Γουέμπλεϊ. Το να δεις κάποιον να ερμηνεύει σε ένα "ευρύχωρο" venue μάλλον είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους να καταλάβεις αν πραγματικά είναι καυλωμένος με τη μουσική που παίζει ή αν τους δουλεύει όλους ψιλο γαζί. Και, και τα δύο γκρουπ της Κυριακής, ανήκουν αδιαμφισβήτητα στην πρώτη κατηγορία. (Επίσης αν είσαι ξανθός και φορούσες γαλάζια μπλούζα, μπεζ βερμούδα και άσπρα All Star είσαι μεγάλη μορφή!)

What Rockwave?
Οι διοργανωτές ορκίζονταν πριν κανα εξάμηνο ότι είναι εξακριβωμένοι οι Franz Ferdinand για το ροκ φεστιβάλ τους. Τελικά προτίμησαν το χαράτσι του "επίκαιρου γκρουπ" να είναι ξεχωριστό. Καλύτερα. Μας έβγαλαν κι από τον κόπο να τρέχουμε στις Μαλακάσες. Προς το παρόν, "Synch" is the word. (οι Sonic Youth δε φέρνουν την άνοιξη και η Kim είναι γριά πια)

Η κυρία Βέφα ακούει indie rock

December Spawned Some Monsters
Ακούω τον τρίτο των Decemberists. Γλυκοί, ρομαντικοί, σαφείς και έξυπνοι, όπως τους θυμάσαι. Έφτιαξαν ένα δίσκο που ταιριάζει στη συγκρατημένη αισιοδοξία αυτής της άνοιξης. Για τα μεσημέρια σου που διασχίζεις αγριόχορτα, οικοδομές, χαμομήλια, χαμόσπιτα και αμυγδαλιές μέχρι να φτάσεις σπίτι. Όταν ο ήλιος σε χτυπά στα μάτια αλλά δε σε πειράζει γιατί ξέρεις ότι το απόγευμα που αυτός θα πέσει, εσύ θα τον εκδικηθείς ζώντας μακρυά του. Για τη στιγμή που ο ύπνος σε παίρνει υπακούοντας στο κρασί που -αιωνίως- ευφραίνει την καρδιά σου. Για όλες τις αδέξιες κινήσεις σου που κατά βάθος ξέρεις ότι είναι πολύ χαριτωμένες. Κι αν έγραφα ότι οι Arcade Fire μας φτιάχνουν μουσική για δύσκολες ώρες, κι αν οι Belle & Sebastian είναι πολύ φλωράκια, οι Veils πολύ απροσάρμοστοι ή οι Shins πολύ "κάπως" (:ενστικτώδης απάντηση στο "πώς"), οι Decemberists φτιάχνουν μουσική για ισορροπημένους ανθρώπους, σκεπτόμενους και συμπαθείς με ευαισθησίες και όρεξη, όμορφους. Λιώνω. (Kiss me, you fool!)
(και επίσης ορκίζομαι να μην ξαναγράψω τέτοιες συναισθηματικές αηδίες όπως οι παραπάνω)

Η ώρα έχει περάσει και κουτουλάω. Σε κλείνω, dear reader. Θα τα ξαναπούμε. Ή πολύ σύντομα ή πολύ αργά. Όπως συμβαίνει συνήθως.

Cheerz...