In Stereo #6

Every (Summer) Day A Story


On the BeachΣτα ηχεία ακουγόταν το 'Ballad Of A Landlord' του Terry Hall. Το κύμα έσκαγε δίπλα σου. Η παρέα ήταν ευχάριστη. Η ατμόσφαιρα είχε αυτή τη γλυκιά μελαγχολία που κανένας δε θέλει να πεί τίποτα. Όχι από αμηχανία. Η παραλία, μη φανταστείς καμια Μπόρα Μπόρα... Από τις συνηθισμένες ψιλοβρώμικες «ελεύθερες» παραλίες γύρω από την Αττική, αλλά και κάθε αστικό κέντρο. Αν δεν ήταν περασμένες εξίμιση θα συναντούσες μεγάλες ζαρωμένες κυρίες με πλαστικό, τώρα-ξεφύτρωσα-από-ταινία-του-Αλμοδοβάρ, μπεζ σκουφάκι και ασσορτί παπουτσάκια με σκαλισμένο κισσό, στρουμπουλές μην-πας-πιο-μέσα-Γιαννάκη μαμάδες φορτωμένες με τάπεργουέαρ, 15χρονα κοριτσάκια με λαχανί μαγιό που στο ένα χέρι κρατάνε το Κοσμοπόλιταν, που είναι κάτι σα βίβλος γι'αυτά, και ο άλλος αντίχειρας είναι κολλημένος στο κινητό για να διαβάσουν την τελευταία αναφορά ενώ στ'αυτιά έχουν τσίτα τις Χάι Φάιβ -ακούγονται δύο πετσέτες πιο πέρα...

Εκείνο το απόγευμα -όπως και κάθε απόγευμα φαντάζομαι, αλλά άσε με ρε ρεαλιστή εαυτέ μου να το ωραιοποιήσω επιτέλους- η παραλία ήταν ψιλοάδεια, η θάλασσα ανέλπιστα καθαρή και ζεστή, η μουσική που έβαζε το beach bar απέναντι ήταν αξιοπρεπέστατη -βασικά είχε αφήσει να παίζει το 'Boarding Pass 1'-, η ζέστη υποφερτή. Και εκεί πάνω που ένα απίστευτο αεράκι έκανε τον ώμο μου να μοιάζει με αλυκές -καλή η θάλασσα, αλλά πολύ αλάτι βρε παιδί μου- άρχιζε να ψιλοβραδυάζει. Time to go!

Τι κάνουμε μετά παιδιά; Σινεμά; Pas mal, pas mal...

Ναι, ήμουν εκεί. Ηταν η χιλιοστή -καλά, δεν τις έχω μετρήσει κιόλας- φορά που αγνοούσα τις συμβουλές των αυτόκλητων σωτήρων του άντεργκράουντ, του ροκ, της σάμπα, της ρούμπα, του γαλλικού σινεμά, του Δόγματος -γενικά, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Μέινστριμ πολυσινεμά με 80s μοκετούλες με χρωματιστές μπουρμπουλήθρες, αγάλματα του Τσάρλι Τσάπλιν -κάνει νοσταλγικό- και του Ιντιάνα Τζόουνς -κάνει Universal Studios τουρ για συνταξιούχους Γερμανους τουρίστες-, κατάλαβες... Τι ώρα αρχίζει; 9; Ε, προλαβαίνουμε να ρίξουμε μια ματιά στα ράφια του μέινστριμ, μπλα μπλα μπλα σιντάδικου...

Τελευταία, δεν ξέρω γιατί, νιώθω μια ιδιαίτερη έλξη με αυτό το ευρύ είδος που στο μουσικό χάρτη πολιτογραφείται κατώ από την ταμπέλα electronic/dance, παρ΄όλο που όλοι πια μιλάνε είτε για κοιλιά είτε για παρακμή. Έτσι μετά από κανα πεντάλεπτο που χάζεψα τις νέες κυκλοφορίες -μερικές δε από αυτές δεν ήταν και τόσο «νέες»- κατευθύνθηκα στο σταντ της electronica. Χωρίς δεύτερη σκέψη ψάχνω στο D.


Deep DishDeep Dish.

Οι 2 Πέρσες δεν είναι η τυπική περίπτωση DJ-super star. Ναι, δε λέω, παίζουν κάθε Παρασκευή -νομίζω, μην το δέσεις και κόμπο αυτό- στο Ministry Of Sound, έχουν μιξάρει για τους μεγαλύτερους σταρ της δισκογραφίας -Madonna, Pet Shop Boys, Michael Jackson, Dido,...-, τσίμπησαν το Grammy τους πρόπερσι, έχουν και περιοδικές εξάρσεις βεντετισμού -ζήτησαν από το Moby πάρα πολλά λεφτά για να μιξάρουν το 'We Are All Made Of Stars', τόσα που τελικά η συμφωνία δεν έκλεισε. Αλλά, επιμένω. Οι Deep Dish δεν είναι τυπική περίπτωση. Οι Deep Dish είναι αναμφισβήτητα οι καλύτεροι DJs του πλανητη. Τα φούμαρα που πουλάνε για Tiesto, Oakenfold και λοιπά πριόνια, απλά μην τα αγοράζετε. Οι Deep Dish δεν παίζουν μουσική με ταμπέλες. Ίσως είναι οι μόνοι που ελίσσονται έτσι αριστοτεχνικά ανάμεσα στα είδη και διατηρούν το σετ τους ταυτόχρονα, cool, funky, sexy, μελωδικό αλλά και ξεσηκωτικό, χορευτικό, δυνατό, γοητευτικά εφήμερο σαν trax αλλά και ειρωνικά αναγνωρίσιμο σαν ήχος. Ποιος άλλος μπορεί να το καταφέρει αυτό; Κι αν όλα αυτά δε σας λένε τίποτα ρωτήστε όσους βρέθηκαν στα Χανιά πέρσι το Δεκαπενταύγουστο. Γιατί οι Deep Dish έχουν κάθε λόγο να αγαπάνε τους Έλληνες. Ανακάλυψαν το Gpal όταν αυτός ακόμα σπούδαζε μυσική τεχνολογία στη Νέα Υόρκη και κυκλοφόρησαν από την μια εταιρεία τους, τη Yoshitoshi, δουλειές του. Τελευταία έχουν ξετρελαθεί από έναν Ελληνοκύπριο που μεγάλωσε στο Μπαχρέιν και δουλέυει μαζί με τον Sultan, τον Tony Papadopoulos.

Και έτσι όπως κοιτάω τους τίτλους των Deep Dish στο ράφι συνεχίζω τα μουρμουρίζω «το χω σε βινύλιο, μου το έγραψε η Λ., το 'χω... ουπς... εδώ είμαστε». Deep Dish Toronto. Η νέα κυκλοφορία της Global Underground -όχι δεν τα παίρνω, απλά έτυχε να κυκλοφορήσει δύο καταπλκτικούς τίτλους σε μικρό χρονικό διάστημα. Η δεύτερη κυκλοφορία των Deep Dish με αυτό το label. Μετά το πιο «βαρύ» Moscow, ήρθε το Τορόντο να βάλει τα πράγμτα στη θέση τους. Κριτσανιστά μπιτ, starguitars, βαθιοί ήχοι, κρουστά, γυναικεία ΥΠΕΡΟΧΑ φωνητικά περασμένα στο vocoder, ακαπέλα μπλεγμένα με μυστηριώδη dub, κύματα, σινθς, trance νύξεις, φάνκι ξεσπάσματα, mainstream house ονειρώξεις, επιτηδευμένα loops και φυσικά το κλασσικο ντιπντισικο «γντουπ» που κάνει τα γούφερ να πονάνε. Βέβαια, η αλήθεια είναι, μετά τη δυνατή μονορούφι - ακρόαση με ακουστικά αργά το βράδυ, ένα ανακάτεμα στο στομάχι μου έμεινε, αλλά τι να κάνουμε... δεν έχει και chillroom να πάω...

Παραδίπλα το μάτι μου έπεσε σε ένα μαυρο-πορτοκαλί εξώφυλλο. 'In House We Trust 3'. O Luke Fair και ο Desyn Masiello, επειδή ήταν πάρα πολύ καλοί μαθητές έλαβαν ένα δωράκι από τους δασκάλους τους, τους Deep Dish -ποιούς άλλους;. Οι Deep Dish τους παραχώρησαντο ρεπερτόριο των δύο labels τους -Yoshitoshi και Shinichi- για να φτιάξουν ένα mix cd ο καθένας. Ως καλοί μαθητές βέβαια, αυτοί ακολουθησαν πιστά τη συνταγή των δασκάλων τους βάζοντας όμως και λίγο το χεράκι τους. Έτσι έχουμε ένα ενδιαφέρον διπλό cd που αν δεν κανω λάθος κυκλοφορεί και σε αμιξάριστο τετραπλό βινύλιο, την τρίτη συνέχεια της σειράς. Για την ιστορία -πολύ μ'αρέσει αυτή η φράση, νιώθω σαν να περιγράφω ποδοσφαιρικό ματς-, το πρώτο 'In House We Trust' το επιμελήθηκαν οι ίδιοι οι Deep Dish, ενώ το δεύτερο Behrouz και NV.


Anger Management-Τέλειωνε ρε συ με τα cd, θ'αρχίσει η ταινία!
-Αλήθεια, για ποια ταινία πήρατε εισητήρια;
-Anger Management

Φορτώθηκα κι εγώ λοιπόν με αυτά τα τεράστια ποπ-κόρν (ποτέ δεν έχω καταφέρει να τα τελειώσω στη διάρκεια ταινίας) και τη νερωμένη τεράστια κοκα κόλα μου με το καπάκι που μονίμως στάζει στη μπλούζα σου και άφησα τις κυλιόμενες σκάλες να με πάνε στον κόσμο του Άνταμ Σάντλερ και του Τζακ Νίκολσον.

Βασικά, θα ήταν η δεύτερη φορά που θα έβλεπα την ταινία, αλλά μετά σκέφτηκα πως η πρώτη ήταν «παράνομη» (ε, Νίκο;) οπότε δεν πιανόταν. Ok, η τυπικά 1μιση ώρα πέρασε ευχάριστα δεν μπορώ να πω. Η ταινία μου ψιλοάρεσε, μπορώ να πω. Βέβαια, αν δεν έπαιζε ο Νίκολσον το ρόλο του ψιλοπαράφρονα ψυχιάτρου μάλλον θα έκλαιγα τα 7 ευρώ -πολλά βρε παιδιά- μου. Ναι, ναι. Ωραίο το θέμα. Ένας αθώος που μετά από σατανικές ή σατανικά οργανωμένες «συμπτώσεις» οδηγείται στην αυτογνωσία είναι ένας καλός καμβάς. Όταν όμως είσαι παραγωγός του Hollywood και θες να επαναλάβεις το θρίαμβο του As Good As It Gets μάλλον θα πέσεις σε εμπορικά κλισέ γελοιότητας -I feel pretty στην αερογέφυρα, σχεδιαστής ρούχων για γάτες, μικροτσούτσουνος, κτλ.. Δεν πειράζει όμως, είναι feelgood ταινία και αυτό σε ανταμοίβει.

Έτσι μετά από μπάνιο, σινεμά, ακρόαση τεσσάρων cd (2 το Deep Dish Toronto και 2 το In House We Trust 3) 75 -Μ.Ο- λεπτών διάρκειας το καθένα κατέληξα 7 και τέταρτο το πρωι να γράφω αυτό εδώ το κείμενο -μπορεί να το βεβαιώσει και ο Μπάμπης με την ώρα που πήρε το e-mail.

To 6o In Stereo cd:

Διασκευές

Billie McKenzie - Wild Is the Wind
Eddi Reader - Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me
David Bowie - I Know It's Gonna Happen Someday
Tori Amos - After All
Martin Gore - Loverman
Pet Shop Boys - Where The Streets Have No Name
Δήμητρα Γαλάνη + Κ. Βήτα - Πες Μου Μια Λέξη
Liza Minelli - Rent
JJ72 - It's A Sin

Cheerz.........