David Watson, Ίωνας, Igor Ballerau, Thomas Bey WIlliam Bailey, Ψήχος, Putsum, Nuhara

Το ‘Throats’ του David Watson, που κυκλοφόρησε σχεδόν μια εικοσαετία πριν από την Ecstatic Peace! σε CD και έχει κομμάτια του σε συνεργασία με τη βοκαλίστρια Shelley Hirsch και τον (αντίστοιχο τραγουδιστή) Magikami Koichi, είναι ηχογράφηση που όταν την ξαναπιάνω με ‘στέλνει’ με τη μαγεία της. Ο Watson εδώ παίζει με γκάιντες, όμως υπάρχει και περαιτέρω ενορχήστρωση στα κομμάτια η οποία σε καθηλώνει με τον τρόπο που εξελίσσεται η ακρόαση της, επειδή οι φωνητικές πιρουέτες μαζί με τους ήχους των οργάνων και των ηλεκτρονικών δένουν άψογα σε ιδιαίτερη συνεργασία. Δυστυχώς, καθώς η εταιρεία έχει πάψει να είναι ενεργή εδώ και χρόνια, θα πρέπει όποιος ενδιαφέρεται να αναζητήσει αυτόν τον πανέμορφο δίσκο είτε στο discogs ή σε κάποια διαδικτυακή πλατφόρμα στην οποία να είναι διαθέσιμος προς ακρόαση.

Ο Ίωνας της Ε.C.T.μου έστειλε πρόσφατα διάφορες νέες κυκλοφορίες του στις οποίες θα επανέλθω σε μελλοντική Τανίνη, αλλά θα σταθώ σε δύο φάνζιν. Το ένα είναι μια περιοδική έκδοση της εταιρείας που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες και έχει μια συνέντευξη του Ιάπωνα θορυβοποιού Takatsu Ryuta (Masked Diode) καθώς και κολλάζ και νέα από τις κυκλοφορίες της εταιρείας, αλλά ως εξτραδάκι μου έβαλε το δεύτερο τεύχος του Gruesome που εκδίδει η ομάδα του Retro Amok (τους ξέρω περισσότερο από τις μπλούζες από θρίλερ που βγάζουν σε περιορισμένα αντίτυπα) και έχει συνεντεύξεις με τους death metal-άδες Casket Dweller και Ripping Wounds καθώς και μια μικρή αναφορά στις ταινίες του Kenneth Anger. Έκδοση που με καύλωσε γιατί μου θύμισε διάφορες αντίστοιχες εκδόσεις των 80s και 90s χωρίς όμως να γίνεται παλιομοδίτικο, παραμένοντας φρεσκότατο. ectrecs@gmail.com για το πρώτο και retroamok.com για το δεύτερο.

To ‘UMWeLT’ του Igor Ballerau είναι κυκλοφορία η οποία μου κράτησε συντροφιά αρκετές ημέρες τον τελευταίο μήνα, ηχογραφήσεις που μοιάζουν κυριολεκτικά με soundtrack ταινίας, άμπιεντ, και όχι μόνο, με πολύ έντονο λυρισμό. Ο τρόπος που είναι δομημένη η κυκλοφορία και κυλάει ο ήχος της δίνει μια κινηματογραφική αίσθηση καθ' όλη τη διάρκεια της ακρόασής της.

Φλερτάροντας με την ιδέα της αντιύλης ο Thomas Bey WIlliam Bailey συνεχίζει τις διάφορες μικροεκδόσεις του με τη σειρά ‘15 λεπτά αντιύλης’ προσφέροντας μας ένα 20' (οκ χρειάζεται και λίγη ποιητική άδεια) CDr του RLW (κατά κόσμο τα αρχικά του Ralf Lothar Wehowsky) όπου, παίζοντας με το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν ‘20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα’ και το ‘Disco 3000’ του Sun Ra (μπορείτε να το ακούσετε εδώ), μας χαρίζει ένα πολύ ωραίο ηχητικό ηλεκτροακουστικό παιχνίδι που, όπως όλες οι δουλειές του, έχει να προσφέρει τροφή για σκέψη. Μικρό, λιτό, πανέμορφο το ‘Jules 3000’ και μπορείτε να το ακούσετε εδώ.

Συχνά σε καθημερινή βάση ανταλλάσσω με φίλους μηνύματα και συνδέσμους για δίσκους, κασέτες και ιδίως για βιβλία, άρθρα, κλπ. Σχεδόν με όλους μπορούμε στη μέση της νύχτας κυριολεκτικά ν’ αρχίσουμε να στέλνουμε μηνύματα με ποικίλο υλικό και με αυτό τον τρόπο, πριν από λίγο καιρό, ο Μανώλης Παππάς της Coherent States μου έγραψε για το CD των Ψήχος ΄Nine Lessons in listening' στην Είσοδο Κινδύνου. Άκουσέ το και θα δεις που θα το αναφέρεις στην επόμενη Τανίνη, σημείωσε, όπερ και εγένετο. Όπως δηλώνει και ο τίτλος έχουμε εννέα κομμάτια που έχουν δημιουργηθεί σε ένα εμπνευσμένο μιξάρισμα ηχογραφήσεων πεδίου (field recordings) με έξυπνα θραύσματα διαλόγων και ήχων μέσα στους ήχους που με έκαναν να μη μπορώ να αφήσω τόσο εύκολα κάτω αυτή την κυκλοφορία. Από τις πιο ενδιαφέρουσες θα έλεγα για αυτή τη χρονιά της εγχώριας σκηνής. Πραγματικά είμαι περίεργος να δω την εξέλιξη του συνόλου. Για όσους ενδιαφέρονται για ηχητικές αφηγήσεις που δημιουργούν διάφορες καταστάσεις. Από αφηγήσεις για τη θάλασσα και παιχνίδια με τους φυσικούς ήχους ως το ‘Voices Whispering On The Wind’ από τη μία με industrial-ίζοντες ήχους αλλά και goth φωνητικά. Σε κάνει να θες να ξαναγυρνάς σε πρώτη ευκαιρία στους ήχους που κρύβει μέσα του.

Στην Είσοδο Κινδύνου κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες επίσης το ‘Cramp Push’ του Putsum, μπλακ μέταλ (θεωρητικά) γκρουπ που ξεκίνησε πριν από καμιά 15ετία από τον Μικέ Αδάμη και έχει δώσει διάφορες παραστάσεις, performances, κυκλοφορίες που είναι κρίμα ότι δεν έχουν αποτυπωθεί ακόμα σε ένα λεύκωμα. Εδώ παίζει με διάφορους μύθους και φολκλόρ από τον Κράμπους, στους Καλικάντζαρους και συναφείς παραδόσεις της Ευρώπης και των Βαλκανίων, μας στέλνει κυριολεκτικά με τα δύο κομμάτια της κασέτας. Το ‘Kalikantzari’ που φλερτάρει στα όρια του σκοτεινού άμπιεντ, με ιδίως με τους ήχους των πνευστών και από την άλλη με το ‘Krampus’ που γίνεται πιο σκοτεινό στην αρχή για να εξελιχθεί σε πιο industrial-ίζον κομμάτι στη συνέχεια. Καταπληκτική κυκλοφορία που επίσης με καύλωσε απίστευτα.

Μιλώντας για μύθους, βιβλία και φολκλόρ να κλείσω λοιπόν αυτή την Tανίνη με το καταπληκτικό ‘Rama’ των Ιταλών Nuhara. Είναι ένα γκρουπ το οποίο πατώντας σε παραδοσιακές ηχογραφήσεις, τραγούδια, πολυφωνικά προσθέτει δικούς του ήχους, ενορχηστρώσεις και ηλεκτρονικά στήνοντας έναν διαολεμένο δίσκο ο οποίος φέρνει στο νου παραδοσιακά της Ιταλίας, οξιτανικά (Γαλλία κυρίως), πειραματικά, σε μια μίξη που σε καθηλώνει από την αρχή της ακρόασης έως το τέλος της.