Untitled, retitled, subtitled...

Θυμόμαστε και πάλι με αναλυτικές διαθέσεις τα τραγούδια που κάποτε το κατάφεραν...

Έχοντας κουραστεί από τους "ολοκληρωμένους" δίσκους που ακούγονται μόνο από την αρχή μέχρι το τέλος... έχοντας μπερδευτεί από την αναζήτηση του πιο προοδευτικού από τα δεκάδες μουσικά είδη που 'γεννιούνται και πεθαίνουν' κάθε εβδομάδα... και αισθανόμενοι την ανάγκη να έχουμε κάτι να μας 'κολλάει στο υαλό', θυμόμαστε και πάλι με αναλυτικές διαθέσεις τα τραγούδια που κάποτε το κατάφεραν... και με δυσανάλογα προφητικές ικανότητες επιχειρούμε να ανακαλύψουμε αυτά που θα το πράξουν στο μέλλον... όσο υπάρχουν ακόμη τραγούδια... και πριν χαθούν κάτω από τον όγκο της μουσικής!

EYELESS IN GAZA : 'Others' 7'' ΕΡ (Cherry red, 1981).
O ελάχιστος φόρος τιμής σε ένα συγκρότημα που αν υπήρχε μετρητής συναισθηματικής έντασης θα τον είχε μόνιμα στο κόκκινο. Εκεί ανήκει και το 'Others'. Κοφτή κιθάρα, στακάτο μπάσο, νεοκυματικά τύμπανα, ένα παρορμητικό - σχεδόν 'μπουκωμένο'- σαξόφωνο, ένας Peter Becker αέρινος μαέστρος, ένας απόλυτος Martyn Bates, απορημένος (ίσως), συγκινημένος (πιθανόν), ανατέλλων (σίγουρα), φυγόπονος (ποτέ), εμπνευσμένος (συνήθεια), εμπνέων (πάντα). Και όλα αυτά μόλις στον πρώτο χρόνο ζωής τους ως E.I.G.... Άν ο μοντέρνος υπαρξισμός έπρεπε να χωρέσει σε ένα τραγούδι, αυτό εδώ μάλλον θα επέλεγε.

POP WILL EAT ITSELF : 'Familus Horribilus' από το LP 'Dos dedos mis amigos' (Infectious records, 1994)..
1994 και θυμάμαι να ζω τη μεγαλύτερη έκρηξη της εφηβείας μου κάθε φορά που άκουγα το εκπληκτικό 'Dos dedos mis amigos' των PWEI. Mόνο που ενώ όλοι οι φίλοι μου ιδρωκοπούσαν κάθε φορά που άκουγαν το 'Ich bin ein auslander' εγώ επίμονα πατούσα το κομμάτι 3, το funky 'Familus Horribilus'. Mε στίχους φωτιά, ασυνείδητα επιθετικό rhyming και πλήκτρα που ανέβαζαν τον πήχυ της ρυθμικότητας, αλλά μόνο όταν το απαιτούσε η υφέρπουσα βιαιότητα του συστρεφόμενου κιθαριστικού βόμβου, οι PWEI έφτιαξαν το μελωδικό αντίβαρο του auslander. Πάντως - και αυτό να μείνει μεταξύ μας - άλλος είναι ο λόγος που με γοητεύει αυτό το κομμάτι και δεν είναι άλλος από το επαναλαμβανόμενο κιθαριστικό sample του που έρχεται αυτούσιο από το 'Symptom of the universe', ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Black Sabbath, από τον υποτιμημένο και μαζί αγαπημένο μου δίσκο 'Sabotage' του 1974. Πραγματικά, ο πιο όμορφος τρόπος για να απενοχοποιηθώ από το συντηρητικό μουσικό παρελθόν μου...

MECANO : 'Room for two' από τη συλλογή 'The half inch universe' (Lazy Dog, 1996).
Μια από τις ερωτικότερες στιγμές του post punk, μια από τις πιο ουσιαστικά λακωνικές ενορχηστρώσεις των σπουδαίων Ολλανδών, κάποιοι από τους πιο ποιητικούς στίχους που ρούφηξε το μυαλό και η ψυχή μας. Μια άψογη μπάντα που έκανε την απόλυτη τέχνη: ποιοτική, ανώτερη, για όλους και για τους λίγους, ή καλύτερα για όσους έχουν την καθαρότητα και το θάρρος να την δεχτούν. Βαθιά φιλοσοφημένη και με κοινωνικοπολιτικών διαστάσεων προβληματισμούς, μετουσίωσε σε μελοποιημένη ποίηση όλες αυτές τις ιδέες που αν είχαμε το κουράγιο να μετουσιώσουμε σε πράξεις ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Αυστηρά, σχεδόν στρατιωτικά τύμπανα, κιθάρα άλλοτε σκληρή και μονότονη και άλλοτε βελούδινη, πλήκτρα - στηρίγματα ενός γυάλινου ουρανού μελαγχολικής αισιοδοξίας. Και με τη 'μπαρόκ' φωνή του Dirk Polak, ενός από τους αυθεντικότερους ευγενείς ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ των τελευταίων δεκαετιών κατ'εμέ, να ζωγραφίζει πάνω σε ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που θα όφειλε κανείς να χαρίσει στο ναό της απόλυτης ερωτικής, μα πάνω απ'όλα προσωπικής πραγμάτωσης: 'Don't deceive yourself, you underrate the problem of being on your own, what you need is... room for two'. Αριστούργημα.

THE AFGHAN WHIGS : 'The singer' από το cd single '66' (Columbia, 1999).
Παλαμάκια, τακ τακ τακ τακ (σκέψου μιούζικαλ), πιάνο ντιν ντον ντιν ντον (σκέψου καμπαρέ), λάγνα φωνή, yeah, yeah, yeah, I sing my song... (σκέψου έναν παρηκμασμένο και αλκοολικό showman σε ένα μπαρ τρύπα στη Νέα Ορλεάνη), γλυκιά soul μονοτονία, λίγο πριν το χάραμα... (σκέψου το Marvin από εκεί ψηλά να μην ξέρει αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει για το κακό που έκανε στο φτωχό Greg Dulli). It's the singer not the song... παραδέχεται και ο ίδιος... και το ελάχιστο κοινό δε μπορεί παρά να συμφωνήσει...

MAX ROMEO AND THE UPSETTERS : 'One step forward' άπό το LP 'War in a Babylon' (Mango 1976).
Το τραγούδι που συνέβαλε στην ευρύτερη μετάδοση του dub ιού. Αυτό που επίμονα ήθελε να τραγουδήσει ο Bob Marley και που ποτέ δεν τα κατάφερε. Άλλο ένα τραγούδι - δείγμα της στουντιακής ευρηματικότητας και ευφυίας του Lee 'Scratch' Perry. Ένας ακόμη ύμνος του ρασταφαριανισμού για μια 'Βαβυλώνα' κραταιά ιμπεριαλιστική, ρατσιστική και άκρατα ματεριαλιστική (-ισμοί \ -ings 3-0...). To τραγούδι που θα έκανε ακόμα και τη βασίλισσα της Αγγλίας να ψάχνει το τοπικό βαποράκι των ανακτόρων. Και όλα αυτά με βάση ένα απλό ρυθμό, ίσως και τυπικό για Τζαμαϊκανή μουσική, τόσο μελωδικό και βαθύ όμως που σου καρφώνεται στο μυαλό αμέσως:'One step forward, two steps backwards, war in a Babylon' με το Romeo και τις φωνές των παλλακίδων του να πηγαίνουν τη reggae δυο τρίφυλλα πιο μακριά και να αφήνουν το χρόνο για λίγο στάσιμο... Και η θαυμάσια σύμπτωση; Την ίδια χρονιά σε μια άλλη ήπειρο κάποια εργατόπαιδα ξεκίνησαν να 'μάχονται' για τους ίδιους λόγους, δανειζόμενοι κάποτε και αυτά τα μουσικά μέσα των Τζαμαϊκανών πρωτοπόρων... μα γιατί δεν έγραψα και κάτι για τους Clash;