Chinese Basement

Υπάρχει κίνηση στα υπόγεια

Οι Chinese Basement μιλούν στον Κώστα Καρδερίνη γι' αυτό που θα συμβεί στις 3 Νοεμβρίου και για όσα προηγήθηκαν αυτού.


CB by Pentzikis Αναγράφεται με κεφαλαία [με φόντο μια μέδουσα] στη Διαδικασία Ημέρευσης, το νέο πόνημα των Chinese Basement που κυκλοφορεί στις 3 Νοεμβρίου από την melissamusic. Μετά τη χειροποίητη αυτοέκδοση Litmus με τους ιππόκαμπους και τα καλειδοσκόπια, οι Υπόγειο Κινέζικου επανέρχονται με πιο δυνατή παραγωγή [MagnAnimus studio] και δέκα κομμάτια που προκαλούν νέα αίσθηση και νέα ταραχή: 90 Μοίρες, Ηχώ, Κατάθλιψη του Τουρπάν (-505), Βελούδο, Φαντασία 2000, Ο Κήπος με τις Γάτες, Τα Νοσήματα της Αφροδίτης, Ρυπογόνη Αντιγόνη (1ο & 2ο), Η Περιοχή του Πράσινου Σπιτιού. Εδώ χτυπά ο παλμός του θεσσαλονικιώτικου rollin under μουσικού κινήματος.

Συναντηθήκαμε επ' αυτού και μιλήσαμε. Με τον Βασίλη [Πανούτσο] και τον Άρη [Παπαδόπουλο].


- Διαδικασία Ημέρευσης... όπως λέμε διαδικασία ενηλικίωσης;

Δεν έχει σχέση. Έχει να κάνει με έναν κύκλο στη ζωή μου όταν ένιωσα ότι μπορώ να διακρίνω πράγματα στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Δε νομίζω ότι είναι ενηλικίωση, αλλά μια νέα πνευματική φάση. Το σώμα του ανθρώπου έχει χρόνια, το πνεύμα είναι άχρονο.
Έχει να κάνει με μια νέα οπτική. Το πρώτο κομμάτι, 90 ΜΟΙΡΕΣ στον ήλιο, είναι ένα λογοπαίγνιο που απαντάει στο κλασικό "δεν έχεις στον ήλιο μοίρα". Εδώ έχουμε 90 μοίρες στον ήλιο, ορθή γωνία και τετραγωνισμένη αντίληψη. Η ορθή γωνία είναι απόλυτη, δε συγχωρεί. Ο ορθολογισμός της είναι... τέλειος. Η κάθετη πορεία προς τον ήλιο. Αντίφαση... Ο ήλιος όμως δεν είναι κάτι άσχημο...
Τα τραγούδια του δίσκου αυτού γράφτηκαν με μια σειρά νοηματική. Είναι μια συνέχεια η οποία όμως εντέλει δεν ακολουθήθηκε πιστά στο δίσκο. Όλοι οι στίχοι των κομματιών είναι συνειρμοί δικοί μου. Πράματα που βλέπω να αντικατοπτρίζονται στη ζωή μου. Τα βλέπω γύρω μου με κάποιον τρόπο.

- Ο ελληνικός στίχος μπορεί να βγάλει ροκ διάθεση; Θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια;

Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό αυτό. Αυτά που γράφω θέλω να προκαλούν κάτι, να μην περνάνε αδιάφορα. Να έχουν σημασία, να έχουν βάρος, να μην είναι ελαφριά και χάνονται. Ακόμα κι αν κάποιος τ' ακούσει και δεν του αρέσει...


diadikasia- Λένε ότι την ποίηση τη νιώθεις, δεν είναι απαραίτητο να την καταλαβαίνεις!

Ναι οι στίχοι μου δεν εκφράζουν λογική, εκφράζουν συναισθήματα. Είναι παράξενη η σχέση μου μαζί τους. Η μουσική υπάρχει κι αυτή επίσης. Παράλληλα δουλεύουμε και τα δυο. Δεν έχουμε προτεραιότητες, ρέουνε και τα δυο και κάποια στιγμή συναντιούνται. Σημειώσεις κρατάω συνέχεια, γράφω γενικά. Αλλά όλα αυτά δε γίνονται οπωσδήποτε στίχοι.

- Η μουσική, η στιχουργία είναι βιωματική;

Ζούμε... αλλά ζούμε και πράγματα που δε ζούμε!!! Πολλές φορές νιώθεις μόνο το αποτέλεσμα από κάτι που συνέβη χρόνια ή αιώνες πριν. Άπλα έχεις μπροστά σου το αποτέλεσμά του, τον απόηχό του! Πάλι όμως μπορείς βλέποντάς τον, να ζήσεις να καταλάβεις να νιώσεις από που μπορεί να προήλθε. Το "δικό μας ροκ" δεν το θεωρούμε ροκ. Δεν το ονομάζουμε ροκ. Είναι Chinese Basement και τίποτ' άλλο. Αν και θα θέλαμε να βρούμε κάτι να λέμε σ' όλους αυτούς που μας ρωτάνε τί παίζουμε!

- Οι επιρροές σας; Τις υπερβαίνετε;

Όλες είναι τρόποι με τους οποίους βγαίνει η μουσική. Ο άνθρωπος είναι/γίνεται ηχείο της μουσικής που ακούει. Είναι αγωγός της. Κι εμείς, δε νομίζω ότι ξεπερνάμε τα όρια σ' αυτά που κάνουμε. Δεν έχουμε σκοπό να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Μας συνεπαίρνει και το κάνουμε. Η τρίχα μας σηκώνεται κάποιες φορές κι έτσι βγάζουμε τραγούδια. Δεν υπάρχει ταύτιση με όποιες μπάντες ακούμε! Είναι περισσότερο μια αύρα, κάτι άπιαστο, κάτι αδιόρατο. Δεν περιγράφεται.
Όταν η μουσική είναι ωραία νιώθεις διαστάσεις! Νιώθεις κάτι που ξεπερνάει την ακοή σου... Εικόνες! Συνεργάζονται και οι υπόλοιπες αισθήσεις, γίνεται πιο συνολικό, πιο βαρύ, το αίσθημα.
Αυτόν τον δίσκο τον φέραμε βαρέως μέσα μας μέχρι να τον φτιάξουμε. Ήτανε δύσκολο έργο. Τίποτε δε βγήκε εύκολα. Δεν είναι τραγουδάκια που απλά τα παίξαμε. Ήτανε σα να συνάψαμε μια συμφωνία με τους εαυτούς μας, για να τα καταφέρουμε και να τα βγάλουμε όλα αυτά. Τα συναισθήματα έγιναν λέξεις, νότες, κινήσεις... Είναι πολύ γεμάτα αυτά τα τραγούδια. Δεν είναι καταθλιπτικά, δεν είναι ξεκάθαρα χαρούμενα, αλλά η ικανοποίησή μας είναι κάτι πιο ολοκληρωμένο από μια απλή χαρά. Δεν έκατσε, τα παιδέψαμε και μας παίδεψαν. Αλλά είναι τεράστια η ευχαρίστηση.

- Αν σε ρωτήσω τι μουσικές ακούς/ακούτε;

Led Zeppelin, Nirvana, Σιδηρόπουλο λίγο, Hendrix, Zappa, Λιλλιπούπολη, White Stripes, Dead Kennedys, Νίκο Ξυλούρη, Arctic Monkeys. Λοστ Bodies. Πολλά γέλια στην αρχή μετά όμως κατάλαβα πόσο γαμάτοι είναι. Icky Thump. Θα δούμε Jack White στο Λονδίνο, την παρουσίαση, 16 Νοεμβρίου στο Λαζαρέτο σε αρένα...

- Κι ο Gordon Gano έπαιξε "ροκ" μπουζούκι!

Δεν παίζουμε ροκ κι έτσι ακουμπάμε όποιο όργανο γουστάρουμε. Δεν ακουμπάμε μόνο κιθάρα. Μπουζούκι; Μπουζούκι! Όταν πρωτόπιασα το μπουζούκι έγραψα κατευθείαν αυτό το τραγούδι (τις 90 ΜΟΙΡΕΣ). Αυτό που με γοήτευσε ήταν οι τρεις διπλές χορδές, ο ήχος, όχι κάτι άλλο. Έχουμε τη διάθεση να πειραματιστούμε και να παίξουμε με διάφορα μουσικά όργανα. Δεν κολλάμε σε κανένα είδος γιατί αυτό θα μας φρέναρε.


CB diadikasia Inside - Παλιά παίζατε και διασκευές;

Nirvana, Pistols, Kennedys, Gorillas, Τρύπες, Stones, Love Potion Number 9, Doors (Hello, I Love you). Προ Chinese και πρώιμοι Chinese. Σε ηλικίες 13, 14 και 15. Έχουμε πλέον καιρό να παίξουμε διασκευές. Εκτός από το κομμάτι ΡΟΖΑ, ΡΟΖΑΛΙΑ που τώρα ετοιμάζουμε να δισκογραφήσουμε. Χρόνιος έρωτας η Λιλλιπούπολη, δεν ξεπερνιέται. Θέλουμε, δε, να το στείλουμε στην Σαββίνα Γιαννάτου να μας βάλει φωνητικά, εκεί που θα είχαμε κιθάρες. Θα βγει σε σινγκλ βινίλιο γύρω στα Χριστούγεννα με πίσω πλευρά ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ... Είναι μια επόμενη κίνηση... Θα θέλαμε επίσης να διασκευάσουμε Νίκο Ξυλούρη, να δούμε πώς.

- Από τα γκρουπ της πόλης μας, ποιους εκτιμάτε μουσικά;

Σαδίκη, Μπουνταλλάχ (budalah), Bad Trip, Chupakavlas, Home and Dry, Πρίσμα, Τσίρκο, Κρούση, Βανδαλούπ, Deep in the Top.

- Το artwork της Ημέρευσης;

Είναι μια δουλειά των Designers United. Μας άρεσε πολύ τελικά, αν και τους σπάσαμε τα @ρχίδι@ μέχρι να γίνει. Στο εξώφυλλο ο χρυσός δράκος του οποίου η γλώσσα είναι το δίγραμμα CB, Chinese Basement. Πολλοί που ξέρουν το LITMUS λένε ότι δεν είναι Chinese Basement αυτή η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Σπεύδουν όλοι να το χαρακτηρίσουν ή να το αποχαρακτηρίσουν. Δεν πιστεύουν ότι αλλάξαμε, ότι προχωρήσαμε... Παίζοντας φτάσαμ' εδώ... Τον πρώτο δίσκο τον φτιάξαμε μόνοι μας. Τώρα είμαστε με τον Πεντζίκη και πήγαμε στους επαγγελματίες γραφίστες.

- Ο Γιώργος Πεντζίκης πώς σας βοηθάει;

Δεν επεμβαίνει. Απλά πρόλαβε κάποια σφάλματα που θα μπορούσαν να μας... πελαγοδρομήσουν. Ο δίσκος πήρε καιρό να γίνει. Κάποιος είπε "μπήκαμε στο στούντιο μη ξέροντας τίποτε και βγήκαμε ξέροντας λιγότερα". Ούτε εμείς ξέραμε πως δουλεύεται ένας δίσκος στο στούντιο. Το μάθαμε γράφοντας εκεί τη μουσική μας... κι ακόμα το μαθαίνουμε. Κάποια κομμάτια γίνανε λάιβ, σ' άλλα γράφτηκαν ένα-ένα τα όργανα. Δεν το μετανιώσαμε όμως, το αποτέλεσμα είναι ωραίο. Δε χάσαμε τα σημαντικά. Η σύνθεση υπηρετήθηκε.

- Η εκπαίδευση μάς βοηθάει να "χάσουμε" πράγματα;

Βοηθάει! Χάνουμε την παιδικότητα, κερδίζουμε τον ορθολογισμό! Αν αποκλείσεις την εκπαίδευση και τον κόσμο, κλείνεσαι στον εγωισμό σου. Ζεις σ' άλλη "πραγματικότητα" η οποία μετά δύσκολα εξωτερικεύεται.

- Αν παίζατε σαπόρτ σε κάποιο όνομα, ποιο θα ήταν, αν είχατε επιλογή;

Nick Cave, Grinderman. Arctic Monkeys γουστάρουμε τελευταία. MGMT γουστάρει ο Ηλίας [Βουρλιώτης].