Electric Litany

H αγάπη δεν δύναται να χαθεί στο τίποτα

Συζήτηση για τον Alan Parsons και την ποίηση, τα γιασεμιά και το kickstarter, για την αιωνιότητα και μια μέρα της εβδομάδας. Της Μαριάννας Βασιλείου


Electric Litany Το "Enduring Days You Will Overcome" ήταν από τις πιο πολυαναμενόμενες δουλειές αυτής της χρονιάς και οι Electric Litany εκπέμπουν μια σπάνιας ποιότητας ευαισθησία. Τις ερωτήσεις απάντησε ο Αλέξανδρος Μιάρης.

- Φαίνεται να έχετε ιδιαίτερη σχέση με την ποίηση: Ρίτσος στο "How to be a child and win the war", Γκίνσμπεργκ στο "Enduring days you will overcome". Τι αγαπάτε ιδιαίτερα σε αυτούς τους ποιητές και γιατί επιλέξατε τα συγκεκριμένα ποιήματα στη μουσική σας;
Δεν θυμάμαι να υπήρξε και καμία ιδιαίτερη σκέψη ή διεργασία πίσω απ' όλα αυτά. Όλοι σε μέσες άκρες θαυμάζουμε κάποιους ποιητές, έτσι ο Ben (σ.σ. Prince, πλήκτρα) έφερε σε μια πρόβα το απόσπασμα του Ginsberg, το βάλαμε σε ένα κομμάτι και έκτοτε δεν ξανασυζητήσαμε γι' αυτό, γιατί απλά επηρέασε το κομμάτι με τρόπο που δεν χρειάστηκε να πούμε κάτι παραπάνω. Έτσι είχε γίνει και με το απόσπασμα του Ρίτσου.

- Πώς διαλέξατε τον Hugo Barros για το εξώφυλλο του δίσκου; Το έργο προϋπήρχε και το επιλέξατε ή φτιάχτηκε επί τούτου;
Τον Hugo Barros τον γνωρίσαμε στο internet, είδαμε τα κολλάζ που φτιάχνει και ένα από αυτά μας ταίριαζε πολύ στην γενική αισθητική του δίσκου. Του μιλήσαμε, του άρεσε και αυτού ό, τι κάνουμε και έτσι τα παντρέψαμε.

- Εξ όσων γνωρίζω, εσείς προσεγγίσατε τον Alan Parsons προκειμένου να δουλέψει μαζί σας. Πώς ακριβώς το κάνατε αυτό; Τι ξεχωρίσατε στις παραγωγές του που σας έκανε να θέλετε να δουλέψετε μαζί του;
Λίγους μήνες πριν την ηχογράφηση του δίσκου και ενώ τα κομμάτια και οι ηχητικές ιδέες είχαν μπει στο τραπέζι από εμάς και τον Γιώργο Μπότη, έστειλα ένα email με τον πρώτο μας δίσκο στον Alan, τον άκουσε και του άρεσε έτσι ώστε να δεχθεί να πάρει μέρος στον δεύτερο. Ο Parsons ήταν μια επιβεβαίωση για όλη τη δουλειά και για εμάς. Ήταν ένα σταθερό κέντρο σε συζητήσεις και επιμέρους ιδέες, ένας τρομακτικά ταλαντούχος μουσικός και τεχνικός ήχου και εν τέλει ήταν μια γεύση "παλαιότητας" στο δίσκο. ("παλαιότητα" με την έννοια που δίνουμε κάτω στο χωριό ή την κατά Παντελή Δημητριάδη-Κόρε.Υδρο. έννοια περί παλαιότητας).


Electric- Μετά την μη αίσια έκβαση της καμπάνιας σας στο Kickstarter, πώς καταφέρατε να παρακάμψετε το οικονομικό ζήτημα και να γράψετε το δίσκο με τον ίδιο παραγωγό;
Από τη στιγμή που δεν μαζεύτηκαν τα λεφτά ξαναμετρηθήκαμε και ήμασταν ακόμη οι ίδιοι και χωρίς τα λεφτά. Με πατέντες του χάους και μια διοργάνωση που κρεμόταν από κλωστή, όλα μα όλα δούλεψαν στην εντέλεια. Βέβαια όσον αφορά το μέτρημα μάλλον όταν ξαναμετρηθήκαμε δίχως τα λεφτά ήμασταν και περισσότεροι, για να είμαι ακριβής, κάποιοι που πίστευαν στη μουσική μας μάς έδωσαν ένα χεράκι. Τα ονόματά τους είναι στα credits του δίσκου και τους ευχαριστούμε.

- Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στην ηχογράφηση σε στούντιο και σε άλλους χώρους, όπως στην εκκλησία του "How to be a child and win the war";
Για εμάς εκτός από κάποιες διαφορές στην ακουστική, ας πούμε, και στις δυο περιπτώσεις γράψαμε με τον ίδιο τρόπο. Όλοι μαζί παίξαμε live σε ένα χώρο που για 5 μέρες κοιμόμαστε εκεί. Στον 1ο δίσκο η εκκλησία, στον 2ο ένα studio-country house στη μέση του πουθενά στη Βόρεια Ουαλία. Στο "Enduring Days You Will Overcome" βέβαια ξοδέψαμε πολύ περισσότερο χρόνο σε pre και post production.

- Κάποια κομμάτια του δίσκου έχουν γραφεί ή ενορχηστρωθεί από κοινού από εσάς και από τους Dead Eyes of Youth, το έτερο σχήμα σου. Σε τι διαφέρουν αυτά από τα λοιπά τραγούδια, ως προς τη δημιουργική διαδικασία;
Το "Empty Sea" είναι κομμάτι που είχε γραφτεί πολύ πριν την δημιουργία των Electric Litany από την πρώτη μου μπάντα, τους Dead Eyes of Youth, 10 χρόνια πριν. Με τους Litany το παίζαμε live τα τελευταία χρόνια. Οι DEOY έχουν πολύ ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου μια και είναι παιδικοί μου φίλοι και με αυτούς ανδρώθηκα μουσικά και τους χρωστάω πολλά. Χωρίς αυτούς ίσως να κατέληγα κλασικός πιανίστας που δεν θέλει να είναι κλασικός πιανίστας, είτε αρμονιάς σε σκυλάδικο.


Enduring- Διαβάζοντας τους στίχους σας, διέκρινα αρκετές αναφορές στα λουλούδια: "Ι've given to you any flower" και "death comes up like a flower" στο Silence, ενώ στο "How to be a child and win the war" τα αναφέρετε και στο "The Dunes" και στο "The Roses came". Tι συμβολίζει για εσάς το λουλούδι;
Έξω από το σπίτι μου στο χωριό λίγο πριν μπεις μέσα, δίπλα από την εξώπορτα, έχει φυτέψει χρόνια η Μάνα μου ένα μεγάλο γιασεμί. Κάθε φορά πριν μπω στο σπίτι το βράδυ κόβω δυο και τα χώνω βαθιά μέσα στη μύτη μου. Τα βγάζω όταν πέσω στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Το λέω με απόλυτη σοβαρότητα αυτό. Αυτο-συμβολισμός γεγονότων με μυρωδιά. Είναι η ίδια λειτουργία με την εμφάνιση εικόνας σε φιλμ, απλά 3000 χρόνια πίσω.

- Στο "Vanish" υπάρχει ο στίχος "I dream of a week where there's no Sundays". Αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν κι άλλα τραγούδια με αρνητική διάθεση για τις Κυριακές (με πιο χαρακτηριστικό το "Everyday is like Sunday" του Morrissey), σε τι νομίζετε ότι οφείλεται η αντιπάθεια προς αυτές;
Δεν τίθεται θέμα γενικής ερμηνείας για τις Κυριακές. Με εμάς η εμμονή στην Κυριακή είναι μια απελπισμένα ηρωική προσπάθεια να χτυπήσουμε στην καρδιά του εννοιολογικού σκελετού κάποιων κομματιών που υμνούν πρωτίστως την Κυριακή όπως "Κυριακή γιορτή και σχόλη.." (Α. Βουγιουκλάκη) και "Απ' όλες τις ημέρες η Κυριακή μ' αρέσει" (Στρουμφάκια). Είναι απλά προσωπικό.

- Σε αρκετά σημεία του δίσκου, η ερμηνεία των κομματιών που έφερε στο νου βυζαντινή μουσική. Ανήκει όντως στις επιρροές σας ή είναι λανθασμένη αυτή η εκτίμησή μου;
Ναι, υπάρχει και αρμονική μα και μελωδική σχέση σε κάποια θέματα. Βέβαια έρχεται μέσα από τα ριζίτικα της Κρήτης που κι αυτά με τη σειρά τους έχουν άμεση σχέση με την βυζαντινή. Εννοώ πως δεν έχω τραγουδήσει ιδιαίτερα βυζαντινή μουσική, μα τραγουδάω ριζίτικα και με ενδιαφέρουν πάρα πολύ.

- Το "How to be a child and win the war" 'ήταν αφιερωμένο στην επανάσταση του Δεκέμβρη του 2008, στην αναρχία και στην κοινωνική απελευθέρωση. Πέντε χρόνια μετά, πού θα αφιερώνατε τη νέα σας δουλειά και γιατί; Πάλι στην αναρχία και στην κοινωνική απελευθέρωση. Μα αυτή τη φορά εννοείται πολύ πιο αρμονικά μέσα στο δίσκο και γίνεται μέρος του. Και για να αφιερώσεις κάτι κάπου, καλό είναι αυτό το κάτι να συσχετίζεται κάπως με το κάπου. Δεν στέκει και πολύ φερ' ειπείν να αφιερώσεις ένα βιβλίο ιστορίας εθνικής τράπεζας στον αγώνα της Ιερισσού. Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν έχει να λέει πολλά μια αφιέρωση από μόνη της, πρέπει να είσαι η ίδια η αφιέρωση. Όσο περισσότερο μπορείς.


Nothing- Στην Ελλάδα έχετε αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές για τις δουλειές σας, ωστόσο η βάση σας είναι το Λονδίνο. Τι ανταπόκριση έχει εκεί η μουσική σας;
Το Λονδίνο το παίξαμε πολύ και πυκνά στα πρώτα χρόνια της μπάντας, μετά το αφήσαμε λίγο και κατεβήκαμε Ευρώπη και τώρα το ξαναπιάνουμε. Είναι ένα περίεργο μέρος, εύκολο και δύσκολο ενίοτε. Βέβαια η δύναμή του λόγω 1ον βρετανικής ροκ κουλτούρας και 2ον λόγω του ότι το Λονδίνο είναι ένα καζάνι λαών από παντού, μας έχει προφέρει τα πιο αξιομνημόνευτα δυναμικά live σε "σκοτεινούς" χώρους με πολύ έντονη δύναμη του κόσμου και σε όχι παραπάνω από 150 άτομα.

- Για να κλείσουμε, μου άρεσε πολύ από το ένθετο του cd η φωτογραφία με τον γαλαξία και τη λεζάντα "Nothing ever ends". Τι σημαίνει ο όρος "αιωνιότητα" για σας και πώς μπορούμε να την πετύχουμε;
Το "nothing ever ends" έχει μια διττή ίσως σημασία εκεί και επίσης αντικατοπτρίζει στο δικό μας τουλάχιστον μυαλό τα νοήματα του δίσκου σαν μια σούμα.
Σε ένα επίπεδο μιλάει για την πραγματική αγάπη. Μια αντιμετώπιση του ότι η αγάπη δεν δύναται να χαθεί στο τίποτα. Θα μετουσιωθεί μπορεί σε κάτι, κάτι θα φτιάξει σε αυτόν που την έχει, κάτι θα φτιάξει αυτός που την έχει και θα συνεχίσει με άπειρες ακόμη διεργασίες. Μα εν τέλει εκεί είναι και κάπως με αφέλεια θα πω πως θα σε περιμένει εκεί κιόλας. True Love Waits.
Σε δεύτερο επίπεδο είναι σαν ένα μικρό σκούντημα ή μια ανεπαίσθητη μετακίνηση χιλιοστών της οπτικής μας στην αίσθηση πως όσο και σκατά να είναι τα πράγματα, τίποτε δεν έχει τελειώσει. Είναι τρομερά δύσκολες οι μέρες και αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος να μην πιστεύουμε πως έχουμε νικηθεί. Η αναφορά στην κατάσταση στην Ελλάδα είναι σαφής και είναι σημαντικό να αισθανθούμε πως θα το ξεπεράσουμε δραστικά όλο αυτό και δεν μας έχει νικήσει. Μια μικρή σκέψη πριν από την φουλ δράση. Διότι η πραγματικότητα είναι σοκαριστική και έχει πάψει στα σοβαρά να θεωρείται λαϊκισμός η έκφραση πως τώρα στην Ελλάδα έχουμε χούντα. Το σύστημα ενηλικίωσε πλέον τα παιδιά του τους φασίστες και τους έβαλε στη Βουλή, οι αυτοκτονίες, δολοφονίες μεταναστών, φουλ ανεργία, φουλ καταστολή σε όλους, εισβολές για πλάκα αντιτρομοκρατικής σε σπίτια, ξεπούλημα δημόσιου πλούτου, υγεία, εργασιακά και τόσα άλλα.. Όλα αυτά είναι το αντίβαρο, το μεικτό σύνολο αυτού που θέλει να μας αποτελειώσει, και επειδή είναι ισχυρό τόσο εμείς πρέπει να αισθανθούμε ότι δεν έχουμε τελειώσει, διότι εμείς είμαστε η ζωή, αυτοί το καρκίνωμα. Ωραία είχε πει ο Βασίλης "δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη".