Χρήστος Στέργιoγλου

Χρήστος Στέργιoγλου: Έχω κάνει και ανθρώπους αδυσώπητους...

Το εργοστάσιο, Μαύρο γάλα, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες, Το καλοκαίρι της Άννας, Κυνόδοντας, Άδικος κόσμος …. Το Παρτάλι. Του Κώστα Καρδερίνη


Χρήστος Στέργιογλου Διδυμότειχο 1952, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης 1975 και ΗΒ Στούντιο Νέας Υόρκης 1984. Πολύ θέατρο και αρκετό καλό σινεμά. Ρόλοι και τίτλοι που δεν αναφέρει παρακάτω: Το εργοστάσιο, Μαύρο γάλα, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες, Το καλοκαίρι της Άννας, Το όνειρο του σκύλου, Το 10, Ταξίδι στη Μυτιλήνη και φυσικά... Άδικος κόσμος. Βραβείο Α' Ανδρικής Ερμηνείας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης [Δύσκολοι αποχαιρετισμοί, Θα το μετανιώσεις] και Κρατικό Κινηματογραφικό Βραβείο Β' Ανδρικής Ερμηνείας [Ώρες κοινής ησυχίας]. Κουβεντιάσαμε με αφορμή τον παραληρηματικό θεατρικό μονόλογο Το Παρτάλι.

- Πορεία ανάλογη ή βίοι παράλληλοι με το Παρτάλι;

Από χωρίο ξεκίνησα, έφτασα στην Θεσσαλονίκη και πήγα επίσης στην Αμερική. Πάντα βάζω και δικά μου πράγματα όταν παίζω κάποιον. Εδώ ταίριαξε το χωριό, ταίριαξε η Νέα Υόρκη, ταίριαξε και η Θεσσαλονίκη.

Στο Παρτάλι έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ θετικό ήρωα, πολύ ανθρώπινο, με πολλές ευαισθησίες. Πέρασε πάρα πολλά. Ο έρωτας ήταν ο κυρίαρχος. Κι όταν οι άνθρωποι ερωτεύονται, παρασύρονται. Αυτός, ευτυχώς, παρασύρθηκε για το καλό του. Παραδέχθηκε το πρόβλημά του. Κι όταν το παραδέχεσαι, αυτοσαρκάζεσαι κιόλας. Δεν είναι πια πρόβλημα.
...


Κυνόδοντας Έχω όμως κάνει και ανθρώπους αδυσώπητους, που δεν καταλάβαιναν τις κακές τους πράξεις. Δεν συγχωρούνται γιατί πιστεύουν ότι είναι οι κυρίαρχοι του κόσμου. Αλλά και σ' αυτούς ακόμη προσπαθώ να δω το δίκιο τους, γιατί και οι φασίστες ακόμη έχουν ένα "δίκιο" κατά τη δική τους αντίληψη. Γιατί θεωρούν ότι κάνουνε καλό στους άλλους ενώ κάνουνε φυσικά το αντίθετο. Όμως αυτοί δεν το ξέρουνε.

Σ' αυτές τις περιπτώσεις κάνω πέτρα την καρδιά και προσπαθώ, δυστυχώς, να δω πιο είναι το δίκιο τους κατά τη γνώμη τους. Και το υποστηρίζω για να βγει πιο αδυσώπητος ο χαρακτήρας. Υπ' αυτήν την έννοια όποιον κακό έχω κάνει ήτανε πάρα πολύ κακός. Και στον Χαρίτωνα και στον Κυνόδοντα και σε άλλα... έκανα και σίριαλ κίλερ στο θέατρο.

- Με τη Θεσσαλονίκη ποια είναι η σχέση σας;

Ήρθα στη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν 18 χρονών κι έφυγα όταν έφτασα 31. Έζησα 13 ολόκληρα χρόνια εδώ, τα καλύτερά μου χρόνια. Κι όταν έφυγα πήγα στην Αμερική και γύρισα μετά από 2 χρόνια από κει.

- Τι κάνατε στη Θεσσαλονίκη;

Έπαιζα στο Θεατρικό Εργαστήρι Θεσσαλονίκης που ήταν στο Θέατρο Άνετον. Εμείς το "χτίσαμε" αυτό το Θεατρικό Εργαστήρι στο Άνετον! Έκανα πολλές δουλειές για τα προς το ζην. Κατόπιν για τέσσερα χρόνια ήμουν στο ΚΘΒΕ. Μετά αποφασίσαμε μαζί με την Αννέζα Παπαδοπούλου να πάμε στη Νέα Υόρκη. Έκατσα εκεί δυο χρόνια, γύρισα και άρχισε να κυλάει το ποτάμι κι εγώ τ' ακολουθώ... Τώρα ζω στην Αθήνα.


Στέργιογλου - Όποτε ξανάρχεστε εδώ πως νιώθετε;

Όταν ζω στη Θεσσαλονίκη αισθάνομαι στο σπίτι μου. Έχω φίλους από τότε αρκετούς. Αν ζητήσω φιλοξενία προσφέρονται οι φίλοι μου. Τους αγαπάω και με αγαπάνε. Είμαστε σαν οικογένεια... Όταν παίζω στο θέατρο, πάνω στη σκηνή, όπου κι αν παίξω είναι το ίδιο σε οποιαδήποτε πόλη. Είτε είναι μικρό θέατρο είτε το Ηρώδειο, η Επίδαυρος, το Μέγαρο ή ένα πατάρι. Η σκηνή είναι παντού ίδια.

- Όταν παίζετε στον κινηματογράφο;

Ο κινηματογράφος είναι μια άλλη διαδικασία, αλλά την ερμηνεία του ηθοποιού στον κινηματογράφο τη θεωρώ ίδια διαδικασία με το θέατρο. Ένας ρόλος δεν έχει διαφορά εδώ ή εκεί. Αν υπάρχει εμπιστοσύνη στο σκηνοθέτη το αποτέλεσμα θα είναι καλό και εδώ και εκεί και πάντα έχει κάποιο ενδιαφέρον. Αν ο καθένας κοιτά την καριέρα του εις βάρος του άλλου τότε το αποτέλεσμα δε θα 'ναι καλό ούτε ενδιαφέρον.

- Τώρα τελευταία δεν παίζετε πια σε μικρού μήκους;

Αυτήν την εποχή δεν μπορώ, δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω όμως κάνει δυο ταινίες μεγάλου μήκους...
Μία της Ελίνας Ψύκου, Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά. Κάποιος πάρα πολύ μεγάλος σταρ της τηλεόρασης που έχει πρωινή εκπομπή βλέπει τη θεαματικότητά του να πέφτει λόγω κούρασης του κοινού. Αποφασίζουν μαζί με τον καναλάρχη να σκηνοθετήσουν την απαγωγή του για να ανέβει ξανά η τηλεθέαση. Κι εκεί συμβαίνουν πια πολλά οικτρά πράγματα.

Έχει τελειώσει το μοντάζ και βρίσκεται τώρα στην επεξεργασία εικόνας και ήχου. Δε βλέπω ποτέ μια ταινία σε ενδιάμεσο στάδιο. Περιμένω να τη δω ολοκληρωμένη σε κάποια αίθουσα ή φεστιβάλ. Ελπίζουμε να πάει σε αρκετά.


ΧΣ - Μου θυμίζει το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Ασσωνίτη Γεια σου, τηλεόραση!

Δεν το ξέρω... Η Ελίνα μου είπε ότι εμπνεύστηκε το σενάριο από μια πραγματική ιστορία, ένα ντοκιμαντέρ που είχε δει στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Κάπου στη Νότια Αμερική υπήρξε ένας τηλε-παρουσιαστής που έκανε φόνους για να έχει την αποκλειστικότητά τους ώστε να ανέβει η θεαματικότητα [της εκπομπής του]. Είχε κάνει πολλούς αλλά ευτυχώς τον πιάσανε.

- Και η άλλη;

Μια βουλγάρικη, του Milko Lazarov, που μάλλον θα λέγεται Alienation, δηλαδή Αποξένωση. Κάνω ένα έλληνα που πάει εκεί να αγοράσει ένα παιδί που μόλις θα γεννηθεί. Γίνονται αυτά, μου είπανε. Κι εγώ παίζω έναν τέτοιον τύπο.

Επίσης έχω δυο πολύ μικρές συμμετοχές σε δυο ακόμη ταινίες. Ένα πέρασμα στην ταινία Runaway Day του Δημήτρη Μπαβέλλα. Κι ένα δεύτερο, δίλεπτο, στην νέα ταινία της φίλης μου Πέννυς Παναγιωτοπούλου, που λέγεται Σεπτέμβρης. Χαίρομαι γι' αυτό το τελευταίο γιατί της έχω μεγάλη αγάπη από την προηγούμενη δουλειά μας, Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου.