Icebreaker International

Πράκτορες (κατά) του χάους...


Icebreaker International 02ICEBREAKER ΚΑΙ ΝΑΤΟ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ!
Τα είπαμε και στην κριτική του 'Trein Maersk': οι Icebreaker International κάθε άλλο παρά συνηθισμένο συγκρότημα είναι. Βρίσκονται στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ, το οποίο στην προσπάθειά του να μας αποδείξει πόσο καλός και άγιος οργανισμός είναι, και πόσο χαρούμενοι πρέπει να είμαστε που υπάρχει και μας προστατεύει (όλους μας, το ΝΑΤΟ είναι καλό για όλους -και με όλους!) δημιούργησε τη ΝΑΤΟarts. Ότι ακριβώς λέει το όνομα δηλαδή, το ΝΑΤΟ στην υπηρεσία της τέχνης! Και αφού η τέχνη -εκ φύσεως- βρίσκεται στην υπηρεσία των λαών, έτσι και το ΝΑΤΟ! Τους λαούς υπηρετεί πάνω από όλα! Είδατε πως βγαίνουν τα πάντα και με τι τρόπο αυτό-αποδεικνύονται; Η NATOarts λοιπόν τους αναθέτει αποστολές, αυτοί τις εκτελούν και καταγράφουν τις «αναφορές» τους προς αυτή σε φορητό -συνήθως- ηχητικό εξοπλισμό. Οι ίδιοι οι Icebreaker (International... πλέον) κάθε άλλο με καλλιτέχνες μοιάζουν. Πιο πολύ φέρνουν στην εικόνα του δημόσιου υπαλλήλου, όπως αυτή αποτυπώνεται στο Brasil του Terry Gilliam. Πάντοτε κοστουμαρισμένοι σε ψυχρά χρώματα, με βλέμμα αυστηρά επαγγελματικό και ανέκφραστο, γράφουν μουσική για παροπλισμένα συστήματα radar, για την ελεύθερη ανάπτυξη του διεθνούς υπερατλαντικού εμπορίου. Μιλάνε σπάνια -έως ποτέ- για μουσική και όταν το κάνουν δεν ακούγονται και τόσο ενδιαφέροντες (εν αντιθέσει με την ίδια τη μουσική τους). Πόσα πράγματα έχει κανείς να τους ρωτήσει άραγε... Και από που να αρχίσει;
Μια μικρή προσπάθεια για τις πρώτες απαντήσεις σε μια ατέλειωτη σειρά ερωτημάτων, που εύκολα γεννιούνται, αν βάλει κανείς κάτω όλα τα στοιχεία που συνθέτουν το φαινόμενο Icebreaker International και τις ενέργειές του, ακολουθεί παρακάτω, σε μια ελεγχόμενη από τα κλιμάκια του ΝΑΤΟ κουβ-e-ντα με τον Alexander Perls, από τους Icebreaker International!

Mic: Πώς συναντηθήκατε εσύ και ο Simon και τι σας ώθησε στο να αρχίσετε να δημιουργείτε μουσική οι δυό σας;
Icebreaker: Με το Simon συναντηθήκαμε σε μια διάλεξη στο London School Of Economics το 1997 (σημ. Ξενέρωτοι! Ο κόσμος συναντιέται στα bar, και όχι σε διαλέξεις!) Εγώ σπούδαζα οικονομική ιστορία και ο Simon δούλευε σαν αναλυτής συστημάτων για μία ανώτερη επενδυτική τράπεζα. Ανακαλύψαμε λοιπόν ότι μοιραζόμαστε κάποια κοινά ενδιαφέροντα όπως την ηλεκτρονική μουσική, την οικονομία και την πολιτική (σημ. Τις γυναίκες;).

Mic: Το μουσικό σας παρελθόν ποιο ακριβώς είναι;
Icebreaker: Το 1997 ηχογραφήσαμε μαζί με ένα ποπ γκρουπ από την Αγγλία, τους Piano Magic. Εγώ προέρχομαι από ένα πιο παραδοσιακό μουσικό background, έχοντας σπουδάσει μουσική από μικρή ηλικία, ενώ ο Simon πλησίασε τη μουσική κατα κύριο λόγο μέσα από τους υπολογιστές.

Mic: Η μουσική σας υπηρετεί κάποια συστηματικά οργανωμένη ιδέα;
Icebreaker: Απολύτως! Επιδιώκουμε την πληροφόρηση και την «εκπαίδευση» του κόσμου μέσω της μουσικής (σημ στην Κ.Ν.Ε. ανήκουν ρε γαμώτο, οι μουσικοπατέρες!). Ο πρώτος μας δίσκος είχε ιστορικά πληροφοριακό χαρακτήρα αποτυπώνοντας το «πορτραίτο μιας εποχής» κατά κάποιο τρόπο, όσον αφορά τα αμυντικά συστήματα με radar στον Βόρειο Καναδά και την Αλάσκα. Η δεύτερη δουλειά είναι περισσότερο πολιτική, προσπαθεί να προϊδεάσει το κοινό για τα ευεργετικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης (σημ. Όπα! Για συνέχισε να δούμε που το πας...), δίνοντάς του τη μέση «συντηρητική» εικόνα πάνω στο φαινόμενο. Οι περισσότεροι στην τέχνη καταφέρονται εναντίον της, εμείς είμαστε υπέρ αυτής, για αυτό και προσπαθούμε να πληροφορήσουμε το κοινό σχετικά με τα πλεονεκτήματα του δυτικότροπου συστήματος ανοιχτών αγορών.

Mic: Πώς έγινε η επαφή με τη NATOarts και τι σας τράβηξε σε μια τέτοια συνεργασία. Ποιές διαφορές υπάρχουν με το να δουλεύεις για μια κανονική δισκογραφική εταιρεία; Υπάρχει μια διαδικασία ελέγχου των καλλιτεχνών;
Icebreaker: Όταν επέστρεψα στη Νέα Υόρκη μετά από έναν κύκλο σπουδών μου στο εξωτερικό έτυχε να δουλέψω πάνω σε ένα project οργανωμένο για τη NATOarts και έγινε έτσι η πρώτη επαφή (κάτι σχετικά με το εμπόριο στον Φινλανδικό κόλπο). Δε μπορώ να αναφερθώ ευθέως στη διαδικασία λειτουργίας των project της NATOarts. Μπορώ να σου πω ότι σε ορισμένα test υποβληθήκαμε και οι δύο από αντιπροσώπους του οργανισμού. Ιδιαίτερα περίπλοκα test των οποίων τα αποτελέσματα οι ίδιοι δεν πληροφορηθήκαμε ποτέ (σημ. Ε, καλά για να δουλεύετε ακόμη εκεί, θα την περάσατε την τάξη).

Mic: Υπάρχουν κάποια όρια ανάπτυξης της τέχνης σας, λόγω του πολιτικού χαρακτήρα των εργοδοτών σας;
Icebreaker: Κανένα που να γνωρίζω εγώ!


Alexander Perls
Mic: Γιατί προσθέσατε τη λέξη International στο όνομά σας;
Icebreaker: Για να αποφύγουμε τη σύγχυση με τη Βρετανική ορχήστρα κλασσικής μουσικής "Icebreaker Ensemble". Και οι δύο πιστεύουμε παραπέρα ότι το συγκεκριμένο επίθετο αρμόζει στο χαρακτήρα της μουσικής μας.

Mic: Τι σημαίνει Trein Maersk (σημ. Ο τίτλος του δεύτερου δίσκου τους) και σε ποια γλώσσα;
Icebreaker: Maersk είναι το όνομα μιας Δανέζικης ακτοπλοικής εταιρείας, που έχει την ιδιοκτησία του πλοίου 'Trein Maersk' με το οποίο ταξιδέψαμε και απεικονίζεται και στο εξώφυλλο του δίσκου. Δεν ξέρω τι σημαίνει 'Trein', μάλλον ένα Δανέζικο όνομα πρέπει να είναι.

Mic: Περιέγραψέ μας το ταξίδι και το πώς τελικά αυτό αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη μουσική σας. Με ποιο τρόπο τελικά αυτή η μουσική αποτυπώνει τις σκέψεις και τα συμπεράσματά σας για την αποστολή αυτή;
Icebreaker: Πολλοί υποστήριξαν ότι η μουσική που γράψαμε είναι σε μεγάλο βαθμό αποσυνδεδεμένη από τα διαφορετικά μέρη τα οποία επισκεφτήκαμε. Για παράδειγμα δε χρησιμοποιήσαμε ενορχηστρωτικές τεχνικές ή και το τοπικά όργανα από το Dubai, τη Singapore κ.λ.π.. Αυτό ακριβώς όμως σημαίνει ο όρος 'διεθνές'. Το Trein Maersk καταδεικνύει το πως θα έπρεπε να είναι η μουσική, να αντανακλά δηλαδή το παρόν status της παγκόσμιας κουλτούρας, η οποία αντικαθιστά σταδιακά κάθε ιδιαίτερη, «τοπική» κουλτούρα και μουσική. Πρόσεξε πως στο κομμάτι "Port of Dubai" οι ήχοι από το «παλιό» Dubai που ακούγονται στην αρχή ανατρέπονται στη διάρκεια από μια μελωδία άλα Disney με διεθνή χαρακτήρα. Αυτό ακριβώς - αποδεικνύεται η ξαφνική και ολοκληρωτική δυτικοποίηση ενός «παραδοσιακού», αλλά πλέον παγκόσμιου λιμανιού! (σημ. Μήπως να αρχίσουμε να τους φοβόμαστε αυτούς;)

Mic: Πώς ήταν η ηχογράφηση ενός δίσκου πάνω σε ένα πλοίο;
Icebreaker: Παραδόξως εξαιρετικά εύκολη και άνετη. Έχοντας τη βοήθεια της απολύτως τελευταίας λέξης της τεχνολογίας (σημ. Εμ, ΝΑΤΟ είναι αυτό...) ηχογραφήσαμε τα πάντα με ένα laptop, μια κιθάρα και ένα ζευγάρι ακουστικά.

Mic: Η μουσική σας είναι «στρατευμένη»;
Icebreaker: Νομίζω πως ναι, εκτός από την ίδια τη μουσική έχει μεγάλη σημασία το μήνυμα.

Mic: Θα συνεχίσετε να γράφετε μουσική κατ' αυτόν τον τρόπο και μόνο υπό αυτές τις συνθήκες;
Icebreaker: Ναι!

Mic: Κάποια ιδέα για το επόμενο project.
Icebreaker: Υπάρχουν πολλές, αλλά δε μπορώ να αποκαλύψω καμμία, λόγω των ιδιαίτερων «σχέσεων» του NATO με τρίτους οργανισμούς.

Mic: Γνωρίζεις ότι η μελωδία στο "Port Of Yokohama" μοιάζει υπερβολικά με το βασικό θέμα στο Enola Gay των Orchestral Manoeuvres in the Dark;
Icebreaker: Δεν έχω ακούσει ποτέ το κομμάτι (σημ. Οπότε μάλλον δεν θα έχει δει και το «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα» Νο 2, του οποίου αποτελεί βασικό θέμα!)

Mic: Έχεις ακούσει τους Mogwai, το 'The Long Boom' μοιάζει κάπως στις δικές τους ηχητικές ασκήσεις.
Icebreaker: Τους έχω ακουστά, δεν έχω ακούσει τη μουσική τους.

Mic: Κάποια αγαπημένα σου πράγματα στη μουσική.
Icebreaker: Giorgio Moroder "From here to Eternity", Destiny's Child "Writings on the
wall", Steve Reich "Music For 18 musicians", Stockhausen "Kontakte" (σημ. Α, ρε τεχνοκρατία και κακό! Να ποιοι ακούν Reich και Stockhausen τελικά... επιτέλους τους βρήκαμε Γιάννη...)

Mic: Κraftwerk και Icebreaker! Ποιά ακριβώς η σχέση σας;
Icebreaker: Το να πω ότι δεν άσκησε μεγάλη επίδραση πάνω μας το Trans Europe Express και το Autobahn θα ήταν ψέμα... (σημ. Μην το λες λοιπόν!)

Mic: Τι θα ήταν αυτό που θα θέλατε να κάνετε πέρα των εργασιών για τα project του NATO;
Icebreaker: Ίσως κάποιο soundtrack, για κάποιο ντοκιμαντέρ όμως... κάτι τέτοιο... (σημ. Κάντε μουσική για ένα ντοκιμαντερ αφιερωμένο στο NATO, θα πρωτοτυπήσετε!)

Icebreaker International 03
Σκέψεις τέλους: Στην κριτική για το 'Trein Maersk' lp των Icebeaker International είχα ξεκινήσει με τη φράση «τώρα όλα αυτά να τα πάρω στα σοβαρά ή όχι;». Όταν μου ήρθε το mail με τις απαντήσεις για τη συνέντευξη κάπως πάγωσα (διαπιστώνοντας ότι δεν υπάρχει ίχνος αστείου στην όλη ιστορία...). Αρχικά πρέπει να αποκαλύψω ότι οι Icebreaker International δεν έστειλαν απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις που είχα υποβάλει. Παρέλειψαν τις πιο χιουμοριστικές, όσες μιλούσαν κυρίως για μουσική και φυσικά όλες όσες περιείχαν κάποια ειρωνία σε σχέση με το ΝΑΤΟ, τις αποστολές του και την όποια λειτουργικότητα αυτών. Αντίθετα, μου έστειλαν και ένα σωρό αποσπάσματα από άλλες συνεντεύξεις τους (επιλέγοντας έτσι οι ίδιοι αυτά που θέλουν να πουν και αυτά που δεν πρέπει να ακουστούν). Πέρασε από το μυαλό μου και το να μη δημοσιευτεί καθόλου η συνέντευξη. Τελικά κατέληξα στο παραπάνω κολάζ ερωτο-απαντήσεων, απλά και μόνο για να δοθεί τελικά μια εικόνα του τι είναι οι Icebreaker International.
Ξεκάθαρα, πιστεύω, βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν είναι καλλιτέχνες (αρχικά τουλάχιστον..)! Η μουσική βρίσκεται σε πολύ χαμηλή θέση στη λίστα των ενδιαφερόντων τους, όπου και πρωτεύουν θέματα όπως η οικονομία και η πολιτική. Ελάχιστα ενδιαφέρονται για τη μουσική των άλλων. Δεν αναγνωρίζουν στο ίδιο τους το δημιούργημα (τη μουσική τους) αυτόνομο λόγο ύπαρξης, αλλά το καθιστούν απόλυτα εξαρτημένο από το σκοπό που καλείται να επιτελέσει. Φανατικοί του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης, του οράματος της παγκοσμιοποίησης κ.λ.π. θέτουν όλες τους τις δυνάμεις στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ, γενόμενοι ίσως οι πρώτοι «πράκτορες» στην ιστορία της μουσικής (ή μηπως όχι... για θυμηθείτε τα Κομμουνιστικά καθεστώτα και τη σχέση τους με μεγάλους Σοβιετικούς συνθέτες που για πολλά χρόνια βρισκόταν στις υπηρεσίες τους...). Δεν ξέρω αν όλα αυτά τελικά πρέπει να μας φοβίζουν ή απλά να μας προβληματίζουν.
Διαπιστώνοντας την ύπαρξη μιας μουσικής απόλυτα αποδεσμευμένης από το ανθρώπινο στοιχείο, τελικά καταλήγω και στο παρακάτω συμπέρασμα. Οποιαδήποτε δαιφοροποίηση του χαρακτήρα, του ρόλου και του σκοπού της μουσικής σε πρώτο επίπεδο είναι μάλλον θετική, γιατί πολύ απλά ανοίγει νέους ορίζοντες σε μια τέχνη που αρκετά ταλαιπωρείται ασχολούμενη επί δεκαετίες (ή μήπως αιώνες...)με το ίδιο ακριβώς αντικείμενο: το να εκφράσει δηλαδή τα συναισθήματα των ανθρώπων, τις ελπίδες, τους φόβους τους κ.λ.π. Γιατί η μουσική να μη δύναται να εξυπηρετήσει και άλλους σκοπούς, οι οποίοι μέχρι τώρα πραγματοποιούνταν με εντελώς ξένες προς κάθε μορφή τέχνης μεθόδους; (ίσως γιατί η μουσική χάνει την αξία της απομακρυνόμενη από τον άνθρωπο, πιθανή απάντηση!). Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα όπως π.χ. η δημιουργία μουσικής που αντλεί την έμπνευση της από κτίρια, συστήματα ρυμοτόμησης κ.ο.κ. . Και εκεί όμως τελικά απλά αλλάζει το αντικείμενο του «πόθου», στη θέση του αγαπημένου/-ης βρίσκεται το κτίριο. Συνεπώς αυτό που εκφράζεται είναι τα συναισθήματα που μας δημιουργούνται από την παρουσία π.χ. ενός επιβλητικού όγκου από τσιμένο στο χώρο που μας περιβάλλει. Θεωρώ το αποτέλεσμα σχεδόν το ίδιο... έχω και μία αντικειμενο-λατρεία βέβαια να με κατατρέχει, οπότε μπορεί να είναι αυστηρά υποκειμενική αυτή η διαπίστωση.
Και καταλήγω στο ότι οι Icebreaker International κάνουν τέχνη (έστω και αν δεν είναι καλλιτέχνες!), φαίνεται αυτό από τις πρώτες ακροάσεις και των δύο μέχρι στιγμής δίσκων τους. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα οποιοσδήποτε έχει ακόμη και μια μικρή επαφή με το είδος της μουσικής που υπηρετουν (βέβαια το ΝΑΤΟ υπηρετούν μονάχα αυτοί..., αλλά λέμε τώρα) δύσκολα αμφισβητείται, τόσο η ύπαρξή του, όσο και η ποιότητα του. Οι στόχοι τους χρήζουν εκτενών αναλύσεων, που όμως ξεφεύγουν από τα όρια της θεματολογίας ενός μουσικού περιοδικού. Η παγκοσμιοποίηση και η ιδέα της «κοινής παγκόσμιας κουλτούρας» ποτέ δε με φόβισαν, ίσα ίσα που με γοητεύουν σε ικανό βαθμό. Και η πολιτισμική ιδαιτερότητα που με μονότονα αρτηριοσκληρωτικό τρόπο διατηρείται στη ζωή, ενώ είναι πολλές φορές φανερό ότι έχει ήδη «πεθάνει» και δεν προσφέρει τίποτε, ήταν πάντα κάτι που με ενοχλούσε και το αντιμετώπιζα με καχυποψία, ως ανασταλτικό παράγοντα της φυσιολογικής εξέλιξης των πραγμάτων. Ενοχλήθηκα όμως ακούγοντας τον Alexander Perls με τόσο απόλυτο τρόπο και τόσο απλοϊκά να μιλάει για αυτά τα πράγματα, δογματίζοντας αυθαίρετα και χωρίς αντίλογο.
Ίσως λοιπόν κάποια θέματα να είναι πολύ σημαντικά, για να τα λύσουμε με τη μουσική. Όπως ποτέ δεν πίστεψα ότι τα τραγούδια αγάπης του John Lennon μπορούν να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, όπως ποτέ δεν έφαγα το παραμύθι του ότι το punk είναι μουσική ενάντια στο σύστημα και δύναται να το καταρρίψει κιόλας, έτσι και αμφισβητώ το ότι η παγκοσμιοποίηση θα έρθει από τους Icebreaker International και τα Χολυγουντιανά κόλπα του ΝΑΤΟ να μπει στη ζωή μας, χωρίς να το αντιληφθούμε και να μας... τη φέρει «με το γάντι»! Για αυτό και τελικά μπορώ εγώ ο ίδιος να απομονώσω τη μουσική τους από το στόχο της (κι ας μην το επιθυμούν οι ίδιοι) και να την απολαύσω, όπως θα έκανα με οτιδήποτε άλλο.
Πάντως τι στο καλό γύρευαν με τους ευαισθητούληδες τους Piano Magic δε μπορώ να το καταλάβω!