Kitchie Kitchie Ki Me O

Life after Madrugada

Γνωριμία με το συγκρότημα που έφτιαξαν μουσικοί των My Midnight Creeps και Μadrugada. Της Μαρίας Τσουκανά


Kitchie Kitchie Ki Me O Μετά τη διάλυση των λατρεμένων στην Ελλάδα Madrugada (που ήρθε λίγο μετά το θάνατο του κιθαρίστα τους, Robert Buras), η χαρακτηριστική φωνή της μπάντας, ο Sivert Hoyem, συνέχισε με σόλο καριέρα, χωρίς να χάσει ποτέ το κοινό του στη χώρα μας.

Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ότι δυο άλλα μέλη των Μadrugada, o μπασίστας Frode Jacobsen και ο κιθαρίστας (μετά το θάνατο του Robert) Alex Kloster-Jensen σχημάτισαν (μαζί και με άλλα μέλη των My Midnight Creeps, της παλιότερης μπάντας του Robert) ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συγκρότημα, με το παλαβό όνομα Kitchie Kitchie Ki Me O.

Το ντεμπούτο, ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 2011, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές και αποκτώντας φανατικούς θαυμαστές, ενώ τώρα ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν και τον δεύτερο δίσκο τους.

Μιλήσαμε με τον frontman της μπάντας, Alex, για να αποκαταστήσουμε αυτή την αδικία....

- Νομίζω ότι το όνομά σας είναι ίσως το πιο πρωτότυπο και ακατανόητο, που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Τι ακριβώς σημαίνει και γιατί το επιλέξατε;

Διαλέξαμε τo όνομα Kitchie Kitchie Ki Me O, ή τη συντομογραφία του ΚΚΚΜΟ, κυρίως γιατί δε σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Eίναι μια φράση από το τραγούδι "A frog went a-courting'', ένα παλιό, παραδοσιακό κομμάτι του 17ου αιώνα, με προέλευση από την Ιρλανδία. Αλλά βασικά υπάρχει και μια σύνδεση με τους My Midnight Creeps. Στο τραγούδι "Kitchie Kitchie Ki Me O (Everything's gone wrong)'', από το album "Histamine'', χρησιμοποιούμε τη φράση λίγο πριν από το ρεφρέν. Η ιδέα για εκείνο το τραγούδι προήλθε από ένα δίσκο που είχε στην κατοχή του ο Robert. Ήταν μια ανθολογία αμερικάνικων τραγουδιών και περιείχε και το "A frog went a-courting''. Χρειαζόμασταν κάτι διαφορετικό για το ρεφρέν, για να αντικαταστήσουμε τα κλασικά "hey, hey ho's''και η παράξενη αυτή φράση κόλλησε αμέσως! Είναι μια ατάκα από νανούρισμα και έγινε κάπως τρομακτική όταν τοποθετήθηκε σε καινούριο ηχητικό περιβάλλον. Στην αμερικάνικη σλανγκ σημαίνει επίσης "κάτι που πήγε πάρα πάρα πολύ άσχημα'' κι έτσι η νέα ερμηνεία της φράσης έβγαζε πραγματικό νόημα για μας, πέραν του ότι ήταν και πολύ πιασάρικη! Μπορείς επίσης να το δεις όλο αυτό και ως φόρο τιμής στην ευρωπαϊκή και αμερικάνικη μουσική κληρονομιά.


KKKMO - Αυτή η καινούρια σου μπάντα, Alex, ενώνει παλιά μέλη των My Midnight Creeps και των Μadrugada. Θεωρείτε ότι το πνεύμα του Robert είναι ακόμα ζωντανό στη μουσική και στους στίχους σας ή προσπαθείτε να διαφοροποιηθείτε με κάποιο τρόπο και από την πορεία που έχει πάρει ο Sivert Hoyem στη σόλο καριέρα του;

Φαντάζομαι ότι αυτό που εγώ και ο Robert είχαμε κοινό ήταν κυρίως το ενδιαφέρον μας για τον εξπρεσιονισμό. Οι βασικές μας επιρροές ήταν τα blues και η μουσική garage, αλλά εγώ είχα πια αρχίσει να κουράζομαι και να βαριέμαι με την κλασική προσέγγιση σε αυτές. Το 2005, όταν οι Ricochets, η άλλη μπάντα στην οποία ανήκα, διαλύθηκε, άρχισα να δουλεύω τα τραγούδια μας με λίγο περισσότερο βόμβο, απομακρυνόμενος από την καθαρή μελωδία. Εμπνεύστηκα από τραγούδια όπως το "Sinnerman'' της Nina Simone ή το "Haitian fight song'' του Mingus κλπ. Επίσης άρχισα να ακούω πολλή μουσική της Δυτικής Αφρικής, όπως τον Ali Farka Tοure, καθώς και αιθιοπική τζαζ και όλα αυτά με επηρέασαν πολύ. Στο άλμπουμ "Histamine'' των My Midnight Creeps προσπάθησα να ενσωματώσω όλες αυτές τις επιρροές στην παραγωγή και ο Robert έδειξε πολύ μεγάλο ενθουσιασμό για αυτή την καινούρια πηγή έμπνευσης. Με κάποιον τρόπο μπορείς να πεις ότι ο πρώτος δίσκος των ΚΚΚΜΟ ακολούθησε αυτό το μονοπάτι και ήταν μια φυσική προέκταση αυτής της δουλειάς.

- Πώς θα περιέγραφες τη μουσική σας; Για μένα, τα κομμάτια των KKKMO είναι πολύ μακριά από τους Madrugada, πολύ περισσότερο θορυβώδη και πειραματικά (κάτι που είναι ιδιαίτερα εμφανές και στο καινούριο σας single, "Europa'').

Μετά το θάνατο του Robert, εγώ και ο Frode δουλέψαμε στο στούντιο του δεύτερου, το Malabar, κάνοντας την παραγωγή για άλλους καλλιτέχνες και, μετά από τρία χρονιά σε παραγωγές άλλων, ένιωσα ξανά την ανάγκη να κάνω κάτι δικό μου. Όλη η ιδέα των KKKMO βασίστηκε σε ένα κομμάτι που είχα γράψει και ηχογραφήσει το 2003, το ''I know I'll be forgotten'' και αποτελούνταν βασικά από αυτοσχεδιασμούς που εγώ και ο Bez (εννοεί τον Behzad Farazollahi) κάναμε τα τελευταία χρόνια. Ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από ότι είχα παρουσιάσει μέχρι τότε, επηρεασμένο από τη μουσική της Δυτικής Αφρικής και με μια χορωδία να ψάλλει στη θέση του ρεφρέν. Μαζί με τον Frode αρχικά επεξεργαστήκαμε τα τζαμαρίσματα, έτσι ώστε να μετατραπούν σε κομμάτια με πιο δομημένη μορφή. Αργότερα, τα γυναικεία back up φωνητικά κατέλαβαν σχεδόν όλο το κομμάτι, κάτι που ήταν πολύ διασκεδαστικό και ταυτόχρονα αφαίρεσε από εμένα την πίεση του να είμαι ο frontman της μπάντας.


KKKMO lpΈνα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια του άλμπουμ είναι το ''I've been watching you'', το οποίο αρχικά βασίστηκε σε ένα ριφ του μπάσου του Frode, με την υπόλοιπη μπάντα να τζαμάρει γύρω του. Πάνω-κάτω, αυτό είναι το ύφος που ήθελα για το πρώτο μας άλμπουμ. Ελεύθερη φόρμα και αυθορμητισμός, σαφείς επιρροές από τον Miles Davis του "Bitches brew'' και τον Dr. John του "Gris gris''.

H πρώτη φάση των ΚΚΚΜΟ ήταν εκκεντρική και γεμάτη ενέργεια, υπνωτιστική και εξωτική, με χορευτές και γύρω στα δέκα άτομα συνολικά επί σκηνής. Παρ' όλα αυτά, ήταν ακόμα μια ενδιάμεση λύση ανάμεσα στην ελεύθερη φόρμα και στην κλασική και δεν ήταν όσο ελεύθερο πραγματικά θα ήθελα. Το πρώτο άλμπουμ είναι καθαρά ροκ και πολύ δυνατό, ακόμα και υπερβολικό κάποιες φορές, που όμως τελειώνει όμορφα με το κομμάτι "Five seconds to midnight'', μια σύνθεση που έγραψαν ο Frode και ο Dag (εννοεί τον Dag Stiberg) για μια νορβηγική ταινία.

- Πες μας μερικά πράγματα για το καινούριο σας άλμπουμ.

Καταρχήν, πρέπει να πω ότι είναι ένα άλμπουμ αρκετά διαφορετικό από το πρώτο, τόσο σε διάθεση όσο και σε ενέργεια. Το πρώτο μας άλμπουμ ήταν εξωστρεφές, αυτό είναι πιο εσωστρεφές και έχει την αίσθηση καθαρού νερού που κυλάει σε μια υπόγεια σπηλιά. Δε θεωρώ ότι είναι πειραματικό, απλώς χρησιμοποιεί κατάλληλους ήχους και μουσικές υφές για να δελεάσει τις αισθήσεις του ακροατή και να τις οδηγήσει στην κατανόηση της ύπαρξης. Ηχογραφήθηκε ανάμεσα στο 2012 και το 2013 και ονομάζεται "Are you land or are you water''.

Μετά την πρώτη περιοδεία με τους KKKMO, μετακόμισα στο Crystal Canyon Studio, όπου στεγάζονται καλλιτέχνες όπως οι ULVER και ο Anders M?ller. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έκανα όλο και πιο πειραματική και ambient μουσική. Άκουγα καλλιτέχνες όπως Hala Strana, Haxan Cloak, Arvo Part κ.ά, που ήταν η μοναδική μουσική που με ενδιέφερε τότε, η μοναδική μουσική που μπορούσα να ακούσω. Ένιωθα ότι είχα πια αδειάσει εκφραστικά, ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου είχε οριστικά πεθάνει, ότι είχα αλλάξει... και ότι ήταν πια ώρα για μια νέα αρχή.

Εγώ, ο Bez και ο Anders (εννοεί τον Anders Moller) αρχίσαμε να ηχογραφούμε τα τραγούδια στο Crystal Canyon με επαναλαμβανόμενες μπασογραμμές και κιθαριστικές λούπες. Η ιδέα ήταν να κρατήσουμε τα κομμάτια όπως ήταν, προσθέτοντας λίγα μόνο επιπλέον πράγματα και βρίσκοντας κάθε φορά τη συναισθηματική διάθεση της στιγμής για να χτίσουμε πάνω της. Στη συνέχεια, δούλευα μόνος μου πάνω στις συνθέσεις, χρησιμοποιώντας ντραμς και συνθεσάϊζερς. Ένα από τα βασικά κομμάτια του άλμπουμ είναι ένα τραγούδι που παίζαμε live με τους KKKMO, το "Skeleton key''. Στις συναυλίες μας ήταν ένα από τα πιο κουλ κομμάτια που παίζαμε, στις ηχογραφήσεις, όμως, οι αλλαγές που του κάναμε και οι στίχοι δε ταίριαζαν πολύ κι έτσι το μετατρέψαμε εντελώς, για να προσαρμοστεί στο νέο ήχο, που είχαμε στο μυαλό μας: στεγνό και κάπως κλειστοφοβικό, όπως είναι άλλωστε γενικά ο ήχος του Crystal Canyon. Ολόκληρο το άλμπουμ άρχισε να βρίσκει την ψυχή του, όταν τελικά βρήκαμε τον ήχο για αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι!


Kitchie Kitchie Ki Me O2 Η ιδέα του άλμπουμ άρχισε να παίρνει μορφή όταν έγραφα τους στίχους στο στούντιο. Ξαφνικά μου ήρθε η ανάμνηση ενός ταξιδιού στο Βερολίνο το 2003. Με την παρέα μου είχαμε επισκεφτεί μια μέρα το μουσείο Deutsche Guggenheim, όπου υπήρχε η έκθεση "Going forth by day'' του διάσημου video artist Bill Viola. Αυτή η εμπειρία μου έκανε τεράστια εντύπωση! Προσπαθώντας αργότερα να περιγράψω με λέξεις τις αναμνήσεις μου από αυτήν, ο δίσκος χτίστηκε σιγά-σιγά στο μυαλό μου. Το νερό των έργων του Bill Viola άρχισε να ρέει μέσα στο στούντιο! Η γκαλερί της έκθεσης ήταν σαν ένα κρυμμένο σπήλαιο, όπου ο χρόνος στεκόταν ακίνητος, όπως ακριβώς και η μουσική μπορεί να κάνει το χρόνο να σταματήσει, αν της επιτρέψουμε να ρέει ελεύθερη σα ποτάμι.

Ένα κομμάτι τιτλοφορήθηκε "Going forth by day'' και μιλάει για τον καθημερινό αγώνα της ανθρωπότητας και για το πώς τελικά προσαρμοζόμαστε σε οποιοεσδήποτε συνθήκες. Ύστερα αποφάσισα να βρω ένα σπήλαιο με νερό, για να γυρίσω το βίντεο κλιπ για αυτό το κομμάτι. Έψαξα κοντά στο Βερολίνο και τελικά βρήκα τη σπηλιά του Barbarossa. Ο μύθος του Barbarossa, που συνδέεται με αυτήν, είναι ένας από τους πολλούς μύθους της Ευρώπης που βρίσκονται σε χειμερία νάρκη, έτοιμοι να αφυπνιστούν όταν χρειαστεί. Οι αναμνήσεις μας συχνά αλλάζουν με τον καιρό κι εμείς τις προσαρμόζουμε στην προσωπική μας ιστορία. Το άλμπουμ στο σύνολό του έχει να κάνει με μια βαθιά προσωπική εμπειρία καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αυτή συνδέεται με την εύθραυστη κατασκευή που ονομάζουμε Ευρώπη. Είναι κατά κάποιον τρόπο ένα concept album και πρέπει να ακουστεί σαν ένα και μοναδικό κομμάτι.

- Σου αρέσουνε τα σόλο άλμπουμ του Sivert; Πώς νιώθεις που για τους περισσότερους ανθρώπους οι Μadrugada είναι κυρίως συνυφασμένοι με αυτόν;

Ο θάνατος του Robert τα άλλαξε όλα, κυρίως για εμένα και τον Frode. Βλέπω τους Madrugada σαν ένα τρικέφαλο τρολ (ζιζάνιο και φιλικό ξωτικό, κατά τη σκανδιναβική μυθολογία) και, παρόλο που ο Sivert ήταν η κορυφή της πυραμίδας του σχήματος, η διακριτή κιθάρα του Robert και το ντελικάτο, "satori'' μπάσο του Frode ήταν οι βάσεις της. Οι τρεις τους μαζί δημιούργησαν τον χαρακτηριστικό ήχο των Madrugada, που είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλώς μια υπέροχη φωνή. Oι Madrugada ήταν μια μπάντα με το αληθινό νόημα της λέξης, με τρεις πολύ διαφορετικές και ιδιαίτερες προσωπικότητες.

Παρόλο που η τελευταία τουρνέ με τους Madrugada (εννοεί το 2008, μετά το θάνατο του Robert, με τον ίδιο και τον Cato Salsa στις κιθάρες) πήγε πολύ καλά και υπήρξαν στιγμές που όλοι μας σκεφτήκαμε ότι ενδεχομένως να υπήρχε μέλλον για μια νέα μορφή τους, τελικά φάνηκε ότι οι Madrugada έφτασαν στο φυσικό τους τέλος. Τιμήσαμε το τελευταίο τους άλμπουμ με το να το παίξουμε στην τουρνέ και να το παρουσιάσουμε ζωντανά στο κοινό όσο καλύτερα μπορούσαμε, παρά τη δύσκολη συναισθηματικά στιγμή που βρισκόμασταν... Μετά ήταν πια ώρα να προχωρήσουμε και να κοιτάξουμε μπροστά. Τα σόλο άλμπουμ του Sivert δεν θυμίζουν Madrugada, πράγμα που είναι καλό. Είναι πάντα ενδιαφέρον για μένα να ακούσω τι θα κάνει μετά.


Kitchie Kitchie Ki Me O3 - Πες μας κάποια από τα άλμπουμ- singles- καλλιτέχνες που πραγματικά σου άρεσαν τον τελευταίο καιρό.

Παλιό υλικό:

Les McCann - Much Less // Ίσως ένα από τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο αυτό το χρόνο. Μοντέρνο, groovy και όμορφο.
Talk Talk - Spirit of Eden // Ένα από τα αληθινά αριστουργήματα της ποπ.
The The - Mind Bomb // Αυτό με ακολουθεί συνεχώς από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, το 1989. Το ακούω τουλάχιστον κανα δυο φορές κάθε χρόνο.
The Cure - Disintegration // Εφηβικές αναμνήσεις.
John Cooper Clarke - Snap, crackle & bop // Καθαρή ποίηση! Το "Evidently chickentown'' χρησιμοποιήθηκε στο τέλος ενός επεισοδίου των "Sopranos''.
Arvo Part - Tabula Rasa //
The Beatles - Revolver // Tα παιδικά μου χρόνια μέσα σε δυο βινύλια.

Καινούριο υλικό αυτό το χρόνο:

King Midas - Rosso // Mια εξαιρετική νορβηγική μπάντα.
Royksopp & Robyn - Do it again // Ηχητικό μνημείο!
London Grammar - If you wait // Υπέροχη φωνή και ατμόσφαιρα.
Hala Strana - Fielding // Ποιμενικοί ήχοι από ένα κατασκευασμένο χωριό.
The War on Drugs - Lost in the dream // Αιώρηση.
Biosphere - N-Plants // Τραγούδια για ατομικά φυτά στην Ιαπωνία.

- Τόσο εσύ όσο και ο Frode έχετε παίξει στην Ελλάδα ως μέλη των Madrugada. Θα θέλατε να επιστρέψετε και με τους KKKMO;

Είχα την τύχη να επισκεφτώ την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη δυο φορές με τους Madrugada. Την πρώτη φορά ήταν το 2005 για την τουρνέ του "Grit'' ως συμπληρωματικός κιθαρίστας και τη δεύτερη το 2008, ως βασικός κιθαρίστας, μετά το θάνατο του Robert, στην τελευταία περιοδεία των Madrugada. Ήταν πραγματικά μια απίστευτη εμπειρία να παίζεις για ένα τόσο παθιασμένο και υπέροχο κοινό και νιώθω ευγνώμων που είχα αυτή την ευκαιρία. Οι KKKMO θα θέλαμε πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα, αλλά, για να το κάνουμε αυτό, χρειαζόμαστε πρώτα μια πρόσκληση...

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τους KKKMO στα sites:
www.kitchiekitchiekimeo.com
www.kkkmo.bandcamp.com
καθώς και στο Facebook profile της μπάντας.