synch(roni)city culture

Είναι η ψυχή του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας του Synch Festival. Σπούδασε Δημόσια Διοίκηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Έχει κάνει σπουδές κλασικού πιάνου και κατέχει την αγγλική και την γερμανική γλώσσα. Δεν την προξενεύουμε, απλά θαυμάζουμε "τον τρόπο της" και τη σκληρή δουλειά της. Της στείλαμε, λοιπόν, ηλεκτρονικώς ορισμένες ερωτήσεις για να την γνωρίσουμε καλύτερα.

MiC:: Πες μας πώς ξεκίνησες; Πώς κατάφερες να κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα;
Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική και αφού δεν αποφάσισα ποτέ να γίνω η ίδια μουσικός αποφάσισα να ασχοληθώ με τη διάδοση της μουσικής, μέσα από τη δημοσιογραφία, το promotion και το management καλλιτεχνών.

MiC:: Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που έπρεπε ν' αντιμετωπίσεις; Ποιο το σοβαρότερο εμπόδιο που κλήθηκες εκ των πραγμάτων να ξεπεράσεις και πώς το υπερκέρασες;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να πείσω τους γύρω μου ότι αυτό που κάνω δεν είναι χόμπι αλλά ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα. Το μεγαλύτερο εμπόδιο, εκτός από το οικονομικό, ήταν το "επαγγελματικό" σινάφι του οποίου τα κίνητρα γι' αυτό που έκαναν ήταν τελείως διαφορετικά από τα δικά μου. Το αντιμετώπισα με ακόμα περισσότερο επαγγελματισμό. Σε όλα τα επαγγέλματα αντιμετωπίζεις τα ίδια προβλήματα όταν θες να είσαι σωστός απέναντι σε αυτό που κάνεις. Ακούγεται παράλογο, αλλά έτσι είναι. Δυστυχώς...

MiC:: Οι καλλιτέχνες που έχεις μετακαλέσει κατά καιρούς είχαν και κάποιες περίεργες απαιτήσεις; Πες ένα-δυο γαργαλιστικά παραδείγματα αν θες! Υπάρχει ανάλογη περίπτωση στο Synch;
Τις λίγες φορές που έχω ασχοληθεί με τις μετακλήσεις καλλιτεχνών (ο τομέας μου είναι κυρίως η επικοινωνία) δεν έχω αντιμετωπίσει περίεργες απαιτήσεις γιατί ασχολήθηκα με ανερχόμενους καλλιτέχνες περισσότερο. Μπορώ να σου πω ότι στο κομμάτι αυτό αντιμετώπισα περισσότερες απαιτήσεις από Έλληνες "καλλιτέχνες" παρά από ξένους. Ούτε στο Synch έχει συμβεί κάτι αξιοσημείωτο απ' όσο γνωρίζω. Οι "απαιτήσεις" ήταν πάντα αυτές που αναλογούν στον εκάστοτε καλλιτέχνη.

MiC:: Πώς αισθάνεσαι όταν μια εκδήλωση για την οποία παλεύεις καιρό, "φουντάρει" ξαφνικά δι' ασήμαντον αφορμήν; Πώς το αποτρέπεις; Επανέρχεσαι σ' έναν τέτοιο στόχο; Τον ξανακυνηγάς;
Η ασήμαντος αφορμή είναι ένα υποκειμενικό φαινόμενο. Αν μιλάμε για θεομηνία, ας πούμε, το πάμε πάλι από την αρχή. Σε άλλη περίπτωση, επανεξετάζεις την κατάσταση, κοιτάς πρώτα απ' όλα τα δικά σου λάθη, παίρνεις τις προφυλάξεις σου από τα "λάθη" των άλλων και επανέρχεσαι. Πάντα επανέρχεσαι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, αρκεί να μην ξεφεύγεις από τον πρωταρχικό σου στόχο.

MiC:: Υπάρχουν άλλοι "συνάδελφοι" που χρησιμοποιούν "αφορμές" ως κόλπα για να "ακυρώσουν" μια μετάκληση που φαίνεται να οδηγείται σε αποτυχία;
Φυσικά και υπάρχουν. Λόγω χαμηλής προπώλησης εισιτηρίων. Τα παραδείγματα είναι πολλά και οι δικαιολογίες γνωστές πλέον...

MiC:: Ως χώρα ως μέγεθος, πιστεύεις ότι έχουμε τα φόντα να φέρουμε οποιοδήποτε όνομα; Πού σταματάνε τα όριά μας;
Τόσο το μέγεθος του πληθυσμού όσο και η αγοραστική μας δύναμη δεν συγκρίνεται με αυτή άλλων χωρών. Τα πάντα βέβαια εξαρτώνται από τους χορηγούς. Αν πληρώσει ο χορηγός μεγάλο μέρος του κόστους μιας εκδήλωσης τότε τα πάντα γίνονται εφικτά. Μια προσθαφαίρεση χρειάζεται για να αποφασίσεις αν θα φέρεις κάποιο όνομα ή όχι. Λίγο-πολύ το συναυλιακό κοινό είναι δεδομένο.

MiC:: Υπάρχουν καλλιτέχνες με υπέρογκες απαιτήσεις που ζητάνε άλλα εδώ κι άλλα π.χ. στην Βουλγαρία; Ξέρουν ότι "μπορούμε" να δώσουμε πιο πολλά; Έχουμε "χτίσει" ακριβά κασέ με την τακτική μας;
Αυτό που θίγεις τώρα είναι μια πικρή ιστορία... Είμαστε μια χώρα που δίνει μέχρι και διπλάσιες (από το κανονικό) αμοιβές στους καλλιτέχνες. Εφαρμόσαμε την πατέντα του πλειστηριασμού. Υπήρχε ψωμί βλέπεις... "Χτυπούσε" ο ένας promoter, "χτυπούσε" κι ο άλλος και την πλήρωνε το κοινό στην είσοδο. Η κατάσταση αυτή μαθεύτηκε διεθνώς και όλοι οι καλλιτέχνες ήθελαν να έρθουν στην Ελλάδα για αρπαχτή. Έτσι κι αλλιώς τα cd τους δεν πουλάνε εδώ σε σύγκριση με τις άλλες χώρες. Μέχρι που το σύστημα κατέρρευσε...

MiC:: Να γίνω πιο συγκεκριμένος επί του Synch. Πώς αντιμετωπίζει ένας θεσμός τους φτασμένους μουσικούς που δεν έχουν ξανάρθει στην Ελλάδα; Μετράει υπέρ μας "η πρώτη φορά"; Μετράει υπέρ μας το "όνομα" του Synch ή περισσότερο αυτό του Φεστιβάλ Αθηνών;
Το Synch είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση και αυτό γιατί πίσω από τις μετακλήσεις των καλλιτεχνών βρίσκεται ο Δημήτρης Παπαιωάννου (όχι της Ολυμπιάδας), ένας άνθρωπος που γνωρίζει σε βάθος και σέβεται τη μουσική και ο οποίος ζούσε στο εξωτερικό επί 10 χρόνια βιώνοντας μία άλλη πραγματικότητα. Την πραγματική. Κανένας καλλιτέχνης που έχει έρθει στο Synch δεν έχει ζητήσει υπερβολικό ποσό ως αμοιβή. Μόνο από το line up και το όλο concept του φεστιβάλ καταλαβαίνει κανείς περί τίνος πρόκειται. Και όλοι το σέβονται και το στηρίζουν. Ειδικά τώρα, μετά από 5 χρόνια, η φήμη του έχει εξαπλωθεί σε όλα τα διεθνή πρακτορεία των καλλιτεχνών καθώς όλοι γυρνούσαν πίσω με τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλά γνωστά ονόματα ζητούν πλέον από μόνα τους να συμμετέχουν στο Synch. Εννοείται ότι μετράει θετικά και το γεγονός ότι είμαστε υπό τη σκέπη του Φεστιβάλ Αθηνών.

MiC:: Πες μου ένα ευτράπελο από τα περασμένα απρόοπτα του Synch και πώς ξεπεράστηκε, αν πούμε ότι οδήγησε σε κάποια μίνι κρίση;
Αυτό που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι μια ιστορία από το πρώτο Synch, το 2004. Όταν ήρθε η ώρα της εμφάνισης του Mika Vainio των Pansonic οι άνθρωποι που συντόνιζαν τα καμαρίνια των καλλιτεχνών δεν μπορούσαν να τον βρουν πουθενά. Νόμιζαν ότι χάθηκε ή ότι έφυγε. Επικράτησε ένας μικρός πανικός και όλοι ψάχνανε να τον βρούμε καθώς πλησίαζε η ώρα να ανέβει στο stage. Ο Mika όμως είχε χάσει την πτήση του και η πληροφορία είχε καθυστερήσει να φτάσει μέχρι τα καμαρίνια. Τελικά εμφανίστηκε την επόμενη χρονιά μαζί με τους Pansonic.

MiC:: Πες μου κάποιους στόχους καταρχήν προσωπικούς και κατά δεύτερον του Synch για το προσεχές μέλλον;
Στόχος μου είναι να ασχολούμαι όλο και περισσότερο με το Synch. Αυτός είναι και ο στόχος του Synch. Να μεγαλώσει δηλαδή τόσο πολύ που να μην προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε με τίποτα άλλο.

MiC:: Η Θεσσαλονίκη θα ξαναμπεί στο παιχνίδι μιας προπομπού εκδήλωσης; Είστε ευχαριστημένοι από την ανταπόκριση των μίντια και του κόσμου της βόρειας Ελλάδας;
Η Θεσσαλονίκη και η βόρεια Ελλάδα γενικότερα αποτελούν τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Synch. Και δεν το λέω επειδή φιλοξενούμαι στο συγκεκριμένο site. Είναι γεγονός και το έχει δείξει η ιστορία ότι στη Θεσσαλονίκη έχουν συμβεί πράγματα που η Αθήνα τα πήρε χαμπάρι αρκετό καιρό μετά. Πάντα βασιζόμαστε στη στήριξη της βορείου Ελλάδας και χαίρομαι ιδιαίτερα που η ανταπόκριση είναι αντάξια των προσδοκιών μας. Υπάρχουν κάποια σχέδια για τη δράση μας στην Θεσσαλονίκη αλλά δεν είναι ακόμη οριστικά.

MiC:: Merci και σε περιμένουμε κι από κοντά!