Το βασικό δομικό στοιχείο του δίσκου είναι η υπόσχεση και λαχτάρα για φως παρά το ίδιο το φως

Κάτι που δεν συμβαίνει συχνά – αλλά όταν συμβαίνει είναι υπέροχο – είναι το να δημιουργούνται ζεστές ανθρώπινες σχέσεις μέσα από μια συνέντευξη. Κάπως έτσι έγινε με μένα και τη Νεφέλη Λιούτα. Μετά τη Συνέντευξη των Δώδεκα κρατήσαμε πολύ αβίαστα επικοινωνία – λίγο οι σπουδές νομικής, λίγο η αγάπη για τη μουσική, λίγο ένας κοινός αξιακός και ηθικός κώδικας… χαίρομαι πολύ που πλέον μπορώ να την αποκαλώ φίλη μου και που μπορούμε να κάνουμε ένα τόσο όμορφο track by track για τα «Στοιχεία του Άχρονου Κόσμου» που κυκλοφόρησαν τον περασμένο Μάρτιο.

"Ένα-Ένα": "η πλώρη, ο κόσμος, ο φάρος κι η πόλη, το γκρι κι ο ψυχρός ουρανός" - το κομμάτι αυτό που είναι περιγραφικό νιώθω ότι με βάζει μέσα στον Άχρονο Κόσμο του δίσκου, περιγράφοντάς τον ταυτόχρονα. Είναι αυτός ο δίσκος τελικά ένα concept album που δημιουργήθηκε ως τέτοιο ή τα τραγούδια ήρθαν στον κόσμο αυτόνομα το καθένα και εντάχθηκαν στον Άχρονο Κόσμο;

Το «Ένα-Ένα» είναι όντως σαν ένα μικρό, ηχητικό moodboard. Μας τοποθετεί στην ώρα εκείνη της ημέρας ακριβώς πριν νυχτώσει, που τα πρώτα αναμμένα φώτα των σπιτιών δημιουργούν μικρά, πορτοκαλί παράθυρα θαλπωρής κόντρα στο μπλε ελεκτρίκ του ουρανού. Το μάτι που παρατηρεί τα φώτα μπορεί να τα βιώνει σε ένα πλέγμα αστικών πολυκατοικιών και καλοκαιρίας ή μια λάμπα μικρού μόλου σε παραθαλάσσια, γκρίζα κακοκαιρία. Είναι σαν άτυπη συνέχεια στο «Καστανόχωμα κουμαρόχωμα στοπ» από το πρώτο μου άλμπουμ, όπου «ράγες θα με παν από την πόλη στον Θεσσαλικό / και βάρκες θα ριζώνουν στον Ευβοϊκό / και θα ισορροπώ σε σχοινιά στις ταράτσες μιας Τρίτης το πρωινό». Είναι η αίσθηση όταν απλώνεις μπουγάδα σε μια ταράτσα της πόλης και κάτι στον αέρα να σου φέρνει μυρωδιές από κάμπους και θάλασσες και αισθάνεσαι ότι είσαι ταυτόχρονα παντού. Σαν τα στοιχεία του χρόνου και του τόπου να μην οριοθετούν ένα συγκεκριμένο χωροχρονικό παρόν, αλλά να το τεντώνουν και το στρίβουν μέχρι να του αφαιρέσουν κάθε προγεγραμμένη ταυτότητα. Ήθελα να φτιάξω ένα άλμπουμ που να μιλάει με όλα όσα ήταν, είναι και θα είναι. Υπό αυτό το όχι πολύ συνειδητό concept, είναι σαν να υπαγορεύτηκαν όλα όσα θα το απαρτίζουν σαν να υπήρχαν από πριν. Το «Ένα-Ένα» βρίσκεται στην αρχή για δημιουργήσει κάτι σαν παλέτα συναισθήματος: η μέρα τελειώνει, η νύχτα έρχεται αλλά για λίγες στιγμές δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο και εσύ στέκεσαι στη μέση γεμάτη και άδεια ταυτόχρονα, διερωτώμενη αν πρέπει να επιλέξεις ή αν είναι εντάξει καμιά φορά να αφήνεσαι.

"Γήπεδα": "αγκαλιαζόμαστε, βουρκώνουμε, μέτριοι, θεϊκοί κι έπειτα πίσω στις ζωές μας ξεχνώντας γι' άλλη μια φορά να πούμε για τα νεκρά παιδιά" - ξέρω ότι αγαπάς πολύ το ποδόσφαιρο και μου αρέσει το ότι κλείνεις ένα κομμάτι που μιλά για τη χαρά που σου δίνει το άθλημα με μια υπενθύμιση για την οπαδική βία. Τι αγαπάς και τι όχι στο άθλημα; Και πώς επέλεξες τον Φοίβο Δεληβοριά για να συμμετάσχει στο κομμάτι αυτό και όχι σε κάποιο άλλο του δίσκου;

Κάθε φορά που έλεγα τη φράση «φανέλες ποτισμένες με υπόκωφες κραυγές θαμμένων λαών» μού ερχόταν στο μυαλό η φωνή του Φοίβου. Είναι μάγος στο να καταφέρνει να πει πολλές λέξεις γρήγορα χωρίς να τις κάνει να ακούγονται ούτε πολλές ούτε γρήγορες. Έπειτα, τον φανταζόμουν κάπως να είναι παιδί και να μαζεύει panini και μου έβγαζε μια μεγάλη τρυφερότητα αυτή η εικόνα. Σκέφτηκα ότι ένας τρυφερός μάστορας των λέξεων που δεν διστάζει ποτέ να μιλήσει για τα κακώς κείμενα και είναι ταυτόχρονα τόσο μαχητικός όσο και αγαπησιάρης θα ήταν η ιδανική φωνή για αυτό το τραγούδι. Ως προς εμένα, αγαπώ τα πάντα στο ποδόσφαιρο, τις χορευτικές κινήσεις των ποδιών, τη μετακίνηση από τη μία άκρη του γηπέδου στην άλλη, το ίδιο το γήπεδο, είτε μεγάλο είτε αλάνα, το γκολ που θα βάλει με κεφαλιά ο τερματοφύλακας στα τελευταία δευτερόλεπτα που πλέον δεν μένει τίποτα άλλο να χαθεί και έχει αφήσει τη δική του εστία για να ενωθεί με τους συμπαίκτες του στην τελευταία επιθετική φάση, τον κόσμο στις κερκίδες, τον κόσμο σε καφέ και πλατείες, τις συγχρονισμένες φωνές σε πανηγυρισμούς και συνθήματα, την αίσθηση ότι για λίγο είσαι με όλους ένα. Και τρέμω το γύρισμα αυτών των στιγμών από κάτι όμορφο σε άσχημο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα επεισόδια, το ποδοπάτημα, την ασφυξία, τις βρισιές, τα ρατσιστικά συνθήματα, τον φανατισμό, τη βία, το ξύλο, τον θάνατο. Ήθελα όλο αυτό να μπει σαν μια φράση στο τέλος για να λειτουργήσει κάπως σοκαριστικά, όπως σοκαριστικό είναι στην πραγματική ζωή τη μία στιγμή να είσαι στα ουράνια για την ομάδα σου και την επόμενη νεκρός σε ένα πεζοδρόμιο ή διάζωμα.

"Γυναίκα": "θα κυλήσει νερό και αίμα μα δεν ακούει κανείς, κανένας πώς ουρλιάζει στον νιπτήρα τούτο το νερό" - μου κάνει εντύπωση η εικόνα στην οποία βάζεις το νερό να ουρλιάζει στο νιπτήρα και όχι τη γυναίκα, είναι σαν τα καλάμια που πήραν τη φωνή του βοσκού και διέδωσαν τα γαϊδουρινά αυτιά του βασιλιά Μίδα. Κι αναρωτιέμαι αν χρησιμοποιείς το αίμα για να μιλήσεις για τη βία κατά των γυναικών ή για τη γυναικεία φύση - ή και για όλα. Τελικά, πώς (καθ)ορίζεται η γυναίκα σήμερα;

Το νερό είναι ζωτικό, ορμητικό και πολυμορφικό. Δεν επιβιώνεις υπό την έλλειψή του, δεν το σταματάς όταν τρέχει με φόρα, σου χαρίζει εκφάνσεις του σχήματός του σε ό,τι καλούπι κι αν του δοθεί. Τρέχει από μια βρύση στον χώρο που ακόμα κάποιος κάπου κάπου σε στέλνει, σε καθεστώς αφηγηματικού αναχρονισμού: στην κουζίνα σου. Το ρέον υγρό άλλοτε είναι νερό της ζωής κι άλλοτε αίμα, αίμα βίας, καταστρατήγησης, παραβίασης, βεβήλωσης. Αλλά και το αίμα της συνέχειας, της δημιουργίας. Της φθοράς, της υπόστασης, του εγγενούς πόνου. Η πρόσβαση της γυναίκας στη φωνή της δεν είναι μια φυσική συνέχεια της ύπαρξής της, αλλά κάτι που διεκδίκησε. Και όπου δεν ευόδωσαν οι διεκδικήσεις, τής παραχωρείται κατά το δοκούν, αντικείμενο διαπραγμάτευσης προς επιστροφή στον κύριο ή νομέα. Απαγόρευση των εκτρώσεων, απαγόρευση ψήφου, απαγόρευση εκπαίδευσης, απαγόρευση εργασίας. Και δεν περιγράφω απαραίτητα τη Μέση Ανατολή ως δείγμα τόπου αλλά και απροκάλυπτες ροπές της Αμερικής και κεκαλυμμένες αμφισημίες της Ευρώπης. Γίνε μητέρα, μη γίνεις μητέρα, κάνε καριέρα, ντύσου ωραία, αποτριχώσου, μην αφήνεις τον χρόνο να φαίνεται, ο άντρας είναι γοητευτικός όταν μεγαλώνει, εσύ οφείλεις να δείχνεις νέα. Η γυναίκα όταν της παίρνουν τη φωνή γίνεται το νερό και το αίμα για να πλημμυρίσει τους αγωγούς των πόλεων με την οργή της, για το ότι ακόμα οφείλει να καθορίζεται και να υιοθετεί ρόλους και να αυτό-αποδεικνύεται αντί να αφήσει την ύπαρξή της να ξεχειλίσει ορμητικά χωρίς συμβάσεις.

"Θραύση Του Φωτός": "έχουμε φυλάξει τόσο φως σε ανυποψίαστα χαρτάκια από διόδια" - τι ωραία εικόνα! Υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία στα οποία φυλάς το φως για τις σκοτεινές ώρες ή διαλέγει εκείνο τα σημεία στα οποία θα φωλιάσει για το μέλλον;

Παλιά υπήρχε ένα website που ανέβαζε για κάθε μία μέρα του χρόνου έναν ουρανό σε δεδομένη χρονική στιγμή. Υπήρχαν ηλιοβασιλέματα και σύννεφα και αστραπές και αποδημητικά πουλιά πάνω από δεμάτια με στάχυα και στύλους του ηλεκτρικού. Κάθε φορά που περνούσε μια μέρα με κάτι που την έκανε χαρούμενη ή σημαντική, αποθήκευα τον ουρανό της ημέρας σε έναν κρυμμένο φάκελο μετονομάζοντας το αρχείο με μια κωδική φράση που συνέδεε έμμεσα την ημέρα με το γεγονός που την έκανε τόσο σπουδαία. Υπήρχε η μέρα ενός διαγωνισμού, υπήρχε η μέρα που έφαγα κάτι φανταστικά raspberry muffins. Μετά σταμάτησα να αποθηκεύω, είτε γιατί σταμάτησε το project του website, είτε γιατί σταμάτησα να εντοπίζω ευδιάκριτα τις χαρούμενες από τις άλλες ημέρες. Τώρα έρχονται και με βρίσκουν όλα χωρίς κατηγοριοποίηση, με έναν τρόπο που αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο και βρίσκουν το μερίδιό τους από φως και σκοτάδι επιτρέποντάς μου να εκπλαγώ.

"Ολάνθισμα": "μαζί με τη γη ανθίζει κι η φωνή μου" - μετά από δύο ορχηστρικές και μοναχικές δουλειές (το “Twelve” είναι δικό σου δημιούργημα και το “Three Flavors” έγινε σε συνεργασία μόνο με τον Quiescence - δε βάζω το “Well This Is Alarming”, γιατί το νιώθω σαν ένα παιχνιδιάρικο ιντερλούδιο μετά δίσκων), με ποιά αφορμή άνθισε η φωνή σου κι έβγαλες έναν δίσκο με τραγούδια και ένα σωρό άτομα στη συνεργασία;

Αν και δεν είναι η πρώτη δουλειά με τραγούδια μιας και έχουν προηγηθεί άλλα δυο άλμπουμ με στίχους πριν τα ορχηστρικά [«Μολύβια – Κομάντος», «1041ΑΚ (Φάηντερς, κήπερς)»] και μισό άλμπουμ μεταξύ των ορχηστρικών («Απλά Τραγούδια για την Αγάπη»), είναι σίγουρα η πρώτη δουλειά που ήθελε να βγει από τη μοναξιά των υπολοίπων. Στο «1041» είχε γίνει άλλη μια απόπειρα για μικρή συμμετοχή ανθρώπων αλλά με έναν τρόπο κάπως, πώς να το πω, φροντιστικό στη μοναχικότητα του ήχου, σαν πινελιές από συντροφικότητα. Στις δύο καραντίνες άγγιξα τα όρια του πόση μοναχικότητα αντέχω στη ζωή γενικά, όχι μόνο στη δημιουργία. Και ήταν μια μοναχικότητα που δεν έφερε και δημιουργία, προς διάψευση των φίλων μου που πίστευαν ότι θα ήταν οι ιδανικές συνθήκες για να γράψω πολλή μουσική. Βγαίνοντας από την καραντίνα σιγά σιγά ήρθε μεγάλη όρεξη τόσο για ανθρώπους, όσο και για μουσική και ιστορίες. Ήταν αναπόφευκτο να συνδυαστούν όλα αυτά και στον νέο δίσκο, σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι ο ήχος μου τρέφεται από ερεθίσματα και ένα τοπίο δεν είναι τίποτα αν δεν κρύβει έστω μια μικρή υπόσχεση για την εμφάνιση μιας φιγούρας.

"Όλα Τα Πράγματα": "αβαρείς κουβέντες και μια αχνή, αναίσχυντη ελπίδα" - είναι γεγονός ότι η ποίηση της Κατερίνας Γώγου παρά τη σκληρότητά της έχει μια ελπίδα να κρύβεται στον πάτο της, σαν ένα σύγχρονο κουτί της Πανδώρας. Θέλεις να μου πεις ένα ποίημα της που σου δίνει ελπίδα; Και για ποιο λόγο;

Στο ανέκδοτο ποίημά της «Υπερασπίζομαι την αναρχία», η Γώγου λέει,

«Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.

Αιώνες μοναξιάς.

Τώρα μη. Μη με σταματάς.»,

και συνεχίζει μιλώντας για την ελευθερία, την ιδιαιτερότητα, τη γνώση, το παιχνίδι, το δίκαιο, την αγάπη, εργάτες με τα δικά τους εργοστάσια σοκολάτας, τον έρωτα, τη ζωή. Στο σύνολο της εργογραφίας της αυτό το ποίημα κατά τη γνώμη μου δεν έρχεται σαν μια αντίθεση αλλά σαν μια αποσαφήνιση, σαν να λέει ότι, πιστεύω ακόμα πολύ στη ζωή, την πολιτική ιδεολογία, την ανθρωπιά και γι’ αυτό θυμώνω και πικραίνομαι, γιατί ακόμα ελπίζω στο ότι τα πράγματα μπορούν και θέλω να είναι πιο ανθρώπινα και καλύτερα. Μου δίνει ελπίδα γιατί μια αντίδραση που εμπεριέχει έκφραση και συναίσθημα είναι πιο ζωντανή από την αποστασιοποίηση και την ουδετερότητα και ταρακουνάει κάτι σαθρό προς μια αλλαγή. Το τραγούδι είναι αφιερωμένο στη Γώγου για όλα τα μικρά πράγματα για τα οποία αξίζει να ζούμε και να θυμώνουμε.

"Κουζίνα": "σκέφτομαι τους φίλους μου κόβω, τσιγαρίζω, ζυμώνω και κοιμίζω σε ένα σύννεφο από ζάχαρη κι αλεύρι" - ξέρω επίσης πόση πολλή χαρά και πληρότητα νιώθεις όταν μαγειρεύεις για τα αγαπημένα σου άτομα. Έστω λοιπόν ότι διοργανώνεται μια βραδιά ακρόασης του δίσκου και έχεις να επιμεληθείς τον μπουφέ - τι θα μας μαγείρευες που να ταιριάζει με το δίσκο και γιατί;

Ένα πιάτο κυριακάτικου απογευματινού πάρτυ για κάθε στοιχείο που νιώθω μέσα στον δίσκο. Muffins με blueberries, ξύσμα λεμονιού και λευκή σοκολάτα για όλες τις φίλες και τους φίλους που όταν έγραφαν στο δίσκο αισθανόμουν τις καλές τους προθέσεις σαν ζεστά, αφράτα κεκάκια. Κοτομπουκιές μαριναρισμένες σε αριάνι, μέλι και πιπέρι και παναρισμένες σε τρίμματα από πατατάκια με γεύση sour cream για τις παντοτινές αγάπες στον ήχο που όσο κι αν μεγαλώνω θα παραμένουν η σταθερά μου και ο πυρήνας μου. Ανοιχτό σάντουιτς με ψωμί ζυμωμένο με νερό από βράσιμο μήλων και επάνω τσένταρ και μπέικον μαριναρισμένο για 12 ώρες σε δυνατό γαλλικό καφέ - βούτυρο - maple syrup για την αλλαγή, για το διαφορετικό, για τον διάλογο, για τη σύμπνοια διαφορετικών φωνών, για τις ιδέες που δείχνουν εξωτικές αλλά τελικά εμφανίζονται στη γεύση οικείες. Βελουτέ γλυκοπατάτα, τσίλι, φιλαδέλφεια για το ένα που προκύπτει από την ένωση των πολλών. Πίτα με μορταδέλα, μπρι και τσάτνευ σύκου για όλα αυτά τα συστατικά που παραμένουν ευκρινή και κρατάνε την ταυτότητά τους κι ας είναι το ένα πάνω στο άλλο κι όλα μαζί μέσα σε κάτι ακόμα. Κρέμα βανίλιας με θρυμματισμένα μπισκότα και καραμέλα μήλου για όλη αυτή την ευτυχία και κρεμώδη απόλαυση που μου αφήνει η ολοκλήρωση αυτού του δίσκου. Unlimited καφές για αυτό που συνεχίζει να κινείται και δεν σταματάει ποτέ, ανήσυχο και ατελείωτο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Ένα καλό ουίσκυ για το εις το επανιδείν.

"Πόλεις": "κοιμήσαμε τους νεκρούς μας και σώσαμε βαθιά τα όμορφα λιμάνια" - εδώ μου έρχεται το χριστιανικό "ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς" από τη μια και τα λιμάνια "που δεν θα' ναι εδώ" από το "Ένα-ένα". Τι συμβολίζουν τα λιμάνια για σένα σε αυτό το κομμάτι και υπό ποιές συνθήκες έλαβε χώρα η συμμετοχή της Sophie Lies;

Τα λιμάνια συμβολίζουν το πέρασμα στην ενηλικίωση, το ξεβόλεμα και μια υπόσχεση για μνήμη και σύνδεση με την ταυτότητα. Έρχεται η ώρα που πρέπει να αφήσεις την ασφάλεια και τη ζεστασιά που σου παρασχέθηκε και να ορμήξεις στους δρόμους διεκδικώντας να φτιάξεις τη δική σου ασφάλεια και ζεστασιά από την αρχή. Από εδώ και πέρα, κανείς δεν οφείλει να το κάνει για εσένα όσο εσύ. Κάθε γενιά που προηγείται, κληροδοτεί στην επόμενη τους νεκρούς της, αθωότητες που έχασε, ελπίδες που έθαψε, συμβιβασμούς στους οποίους υπέκυψε. Αλλά είναι οι δικοί της νεκροί και η γενιά που έπεται φέρνει το δικό της πεδίο μαχών γεμίζοντας πεζογέφυρες με συνθήματα όπως «φωτοβολίδες μέχρι το τέλους του παλιού κόσμου». Αλλά αυτός ο παλιός κόσμος έχει φέρει και μια άφατη αγάπη γεμάτη από την ανάγκη να δώσει στους επόμενους όσα στερήθηκε. Για εμένα οι νεκροί και τα λιμάνια συνυπάρχουν, είναι ταυτόχρονα ένα τσίγκλισμα για αλλαγή και ένα εφόδιο φωτός, σαν τα χαρτάκια από τα διόδια στη «Θραύση του φωτός». Ένιωσα ότι η Sophie Lies ως ύπαρξη και καλλιτέχνιδα είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο τσίγκλισμα και το εφόδιο και ότι θα καταλάβει πως να μπει σε αυτό το τραγούδι χωρίς εξηγήσεις, όπως και έγινε.

"Το Άδειο Σαλόνι": "και θα ελπίζω να τους έχω πει όλα όσα θέλω προτού να 'χουν χαθεί" - προφανώς δεν χρειάζεται να σου πω πόσο αγγίζει αυτό το τραγούδι όσες και όσες έχουμε χάσει τον γονιό μας. Μπορείς να μου πεις λίγα περισσότερα λόγια για το πώς και με ποια αφορμή γράφηκε αυτό το τραγούδι και πώς συμμετείχε ο Αλέξανδρος Καψοκαβάδης σε αυτό;

Είχα ήδη ξεκινήσει να γράφω τα τραγούδια του δίσκου και κάπως παρατηρούσα ότι αυτή τη φορά είμαι λίγο πιο ανοιχτή ως προς τα συναισθήματά μου και τις ιστορίες που λέω. Στα πρώτα μου τραγούδια μεταξύ 2011 με 2017 επέλεγα να είμαι λίγο πιο έμμεση και να αφήνω πολλά από αυτά που σκέφτομαι στην ερμηνεία που θα δώσει το εκάστοτε αυτί που θα τα ακούσει. Και συνειδητοποιώντας το αυτό, αισθάνθηκα ότι θα ήθελα να γίνω ακόμα πιο ανοιχτή και να κατονομάσω σιγά σιγά διάφορους από τους φόβους και τις λύπες που έρχονται καμιά φορά και παίρνουν τον έλεγχο, ζωγραφίζοντας κάτι σαν τρόμο για το μέλλον, χωρίς να με αφήνουν να μπορώ να αφεθώ στα καλά του παρόντος. Ο Αλέξανδρος έχει κάνει μια βαθιά μελέτη σε ποιήματα, στίχους και μοιρολόγια της Ελλάδας και έχει κάνει φανταστική δουλειά στο να τα εναρμονίζει και να τα τραγουδάει με αυτή τη φωνή που έχει που είναι σαν μέλι και ήθελα αυτό το τραγούδι να είναι μέλι, με την ίδια έννοια που ο Λιδάκης λέει στα «Φύλλα Αλκαλικά» του Μάλαμα «γλυκάνισο σου στέλνω και μέλι φοινικιάς / τις πίκρες σου να λιώνεις και να μη με ξεχνάς».

"Εγκιβωτισμός": "περιμένω μια φωτιά να λαμπαδιάσει να με λιώσει, να με λιώσω εγώ" - θα τολμήσω να σκεφτώ ότι εδώ μιλάς είτε για την έμπνευση που σου δίνει φωτιά για να δημιουργήσεις είτε για το χρέος της καλλιτεχνικής έκφρασης, όπως το περιγράφει ο Σινόπουλος στον "Καιόμενο". Νιώθεις ότι όποιος και όποια ασχολείται με οποιονδήποτε τρόπο με κάθε μορφή τέχνης οφείλει να παίρνει σαφή θέση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας ή αρκεί να μιλάει μόνο με την τέχνη του-της;

Σε ένα άρθρο με τίτλο «Η πρωτεύουσα της Πολωνίας», ο Παπαδογιάννης αναφέρει: «[…] Ακόμα και οι άναρθρες κραυγές που συχνά εκπέμπονται από τη λούμπεν πτέρυγα του αθλητικού κινήματος είναι ωφέλιμες, αφού προωθούν τον – όποιο - δημόσιο διάλογο. Χρήσιμη δεν είναι μόνο η ευφορία που μας δημιουργεί ο συγκροτημένος λόγος ενός καλλιεργημένου αθλητή, σαν τον Νίκο Ζήση, αλλά και η βδελυγμία που νιώθουμε όταν ακούμε έναν αγράμματο μπαλαδόρο να μιλάει για ‘’λάθρο’’. […] Οι κραυγές αγωνίας […] είναι απαραίτητο να εξωτερικεύονται σε κάθε περίπτωση. […] Όχι μόνο στην Αμερική, που ζει δεύτερο μεσαίωνα, αλλά και όπου αλλού υπάρχει κρατική καταστολή, αστυνομοκρατία και νόμος του όχλου». Ο καλλιτέχνης όπως και ο αθλητής πριν ενδυθεί την ιδιότητα της ενασχόλησής του, είναι πρωτίστως οργανικό μέλος μίας κοινωνίας, πολιτικό και κοινωνικό ον που δίνει και παίρνει από τον χώρο στον οποίο αναπτύσσεται. Δεν μου είναι εύκολο να διαχωρίσω τον άνθρωπο από το έργο του ούτε να προτάξω τη δική μου αυτή αντίληψη σαν αφορισμό, θεωρώ ότι είναι μια πολλή μεγάλη συζήτηση με πολλές προεκτάσεις και γιγάντιο ενδιαφέρον. Η ίδια ως Νεφέλη θέλω οι άνθρωποι να παίρνουν θέση και μέσα και πίσω και μπροστά από τις τέχνες τους. Η ίδια επίσης νιώθω λειψή αν δεν μιλάω. Η έκθεση στα social media και η συνεχής παράθεση απόψεων και αναρτήσεων και τσακωμών σε σχόλια με φέρνει σε ένα στάδιο που συχνά γκώνω, που λέμε και στο χωριό μου, και κλειδώνω και νιώθω ότι δεν έχω καμία όρεξη να είμαι άλλη μια φωνή που θα γράψει τη γνώμη της. Αλλά ακόμα και η σκέψη ότι κάποιος άλλος θα τα πει καλύτερα από εμένα είναι μια αποποίηση ευθύνης. Νιώθω πάντα λιγότερο λειψή όταν επικοινωνώ αυτό που πιστεύω και ασκώ δύο από τα σπουδαιότερα δικαιώματα και υποχρεώσεις που φέρει το είδος μου, την έκφραση και τη συμμετοχή.

"Μοναξια": "με τσακίζει το φως-Φως, νιώθω φως" - κλείνοντας το δίσκο, επανέρχεσαι στο φως που υπάρχει ως και ως λέξη και ως έννοια και ως αίσθηση σε κάθε τραγούδι του. Τελικά, το βασικό δομικό στοιχείο του Άχρονου Κόσμου είναι το φως; Κι αν τελικά εσύ γίνεσαι το φως που κλείνει το δίσκο, νιώθεις στοιχείο του Άχρονου Κόσμου ή ότι είσαι ο Άχρονος Κόσμος σου;

Η ιδέα του άχρονου κόσμου προέκυψε στο μυαλό μου ως κάτι χωρίς όρια και σαφές σχήμα. Σαν κάτι που ανατροφοδοτείται συνεχώς σε ένα καθεστώς αυτάρκειας και αυτονομίας. Καμιά φορά αυτό το αντιλαμβάνομαι σαν μια γιγάντια συνθήκη ελευθερίας και άλλες φορές σαν εξωγήινη ύπαρξη στο σετ του Alien, λίγο τρομακτικό. Νιώθω ότι το βασικό δομικό στοιχείο είναι περισσότερο η υπόσχεση και λαχτάρα για φως παρά το ίδιο το φως. Αλλά και μια αγκαλιά για τις μέρες χωρίς φως και μια θέση στο τραπέζι του πρωινού του Nostromo και για το εξωγηινάκι. Σε αυτή την περίπτωση, θα μου άρεσε περισσότερο μέσα σε αυτό το άχρονο σύμπαν να με σκεφτώ σαν μια ερώτηση με απέναντι της ένα σύνολο μη πεπερασμένων απαντήσεων, μια από τις οποίες ίσως είναι και το φως.

Η Nefeli Walking Undercover ανεβαίνει το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου στη σκηνή του τρίτου Αγοραφοβικού Φεστιβάλ στο ΠΛΥΦΑ. Περισσότερες πληροφορίες εδώ. Τα "Στοιχεία του άχρονου χρόνου" κυκλοφορούν από τη Diskex και οι φωτογραφίες είναι του Theo Vranas.