Σεμέλη Ταγαρά

We are stardust, we are golden...


Σεμέλη ΤαγαράMε αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου της, "Γίνεται άστρα κι ύστερα σκόνη" από την Αμοργό/Sony η Σεμέλη Ταγαρά μίλησε στον Άκη Καλλόπουλο. Μέρος της συνέντευξης μεταδόθηκε την Πέμπτη 22-05-2003 από την εκπομπή το 'Συνδικάτο του Ονείρου' στον City International 106,1 fm

Σεμέλη έχει περάσει ένας χρόνος περίπου από την πρώτη φορά που μιλήσαμε, ένας χρόνος κατά τον οποίον γίναν πολλά και καλά πράγματα... Βρεθήκαμε να τα πούμε γι' αυτό που «Γίνεται άστρα κι ύστερα σκόνη»...τι μπορεί να είναι αυτό;

Είναι ο οποιοσδήποτε κύκλος ζωής, αυτό υπάρχει ξέρεις παντού και ισχύει πάντα, γίνεται άστρα και ύστερα σκόνη και ξαναγίνεται άστρα. Είναι ένας κύκλος.

Μα κάποιος άλλος στη θέση σου θα έλεγε αμέσως "μα είναι η καινούργια μου δισκογραφική δουλειά!"

Eννοείς το πώς εγώ ανέλυσα τον τίτλο. Ε, ναι...τώρα με πας αλλού... ναι - είναι ο καινούργιος μου δίσκος, ο πρώτος μου, εκτός απο το cd-single που κυκλοφόρησε πέρσι το φθινόπωρο. Και τα τρία κομμάτια του cd-single περιέχονται στο δίσκο. Και να αναφέρουμε και ποιοί παίζουν μαζί μου: είναι ο Πάνος Παπάζογλου (ηλεκτρικές κιθάρες), ο Γιώργος Κωστόπουλος (μπάσο) και ο Τάσος Οικονόμου (ντράμς). Ηχογραφήθηκε στο στούντιο Magnanimus του Γιώργου Πεντζίκη με συμπαραγωγή του ιδίου και του Γιώργου Κυβέλου, και κυκλοφορεί απο την Sony music.

Διάλεξες να τραγουδήσεις ελληνικό στίχο, αυτό έγινε κατόπιν ωρίμου σκέψεως;

Κοίταξε, ζω στην Ελλάδα και νομίζω ταιριάζει καλύτερα ο ελληνικός στίχος. Από την άλλη, τραγουδάω κυρίως με αγγλικό στίχο και ακούω πολύ ξένη μουσική, ενώ δεν ακούω πολύ ελληνική μουσική... χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν. Εγώ προσωπικά το θεωρώ πρόκληση να χρησιμοποιήσω την ελληνική γλώσσα - η οποία είναι μια πολύ γεμάτη και δυνατή γλώσσα, με μια μουσικότητα συγκεκριμένη, αλλά και δύσκολη στη χρήση της... εννοώ στο συγκεκριμένο είδος μουσικής πάντα.

Πιστεύεις ότι είναι και πιο εύκολη η επιτυχία έτσι από τα να τραγουδούσες με αγγλικό στίχο;

Ναι, σίγουρα και ένας από τους λόγους που το επέλεξα είχε να κάνει και λίγο μ' αυτό. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα - γιατί γράφω και αγγλόφωνα τραγούδια και θα ήθελα, και νιώθω, ότι μπορώ να κάνω και ένα δίσκο με ξένο στίχο. Υπάρχει και η πιθανότητα να κυκλοφορήσουν κάποια στιγμή, καθώς χρόνια τραγουδώ στα αγγλικά και νιώθω οτι εκφράζομαι αλλιώς. Θα δούμε.

Γιατί ξέρω ότι πέρα από το συγκρότημα, έχεις κάνει αρκετές εμφανίσεις όπου τραγουδάς τραγούδια σου και στα αγγλικά, αλλά και διάφορες διασκευές. Θέλω να πώ, έχεις την τριβή με τον αγγλικό στίχο...


Σεμέλη Ταγαρά 2Πολύ περισσότερο απ' ότι με τον ελληνικό! Π.χ. όταν ηχογραφούσαμε, μου έλεγαν στο στούντιο, "ξέρεις Σεμέλη τραγουδάς με προφορά, το έχεις καταλάβει;" Ήταν πολύ αστείο...

(Ακούγοντας το κομμάτι "Βρες μου ενα όνειρο") Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να στραφείς στη μουσική; Ίσως ψάχνεις και 'συ να βρείς το δικό σου όνειρο;

Τέτοιου είδους σχέσεις ή καταστάσεις σε διαλέγουν, δεν τις διαλέγεις. Αυτή η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε από τότε που ήμουν πολύ μικρή, δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί κόλλησα με τη μουσική, με διάλεξε, έχει μια μαγεία, είναι σαν μαγνήτης. Δεν το ελέγχεις...

Η σχέση σου με την τέχνη γενικότερα;

Εκτιμώ την τέχνη... έχω μια ευρεία αντίληψη της τέχνης και του τι είναι τέχνη - και του ότι τέχνη είναι και πολύ απλά πράγματα. Δεν είμαι της εικόνας ιδιαίτερα, μ' αρέσει η γραφή, αν και δεν θεωρώ ότι είμαι άνθρωπος που έχει διαβάσει πάρα πολύ... αλλά μ' αρέσει αυτή η τέχνη, γιατί μπαίνεις και ταξιδεύεις μέσα σου και καταγράφεις όλο αυτό το ταξίδι όπου οδηγήσε αλλά και οδηγείς.

Πάντα είχα την περιέργεια, να ρωτήσω έναν μουσικό να μου πεί την διαδικασία για ένα μουσικό video clip. Πώς σου φάνηκε γενικώς;

Για μένα ήταν η πρώτη μου εμπειρία, το περίμενα πιο χρονοβόρο, αλλά τελικά έγινε σχετικά γρήγορα, αν και εγώ με τις κάμερες δεν έχω πολύ καλή σχέση. Αλλά είχε πλάκα και στο συγκεκριμένο κλιπ δεν χρησιμοποιήθηκαν σκηνικά ή αλλαγές. Μαγνητοσκοπήσαμε σε blue box και "έπαιξαν" στην τελική μορφή του με το background. Εγώ έκανα, ξέρεις, ότι έπρεπε να κάνω... τα δικά μου... θα το δείτε (γέλια...)

Ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία;

Ενδιαφέρουσα; Είχε την πλάκα της... Σου είπα με τις κάμερες δεν τα πάω καλά, αλλά είχε ένα παιxνίδι.

Γενικώς αυτό έχει να κάνει με το promotion, το οποίο στις μέρες μας είναι όχι απλώς απαραίτητο αλλά το αν θα γίνει σωστά ή όχι έχει και την αντίστοιχη απήχηση στον κόσμο...

Ναι, προφανώς - και όταν μιλάς και για ένα πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη του οποίου έχεις την ανάγκη να δείς και την εικόνα του, και την βλέπεις είτε διαστρεβλωμένη σε σχέση με την προσωπική του αισθητική είτε κακώς προσεγμένη, αυτό δημιουργεί και τις ανάλογες εντυπώσεις.Τελικά θεωρώ ότι κάναμε καλή δουλειά, αξιοπρεπή.

Υπάρχει κάποιο πλάνο για την περαιτέρω προώθηση της δουλειάς σου;

Ο δίσκος έχει μόλις ένα μήνα που κυκλοφόρησε, δίνω συνεντεύξεις, σε περιοδικά, σε ορισμένα ραδιόφωνα, και θα υπάρξουν και συναυλίες τις οποίες σιγά-σιγά κλείνουμε.


Γίνεται άστρα κι ύστερα σκόνηΣε γενικές γραμμές δηλαδή τα πράγματα είναι σε αρκετά καλό δρόμο. Είσαι αισιόδοξη;

Ναι, είναι η αρχή, ξεκινάς από το μηδέν οπότε είσαι αισιόδοξος - κάπου πηγαίνεις. Πού θα καταλήξει δεν ξέρω. Δεν γίνεται να μην το πιστεύω εγώ ειδικά γιατί παρασέρνω και μια ομάδα γύρω μου, είναι λίγο περίεργη η ισορροπία, εγώ πρέπει να το πιστεύω και πρέπει νά μαι και "ψώνιο" πάνω σ΄αυτό το θέμα - ότι "ναι και θα πάει καλά" !

Μέσα σ' αυτόν το χρόνο που πέρασε, πέρα απο τη συναυλία με την Thalia Zedek, είχες την τύχη να παίξεις με καλλιτέχνες κάποιου ανάλογου βεληνεκούς στο χώρο τους, όπως ο Steve Wynn και οι Calexico. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Ειδικά με τον Steve Wynn ο οποίος είναι πιο κοντά στα ακούσματά σου...

Τον Steve Wynn τον σέβομαι και μου είναι πιο οικείος, επικοινωνήσαμε άμεσα - ήτανε μια ά-χρονη στιγμή όπου γνωρίζεις κάποιον για πρώτη φορά και νιώθεις σαν να τον ξέρεις χρόνια, να τον θεωρείς φίλο σου... Πόσο μάλλον όταν έχεις μεγαλώσει και με τη μουσική του. Αλλά ήταν ωραία η εμπειρία της συναυλίας με τον Steve, του κόσμου - ήμασταν γνωστοί σχεδόν όλοι μεταξύ μας, περισσότερο εδώ, αλλά και στην Αθήνα αφού ήταν secret gig... Ενώ με τους Calexico βρέθηκα για πρώτη φορά να παίζω στην Αθήνα μπροστά σε 1500 -1700 άτομα.

Πώς ένιωθες που έπαιζες σε τόσο μεγάλο κοινό;

Ήταν μεγάλη εμπειρία. Αν και πάντα έχω άγχος, αυτή τη φορά είχα πιο πολύ, γιατί δεν με ξέρανε και γιατί όλοι περιμένανε τους Calexico και επειδή τραγουδώ σε ελληνικό στίχο -δεν μ' αρέσει που το αποκαλούνε ελληνικό ροκ- και είχα άγχος για το πώς θ' αντιδρούσε ο κόσμος... Και προσπαθώντας να ξεπεράσω τον εαυτό μου - αυτό το συναίσθημα - είπα: "Εντάξει, θα κάνω αυτό που πρέπει να κάνω και ό,τι γίνει..." Και πιστεύω οτιδήποτε αντιμετωπίζεις στη ζωή σου έτσι πάει καλά... Ή εν πάσει περιπτώσει πας εσύ καλά σ' αυτό που θέλεις να κάνεις. Και το ευχάριστο είναι οτι ένιωσα πολύ θετικές αντιδράσεις από τον κόσμο εκεί.

Όπως και να το κάνουμε η Αθήνα είναι πολύ σημαντικός σταθμός για έναν καλλιτέχνη.

Και για μένα στην ουσία ήταν η πρώτη μου φορά που εμφανίστηκα ως Σεμέλη, δηλαδή έπαιξα μεν με τον Steve Wynn αλλά ήτανε secret gig και έπαιξα δικά του κομμάτια, ενώ με τους Calexico κατέβηκα στην Αθήνα με τη δική μου μπάντα και έπαιξα τη δική μου μουσική.

Ο Steve Wynn που δηλώνει κατενθουσιασμένος και μελλοντικά κάτι μπορεί να προκύψει...

Ναι, κάτι συζητήσαμε αλλά να μην πούμε τίποτα ακόμα... να αφήσουμε λίγο την φαντασία να δουλέψει.

Σεμέλη φαντάζομαι θα περιμένεις να δείς την ανταπόκριση του κόσμου με αυτό το δίσκο, το βλέπεις σαν ένα στοίχημα; Έχεις αγωνία; Θα σε επηρέαζε το πως θα κινηθεί στην αγορά γενικά;

Νομίζω ότι λογικά προφανώς και σ' επηρεάζει. Είναι κάτι στο οποίο έχεις δουλέψει πολύ, είτε συνθέτοντας είτε ηχογραφώντας, ναι, έχει σημασία να πάει καλά κάτι στο οποίο έχεις δουλέψει πολύ. Κάπου άκουσα να λέει κάποια "... εγώ δεν κοιτάω τα νούμερα". Δηλαδή έχεις ένα μαγαζί και δεν σ΄ενδιαφέρει να έρχονται πελάτες; Μου φαίνεται λίγο χαζό. Ναι, σαφώς και με ενδιαφέρει και είναι και στοίχημα και περιέργεια μαζί!


Σεμέλη - SteveΈμαθα ότι πριν λίγες ημέρες ακυρώθηκε μια συναυλία στην πόλη, γιατί δεν είχε προσέλευση κόσμου... και προτίμησαν οι διοργανωτες να μην την κάνουν καθόλου. Πολλοί φεύγουν στην Αθήνα, καλώς ή κακώς όλα παίζονται εκεί. Θα το έκανες αυτό αν το θεωρούσες καλό για σένα;

Πρώτον, δεν νομίζω ότι είναι μια σχέση δίκαιου και άδικου. Είναι μια πραγματικότητα, προφανώς, η συσσώρευση κάποιων πραγμάτων σε πολύ κεντρικά σημεία. Από την άλλη, θα μου έκανε καλό και αισθάνομαι καλά όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε δικά μου οικεία πράγματα να με περιβάλλουν και αισθάνομαι πιο καλά στη Θεσσαλονίκη. Ξέρω οτι πρέπει να κατεβαίνω συχνά στην Αθήνα. Για παράδειγμα πρόσφατα μέσα σε μια μέρα έκανα πέντε γνωριμίες, μίλησα με ανθρώπους του χώρου, είναι αλλιώς - κακά τα ψέμματα. Δεν ξέρω πάντως, παλαιότερα έλεγα με τίποτα, τώρα... Φυσικά ξέρω είναι μέρος της δουλειάς μου να βρίσκομαι στην Αθήνα μερικές μέρες το χρόνο. Δεν έχω πάντως τη διάθεση να εγκατασταθώ μόνιμα.

Σ' αυτήν την πόλη όμως πραγματικά δεν ξέρω τι φταίει, και συζητώντας με άλλους φίλους, δεν ξέρουμε τελικά που να καταλήξουμε - δηλαδή γιατί υπάρχει αυτή η συμπεριφορά; Όλοι γκρινιάζουν ότι δεν γίνονται συναυλίες, γίνονται και ο κόσμος δεν τις στηρίζει, παραπονιούνται ότι δεν υπάρχουν καλές εκπομπές στο ραδιόφωνο και για αυτές που υπάρχουν δεν βλέπω να δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τελικά υπάρχει μια γκρίνια και όλες αυτές οι προσπάθειες δεν στηρίζονται. Εντάξει... τελευταία είχαμε πολλές συναυλίες, υπάρχει γενικώς οικονομικό πρόβλημα, αλλά μήπως υπάρχει μια μιζέρια σ΄αυτήν την πόλη;

Υπάρχει μια μιζέρια αλλά πιο έντονα σε αντιπαράθεση με την Αθήνα. Πιο εύκολα γκρινιάζουμε έχοντας μπροστά μας ένα πρότυπο δηλαδή μας αφήνει πιο πολύ χώρο να γκρινιάξουμε για το τι δε συμβαίνει εδώ. Ανεξαρτήτως αν στηρίζουμε τελικά, γιατί όντως δεν το στηρίζουμε... πολλοί λέμε και παραπονιόμαστε και, και... Αλλά πιο πολύ παίζει η αντιπαράθεση του προτύπου.... αλλά είμαστε και λίγο... δε μου αρέσει η λέξη μίζεροι, δεν ξέρω αν είμαστε μίζεροι. Τουλάχιστον ήμαστε πιο ανθρώπινοι...

Μου λες θα σου κάνει καλό να πας στην Αθήνα; Η "Αθήνα", μιλώντας για την εταιρεία και για τη δουλειά μου, με διάλεξε, γιατί είμαι αυτό που είμαι από την Θεσσαλονίκη. Αν πάω στην Αθήνα να αφομιωθώ για να γίνω ακριβώς αυτό το πράγμα, δεν θα είμαι αυτό που είμαι, τουλάχιστον κατ΄αυτόν τον τρόπο έτσι; Γιατί σου λέω δεν αποκλείω τίποτα και έχω φτάσει και σένα σημείο να λέω... άσε... κράτα το στόμα σου κλειστό, δε ξέρεις ποτέ...

Σεμέλη πως τη βλέπεις την κατάσταση με τις γυναίκες δημιουργούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό αντίστοιχα;

Είναι δύο πράγματα που διαχωρίζω, γιατί είναι αλλιώς η αντίληψη του χώρου εδώ. Όταν μου έχει τύχει να μου πούνε "είσαι η μόνη που γράφεις - παίζεις - τραγουδάς" λέω "μα είναι τόσες πολλές!" - ναι, αλλά όχι στην Ελλάδα. Μήπως τελικά το κακό στην Ελλάδα είναι ότι συγκρινόμαστε μεταξύ μας; Γιατί να μην ξέρουμε την Ani DiFranco ,την Joni Mitchell και όχι μόνο την Allanis Morisette, την Sheryl Crow, την P.J. Harvey; Εγώ ακούω κυρίως ξένη μουσική και επηρρεάζομαι από κει, δεν κρίνω μέσα στο χώρο και δεν ξέρω μέσα απο το χώρο. Απλώς αυτό που έχω ως άποψη είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε το κακό να συγκρινόμαστε μεταξύ μας. Και είναι πολύ κακό γιατί ορίζουμε τα μέτρα, ορίζουμε ισορροπίες και γι' αυτό χανόμαστε τόσο εύκολα και δεν μπορούμε να στηριχθούμε και να υπάρξουμε εύκολα αλλού.


Σεμέλη Ταγαρά 3Πάντως σχετικά με αυτό που κάνεις εσύ στην Ελλάδα δεν μου έρχεται κάποιο όνομα αντίστοιχο στο μυαλό.

Δεν γνωρίζω ούτε εγώ αν και σου είπα πως δεν ακούω αρκετά ελληνική μουσική, έτσι μεγάλωσα, κι ούτε θέλω να προσβάλω κανέναν, γνωρίζω πολλές αξιόλογες γυναίκες μουσικούς είτε στιχουργούς αλλά κάποια που να κάνει κάτι σαν και μένα όχι.

Από το εξωτερικό;

Είναι η Ani είναι πολλές. Στη Sheryl Crow.. μ' αρέσει η φωνή της.

Να σε ρωτήσω κάτι πιο... εε...

Πιο .... spicy;

Θα απαρνιόσουν κάποιες απο τις αρχές σου προκειμένου να κάνεις καριέρα; Ας πούμε να χρειαστεί να παίξεις με καλλιτέχνες που "δεν σου λένε" εσένα... ή να βάλεις νερό στο κρασί σου και να καλμάρεις τη μουσική σου; Να κάνεις κάτι πιο εμπορικό, με αντίτιμο να εκτοξευθεί η καριέρα σου;

Κοίταξε, αν θέλω να είμαι αυτή τη στιγμή ώριμη και λογική θα σου πώ οτι ποτέ δεν ξέρω, πως μπορώ να συμπεριφερθώ αναλόγως τις στιγμές γιατί πάντα έχει σημασία τί ανάγκη έχεις εκείνη τη στιγμή που στο ζητάνε, αλλά μιλώντας τώρα δεν νομίζω να το έκανα εύκολα, δηλαδή είμαι άνθρωπος που προτιμώ να στερηθώ. Πιστεύω σ΄ένα πράγμα, πιστεύω οτι το βράδυ που όλοι είμαστε μόνοι μας και ξέρουμε ποιοί είμαστε να εναποθέτουμε το κεφάλι μας στο μαξιλάρι και να νιώθουμε τουλάχιστον όσο πιο καλά με την συνείδησή μας. Για μένα είναι το πιο σημαντικό πράγμα αυτό στη ζωή μου. Δηλαδή, ό,τι και να έχει γίνει, ό,τι λάθη και να έχω κάνει ή κάποιοι να με στενοχώρησαν ή αποφάσεις που έχω πάρει και επιλογές, να μπορώ να αφήνω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι μου το βράδυ. Και εκεί πάει αυτό που λές σχετικά με τις αρχές, ναι δεν μπορώ να κάνω πράγματα που ενδεχομένως θα με πηγαίνανε κάπου, όπου εγώ δεν θα μπορούσα να ανεχθώ τον εαυτό μου. Τότε για μένα έχω πάει πολύ πίσω, ξέρεις ορίζω αλλιώς το πίσω και το μπροστά.

Να σε ρωτήσω για τους στίχους των τραγουδιών σου; Διαβάζοντάς τους στο ένθετο του cd και μιλώντας πριν για το "Θά 'θελα να σ' έχω" να υποθέσω οτι πολλoί απο τους στίχους είναι αυτοβιογραφικοί;
Όχι πολλοί, όλοι είναι αυτοβιογραφικοί! Τι θες να σου πω, κάτι για το "Θά 'θελα να σ΄έχω"; Προφανώς είναι ερωτικό τραγούδι.

Όχι ειδικά γι' αυτό, γενικότερα για τους στίχους σου. Προέρχονται απο βιώματα που μετουσιώνονται σε τραγούδια;

Γενικά πιστεύω στο λόγο, πιστεύω πιο πολύ στη σιωπή απ' ότι στο λογο αλλά εν πάσει περιπτώσει στην αναγκαιότητα του λόγου.

Η σιωπή έχει τη δική της δύναμη.

Και το δικό της λόγο και τη δική της όμως δύναμη, αλλά σαν κώδικες υπάρχουν αυτές οι λέξεις. Μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις και μου αρέσει όταν οι λέξεις απεικονίζουν μια πραγματικότητα μου, μου αρέσει αυτό το παιxνίδι, να ονοματίζω τα συναισθήματα μου και τις καταστάσεις τις οποίες βιώνω μέσα απο δυο - τρεις λέξεις ή πέντε - δέκα, ξέρεις όλη αυτή η διεργασία είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Γενικότερα πιστεύω ότι για να γράψεις ένα τραγούδι πρώτα ξεκινάς απο το ότι έχεις να πεις κάτι. Γι' αυτό για μένα πάνω απο όλα είναι ο στίχος, πολλές φορές πολύ περισσότερο από τη μουσική. Η μουσική είναι ο τρόπος που θα φερθείς και θα υπάρξεις γύρω απο αυτό που έχεις να πεις - κατά συνέπεια πως θα το ντύσεις για να εμβαθύνεις, να το βεβαιώσεις το συναίσθημά σου, το λόγο σου.


Σεμέλη Ταγαρά 4Πολλές φορές μοιάζει και με μια εξιλέωση, που εσείς οι καλλιτέχνες τουλάχιστον έχετε την τύχη και καλό να κάνετε στον εαυτό σας... τη δικιά σας ψυχοθεραπεία κατά κάποιο τρόπο...

Πρώτα απ' όλα για μας το κάνουμε...

Αυτό το πιστεύω, ότι δηλαδή ο μουσικός πρώτα το κάνει για τον εαυτό του και αν στην πορεία μπορεί να το μοιραστεί και αν έχει ανταπόκριση ακόμα καλύτερα.

Ακριβώς έτσι είναι. Αλλά είναι μια διαδικασία πολύ όμορφη και ιδιαίτερη...

Αλλά μπορεί να είναι και επίπονη...

Πάντα είναι επώδυνη γιατί είναι μια βουτιά στο δικό σου προσωπικό χάος, δεν είναι εύκολο, δε βγαίνεις αλώβητος από εκεί αλλά εκεί είναι ακριβώς που καταγράφεις και όχι μόνο, αλλά και δημιουργείς μέσα από αυτό, μέσα από τη μη ύπαρξη του χάους και μετά βλέπεις τον εαυτό σου εικόνα, ιστορία και έπειτα το παίρνεις και το διαβάζεις. Είναι τρομερά λυτρωτικό συναίσθημα.

Φαντάζομαι και οι καλλιτέχνες έχουν ιδιαίτερες ευαισθησίες. Δεν είναι λίγο ρίσκο όμως το να το βγάλεις έξω να το ακούσει ο κόσμος και ν' αναρωτιέσαι πως θα το εκλάβει;

Εξαρτάται, όχι με το πόσο αισθητικά είναι καλό το αποτέλεσμα αλλά με το πόσο η αλήθεια σου είναι καταγεγραμένη. Προυποθέτει ότι αφορά και κάποιους, δεν μπορεί να είμαι τόσο ψώνιο. Πρόσφατα ήταν μια φίλη σπίτι μου και της έπαιξα κάποια νέα κομμάτια και βούρκωσε, τι να πω, για μένα δεν υπάρχουν πιο έντονες στιγμές.

Θά ήθελα να προσθέσω, επίσης, ότι σ' ένα από τα τραγούδια του δίσκου -το "Πέφτω" το οποίο είναι από τα αγαπημένα μου, μπάσο παίζει ο Κώστας Τριψάνης (Mushrooms) και όλη η υπόλοιπη μουσική, ήχοι κ.λ.π. που ακούγονται είναι του Γεωργίου Bandoek Αποστολάκη.

Δύο φυσιογνωμίες τεράστιες για τα μουσικά πράγματα της πόλης, για όσους ξέρουν ...τη μουσική ιστορία των παιδιών... Ποιά είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Όπως προανέφερα, γράφω, έχω νέο υλικό, αλλά έχει μόλις ένα μήνα που κυκλοφόρησε ο δίσκος, οπότε χαλαρά που λέμε κι εδώ στη Σαλονική. Χαλαρά...

(Φωτογραφίες - Άκης Καλλόπουλος)