Walkabouts

Travelling strangers


Ann Marie RuljancichΚαλημέρα! Καλό απόγευμα!

Γράφω τραγούδια και τραγουδάω σ' ένα συγκρότημα που λέγεται Big Sleep - το όνομά μου είναι Stefan Schwerdtfeger - και το MIC μου ζήτησε να κάνω μια συνέντευξη με τον Chris Eckman των Walkabouts, ο οποίος είναι επίσης ο παραγωγός του τελευταίου cd των Big Sleep, "With God and Her Sisters".

Ο Chris, ωστόσο, έπαθε μια σοβαρή ωτίτιδα τις τελευταίες μέρες της περιοδείας του 2002. Είχε σαράντα πυρετό. Η συναυλία στην Αθήνα αναβλήθηκε μια μέρα, και στη Θεσσαλονίκη ήρθε κατευθείαν απ' το νοσοκομείο στη σκηνή. Δεν ήταν σε κατάσταση να μιλήσει. Μου ζήτησε να του στείλω τις ερωτήσεις με e-mail, το οποίο έκανα την επόμενη ημέρα, και σύντομα θα διαβάσετε τις απαντήσεις του εδώ στο MIC. Πήρα πάντως μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από την βιολίστρια των Walkabouts. Το όνομά της είναι Ann Marie Ruljancich, έπαιξε σ' αυτήν και σε πολλές άλλες περιοδείες των Walkabouts. Είναι 33 χρονών, όλοι οι παππούδες της είναι από την Κροατία, αλλά βασικά είναι Αμερικανίδα από το Seattle. Επίσης κάνει πολύ όμορφα απόκοσμα δεύτερα φωνητικά.

Και η συνέντευξη:

Stefan: Anne Marie, εσύ και οι Walkabouts κάνατε μια πολύ μεγάλη περιοδεία, 7 εβδομάδες, παίζοντας σχεδόν κάθε βράδυ. Ποιες χώρες επισκεφθήκατε;

Ann-Marie: Είδαμε μεγάλο μέρος της Γερμανίας, Δε ξέρω πόσες συναυλίες ακριβώς κάναμε, ίσως 15. Πήγαμε επίσης στην πατρίδα μου, την Κροατία -στο Ζάγκρεμπ, στη Σλοβενία -στη Λουμπλιάνα... Παίξαμε στην Ισπανία και την Πορτογαλία, στην Ελβετία, στη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία, δύο συναυλίες στην Αυστρία... στην Πράγα... Νομίζω αυτά είναι όλα, αλλά στις περισσότερες χώρες παίξαμε πολλές συναυλίες.

Stefan: Είσαι από την Κροατία;

Ann-Marie: Όχι, αλλά η οικογένειά μου είναι από την Κροατία. Εγώ μεγάλωσα στην Αμερική, στο Seattle.

Stefan: Αυτή ήταν μια πολύ μεγάλη περιοδεία! Πως ήταν ως εμπειρία;

Ann-Marie: Ήταν τόσα διαφορετικά πράγματα! Και τα περισσότερα απ' αυτά ήταν και αντίθετα μεταξύ τους, όπως: τόσο ωραία και τόσο εξαντλητικά! Μερικές φορές ήταν το καλύτερο πράγμα... ενώ μερικές συναυλίες ήταν βασανιστικές. Γενικά όμως ήταν μια καταπληκτική και απίστευτη εμπειρία.

Απίστευτη ευκαιρία να ταξιδέψεις σε τόσες χώρες, να παίξεις για τόσα διαφορετικά ακροατήρια. Πήγα σε τόσα μέρη που δεν είχα ξαναπάει... Είχα να πάω στην Κροατία από τότε που ήμουν 12. Ήταν η πιο ασυνήθιστη και απίστευτη εμπειρία. Όταν ήμουν 12 δεν είχα ιδιαίτερη επίγνωση, και το να γυρνάς ως ενήλικος ήταν... όλα έδειχνα οικεία, τα πρόσωπα των ανθρώπων έμοιαζαν με των συγγενών μου, οι λέξεις -ξέρω κάποια Κροατικά- ήταν οικείες, οι μυρωδιές από τα φαγητά ήταν οικείες... Αυτό δε το είχα νοιώσει πουθενά αλλού πριν.

Το να είσαι αμερικάνος... ξέρεις, άλλοι άνθρωποι έχουν κάποια αίσθηση πατρίδας και εθνικής ταυτότητας, αν είναι Κροάτες, Ισπανοί, Πορτογάλοι. Αλλά στην Αμερική δεν έχεις αυτή την αίσθηση, γιατί είναι... απλά.. όλα... οι περισσότεροι Αμερικάνοι είναι και οι ίδιοι τέτοιο μίγμα εθνικοτήτων.

Αλλά για μένα, που είμαι Κροάτισα, το να πάω εκεί ήταν... σουρεαλιστικό. Ένοιωσα κατενθουσιασμένη, πολύ χαρούμενη. Όλα ήταν τόσο συναρπαστικά. Όπως για παράδειγμα ένας άντρας στεκόταν στη γωνία του δρόμου και τραγουδούσε κάτι Κροατικά τραγούδια που ο παππούς μου και η γιαγιά μου τραγουδούσαν μαζί, ξέρεις... Το να διαβάζω το μενού στο εστιατόριο και να βρίσκω πράγματα που μου μαγείρευε η γιαγιά μου... Και το παρήγγειλα, και δοκίμασα κάτι που δεν είχα δοκιμάσει εδώ και δεκαπέντε χρόνια, από τότε που πέθανε η γιαγιά μου!

Και η συναυλία στο Ζάγκρεμπ ήταν τόσο ωραία! Ήταν πολύ ασυνήθιστο, για όλο το συγκρότημα. Ήταν, ίσως, το μεγαλύτερο κοινό μας. Χίλιοι άνθρωποι, νομίζω. Και ήταν απαράδεκτοι! Μια γυναίκα μ' ένα κινητό, ακριβώς στην πρώτη σειρά, μιλούσε τόσο δυνατά που την άκουγα πιο πολύ από τον Chris που τραγουδούσε. Όλοι ήταν κάπως έτσι, αλλά για μένα ήταν απλώς αστείο. Και καταλάβαινα ότι τους άρεσε η συναυλία, και μπορούσα να δω πολλούς ανθρώπους στο βάθος να προσέχουν. Απλά αυτοί στις πρώτες σειρές έκαναν τόση φασαρία.


Ann Marie Ruljancich 2Stefan: Μερικές πληροφορίες για το παρελθόν σου, Ann-Marie. Έφυγες απ' την Κροατία όταν ήσουν 12;

Ann-Marie: Όχι, απλώς την επισκέφθηκα όταν ήμουν 12. Μεγάλωσα στην Αμερική, Είμαι εντελώς Αμερικάνα.

Stefan: Που μεγάλωσες;

Ann-Marie: Στο Seattle. Απλά προέρχομαι από μία οικογένεια αποκλειστικά Κροατών. Όλοι οι παππούδες μου γεννήθηκαν στην Κροατία.

Stefan: Ποια είναι η μεγαλύτερη ανεκπλήρωτη ευχή σου;

Ann-Marie: Η αληθινή αγάπη!

Stefan: Αν ήσουν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών -και μακάρι να ήσουν- τι θα είχες κάνει, πως θα είχες αντιδράσει μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου;

Ann-Marie: Δε θα μπορούσα να έχω σκεφτεί μια πολιτική αντίδραση. Για μένα είναι απλά μια συναισθηματική αντίδραση. Δε θα ήθελα να είμαι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, γιατί δε θα ήθελα να είμαι σε θέση να παίρνω πολεμικές αποφάσεις. Μπορώ μόνο να θυμηθώ πως αντέδρασα εγώ, όχι ως πρόεδρος, ως ο εαυτός μου... ήταν.... ολέθριο... Πέρασα μια πολύ, πολύ βαριά κατάθλιψη. Έκλαιγα για βδομάδες. Δουλεύω σ' ένα μαγαζί που πουλάει φυσικά, βιολογικά προϊόντα. Και όταν άκουσα τα νέα δε μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Ήταν ισοπεδωτικό.

Και το ξέρω ότι φριχτά πράγματα συμβαίνουν σ' όλο τον κόσμο, επίσης. Και ίσως δεν ακούω αρκετά γι' αυτά, αλλά κατά κάποιο τρόπο μου άνοιξε τα μάτια σ' αυτό που συμβαίνει στον κόσμο. Και τώρα φαίνεται πως αντιδράω συναισθηματικά σε ό,τι ακούω. Και όλες αυτές οι τραγωδίες που συνέβησαν από τότε...

Stefan: Ann-Marie, θα μπορούσες να μου πεις ένα ή δύο πράγματα για τον εαυτό σου που πιστεύεις πως είναι πολύ καλά;

Ann-Marie: Θεέ μου, αυτό είναι σα ψυχοθεραπεία!

Stefan: Όχι, είναι σαν... Να περνάμε καλά!

Ann-Marie: Νομίζω ότι νοιάζομαι πολύ βαθιά για τους ανθρώπους, κι αυτό είναι κάτι καλό. Είμαι πολύ καλή στο να καταλαβαίνω τι νοιώθουν οι άλλοι. Και θα ευχόμουν να ήταν περισσότεροι άνθρωποι καλοί σ' αυτό...

Stefan: Θα μπορούσες να μου πεις ένα ή δύο πράγματα που πιθανόν δεν είναι και τόσο καταπληκτικά σ' εσένα;

Ann-Marie: Αυτό που είναι στο μυαλό μου τώρα... επειδή μόλις παίξαμε αυτή τη συναυλία: είμαι πολύ νευρικός άνθρωπος, μακάρι να μην ήμουν. Παθαίνω πανικό! Και μακάρι να ήξερα τι να κάνω με τη ζωή μου! Αν μπορούσα να περιοδεύω έτσι συνέχεια, πιθανότατα θα το έκανα όλη μου τη ζωή... Αλλά πρέπει... να βρω κι άλλα πράγματα. Ακόμη, ίσως να εύχομαι να ήμουν πιο ανοιχτή με τους ανθρώπους. Και όχι τόσο... επιφυλακτική... Ξέρεις τι εννοώ;

Stefan: Όσον αφορά το πέρασμα του χρόνου, την έννοια του να μεγαλώνεις... τι σε φοβίζει περισσότερο σχετικά μ' αυτό; Και τι σου δίνει ελπίδα; Τι σε παρηγορεί;

Ann-Marie: Αυτό που τρομάζει περισσότερο σχετικά με το πέρασμα του χρόνου είναι το βιολογικό μου ρολόι. Γιατί νομίζω ότι θέλω να κάνω παιδιά και αρχίζω να είμαι πολύ μεγάλη για κάτι τέτοιο.

Stefan: Πόσων χρονών είσαι;

Ann-Marie: Τριαντατριών. Αλλά το ξέρω ότι η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα, και ότι δε μπορείς να κάνεις μωρό μετά από κάποια ηλικία. Το σκεφτόμουν αυτό πολύ πρόσφατα - ίσως μόλις σήμερα στο λεωφορείο.

Εκτός απ' αυτό, νοιώθω πολύ νέα. Και όσο νοιώθω πολύ νέα μπορώ να συνεχίσω να κάνω επιλογές που δε βασίζονται στο 'μεγαλώνω' -ξέρεις τι εννοώ; Γιατί εκτός απ' αυτό δεν υπάρχουν κανόνες. Μπορείς να κάνεις ό,τι στο διάολο θέλεις μέχρι... να πεθάνεις.


Chris and CarlaStefan: Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 30 χρόνια; Τι θα κάνεις μετά το πρωινό;

Ann-Marie: Δεν έχω μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα, εκτός από: θα ήθελα να είμαι χαλαρή και να περνάω καλά. Να χρησιμοποιώ το μυαλό μου. Να συνεχίζω να μαθαίνω πράγματα.

Stefan: Παίξατε στην Αθήνα χθες. Στο Αν Club.

Ann-Marie: Το ξέρω, αλλά και έτσι ακόμη, ήταν καταπληκτικά, πολύ ωραία. Ο ήχος ήταν κακός, αλλά ο κόσμος έρχεται εκεί και ξέρει ότι ο ήχος θα είναι κακός στο Αν Club. Αλλά το κοινό ήταν τόσο ενθουσιώδες, ήταν τέλεια. Και ο ήχος στη σκηνή ήταν εντάξει. Και ήμασταν όλοι εντυπωσιασμένοι που ο Chris ήταν όρθιος και έπαιζε! Είμαι τόσο περήφανη γι' αυτόν.

Stefan: Έχεις μια δύσκολη θέση στη live κατάσταση των Walkabouts, γιατί υπάρχει τόσος ηλεκτρισμός, τόσος θόρυβος, κι εσύ έχεις ένα τόσο ευαίσθητο όργανο.

Ann-Marie: Έχεις δίκιο. Γιατί παίζω και σ' ένα άλλο συγκρότημα στο Seattle, και είναι πολύ ήσυχη μουσική. Και ποτέ δεν με πιάνει νευρικότητα όταν παίζω μ' αυτό το συγκρότημα. Δεν είναι ενδιαφέρον αυτό;

Και δεν έχει να κάνει με τους ανθρώπους, ξέρεις... Οι Walkabouts είναι πολύ υποστηρικτικοί... αλλά νομίζω ότι είναι ο θόρυβος. Πρέπει να τους φτάσω... Κι έτσι υπάρχει πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει σε κάθε συναυλία.

Stefan: Μια και κάνω αυτή τη συνέντευξη για ένα ελληνικό περιοδικό, κι εσύ είσαι στη Ελλάδα εδώ και τρεις μέρες... Πώς σου φαίνονται οι τα αγόρια στην Ελλάδα; Σου φαίνονται ελκυστικά;

Ann-Marie: Α, ναι, σίγουρα! Μου αρέσουν οι μελαχρινοί τύποι. Για παράδειγμα, μόνο εκεί που τρώγαμε σήμερα υπήρχαν πολλοί όμορφοι σερβιτόροι. Αλλά ίσως αυτή να είναι μια ενδιαφέρουσα στιγμή για να πω: δεν ενδιαφέρομαι να βρω κάποιον και να φύγω απ' την πόλη την επόμενη μέρα. Δεν είμαι σαν αρκετά από τα μέλη του συγκροτήματος -είναι οι άντρες, στην πραγματικότητα- που βγαίνουν έξω και κοιτάνε τις γυναίκες και περιμένουν τι θα συμβεί... Ξέρεις, φεύγουμε κάθε μέρα. Εννοώ... λίγη συζήτηση, γιατί όχι... μια κάποια γνωριμία, ναι... αλλά δε θέλω να βγω έξω και να... Δεν είναι το στυλ μου. Αλλά αν ήμουν εδώ για πολύ καιρό, ίσως.

Stefan: Ήταν μια μεγάλη περιοδεία. Τι θα κάνεις τώρα;

Ann-Marie: Έχουμε ένα πολύ μακρύ ταξίδι για να γυρίσουμε πίσω. Θα μας πάρει κανα-δυο μέρες να φτάσουμε εκεί. Κι όταν φτάσω εκεί... η ζωή μου είναι άνω-κάτω... δεν έχω που να μείνω, δε ξέρω τι δουλειά θα κάνω...

Οργάνωσα τη ζωή μου έτσι ώστε να υπάρχει αρκετή ευελιξία ώστε να μπορώ να φύγω -για παράδειγμα για μια περιοδεία 7 εβδομάδων όπως αυτή- αλλά ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει αρκετή σταθερότητα.

Εκτός απ' αυτό, σύντομα θα περιοδεύσω στην Αμερική με το άλλο μου συγκρότημα. Είναι ένα πολύ καινούριο συγκρότημα, λέγεται 'Jessie Sykes and the Sweet Hereafter' - πολύ μεγάλο όνομα, αλλά όμορφη μουσική! Η Jessie γράφει όλα τα τραγούδια κι έχει μια όμορφη φωνή, και είναι πολύ ήσυχα: όρθιο μπάσο, σκούπες στα drums. Είναι πολύ έξυπνη γυναίκα, κι έτσι γράφει πολύ καλούς στίχους. Ο δίσκος βγαίνει τον Απρίλιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Stefan: Μετά απ' όλον αυτό τον καιρό που έπαιζες κάθε βράδυ και τόσο στρες στο σώμα και την ψυχή σου, τι θέλεις να κάνεις περισσότερο τώρα που τελείωσε;

Ann-Marie: Εκτός απ' το να κοιμηθώ, να ξανακάνω περιοδεία! Ανυπομονώ για την επόμενη περιοδεία. Σχεδιάζουμε να έρθουμε πίσω στην Ευρώπη τον Ιούλιο.

Stefan: Είσαι φοβερά ερωτευμένη με κάποιον αυτή τη στιγμή;

Ann-Marie: Όχι, δεν είμαι. Αλλά θα ήθελα πολύ να είμαι. Το σκέφτομαι όμως, ακόμη κι αν είναι μόνο φανταστικό...

Stefan: Ann-Marie, σ' ευχαριστούμε πολύ που μας μίλησες.

(Φωτογραφίες Ann-Marie: Άκης Καλόπουλος)