2013
Από τότε που εισήλθε με τα μπούνια στις ζωές μας το διαδίκτυο έχω ένα μόνιμο άγχος. Πότε θα προλάβω να ακούσω όλη αυτή τη συγκεντρωμένη μουσική. Παρεμφερές άγχος είχα όταν ξεκίνησα να εργάζομαι σε βιβλιοπωλείο. Πότε θα προλάβω να διαβάσω όλα αυτά τα βιβλία που υπάρχουνε γύρω μου. Έμαθα να ζω κάπως με αυτό, περιορίζοντας την ορμή μου. Πριν από καμιά δωδεκαριά χρόνια διαβάζαμε μερικά περιοδικά, επιλέγαμε τα άλμπουμ που ξεχώριζαν οι συντάκτες του (ή αυτά που συνταίριαζαν με τη προσωπική μας μουσικότητα), αγοράζαμε όσα επέτρεπε το χαρτζιλίκι μας και τα λεφτά που βγάζαμε από τα ντιτζεϊλίκια. Ήταν η εποχή που κοπιάραμε και κάνα cd στους βραδυκίνητους υπολογιστές, οπότε καταφέρναμε να ακούσουμε και κάτι περισσότερο. Τις πρώτες μου λίστες τις ξεκίνησα κάπως έτσι, αλλά κυρίως χάρη στη βοήθεια του Μιχάλη Εμμανουηλίδη, του ανθρώπου που - κατά βάση - κατευθύνει τον Ρόδον Fm 95 στην πόλη των Σερρών, έναν αθεράπευτα ρομαντικό ραδιοφωνικό σταθμό. Μαζευόμασταν λοιπόν έξω από το στούντιο όταν έκανε τα βράδια εκπομπές, με τα μάτια και τα αυτιά ορθάνοιχτα, ρουφούσαμε σα σφουγγάρια ότι εξέπεμπε το "Club Ρόδον", αλλά και ο ίδιος ο Μιχάλης. Με το πέρας της εκπομπής, όλο και κάποια cd συγκέντρωνα για να τρέξω - την επομένη κιόλας - να κάψω στο PC. Η λίστα, συνεπώς, συντάσσονταν κάπως ευκολότερα. Αυτή τη στιγμή εάν εξαιρέσεις τα άλμπουμ που αγοράζουμε (που περιορίζονται στα στοιχειώδη λόγο της οικονομικής δυσπραγίας) και τα λίγα που μας στέλνουν ορισμένες δισκογραφικές, υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης σε χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια άλμπουμ. Το διαδίκτυο (και κυρίως το live streaming) σου παρέχει πλέον την επιλογή να ακούσεις σχεδόν τα πάντα. Ωστόσο, πόσο εύκολα μπορείς να συντάξεις μια λίστα; Και άραγε, προλαβαίνεις να ακούσεις διεξοδικά όλα όσα κυκλοφορήσαν μες στο 2013, ώστε να επιλέξεις τα καλύτερα; Η απάντηση ενέχει πολλές προεκτάσεις και μάλλον αδυνατώ να τη διατυπώσω ξεκάθαρα.
ALBUMS OF THE YEAR
01. Darkside : Psychic (Other People / Matador)
Ομολογώ πως ο Nicolas Jaar μ' έπιασε από τις πρώτες του ηχογραφήσεις, από τότε που κυκλοφορούσε house μουσική, αλλά καταλάβαινες ευθύς αμέσως ότι κάτι ξεχωριστό έχει ετούτος ο πιτσιρικάς. Ο οποίος φυσικά μεγαλώνει, όμορφα. Και δεν επαναπαύεται σ' ένα προκαθορισμένο ύφος όσον αφορά τη μουσική του. Αυτή τη φορά φέρνει τις κιθάρες του Dave Harrington, οι οποίες έρχονται κατευθείαν από τα 70's και το ψυχεδελικό (ή space) rock του παρελθόντος για να μπολιαστούν στα αργόσυρτα beat του Jaar. Θα ακούσεις και κάποια κλισέ βέβαια, δεν αντιλέγω, αλλά το παράδοξο με τη μουσική είναι ότι ορισμένες φορές το έχεις ανάγκη. Οι ήχοι μπαίνουν στη σωστή σειρά, τα φωνητικά του Jaar αστράφτουν απρόσιτα, πορεύεσαι σταθερά προς την έκσταση.
02. Nils Frahm : Spaces (Erased Tapes)
Ο Nils Frahm με συναρπάζει. Με υπνωτίζει. Εκεί που ξεκινάει μ' ένα ηλεκτρονικό dub κομμάτι, περνάει σε μια επαναληπτική κυκλικότητα στο πιάνο του που περιστρέφεσαι μαζί του, αέναα. Και ξάφνου τα χειροκροτήματα. Ο Βερολινέζος μουσικός συγκεντρώνει ηχογραφήσεις του από ζωντανές εμφανίσεις που πραγματοποίησε τα τελευταία δυο χρόνια, τις φέρνει στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ και δημιουργεί ένα αριστούργημα. Άλλοτε πιο μινιμαλιστικός, άλλοτε πιο κινηματογραφικός, αλλά πατώντας πάντοτε σταθερά στην κλασική τεχνοτροπία και μουσική, τινάζει τις σκέψεις του μυαλού σου, σε κάνει να αναλογίζεσαι, τα πάντα.
03. Jon Hopkins : Immunity (Domino)
Ότι ήτανε το "Luxury Problems" του Andy Stott για την περσινή χρονιά, είναι περίπου και το τέταρτο αυτό άλμπουμ του Jon Hopkins για την φετινή. Ασύλληπτα όμορφες μελωδίες, δυνατό μπάσο που τραντάζει το κορμί σου ολάκερο, ήχοι που σέρνουν την ψυχή σου στα έγκατα της γης. Δεν είναι ηλεκτρονική μουσική, δεν είναι techno, είναι η μεγάλη μουσική του σήμερα.
04. Tim Hecker : Virgins (Kranky / Paper Bag)
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω να βασανίζομαι ακούγοντάς το. Σιγοβράζει τα σωθικά σου, αλλά δε θέλεις να το αφήσεις σε καμία περίπτωση, όπως ακριβώς ένα γεμάτο ποτήρι βότκα. Σε καίει σε διαπερνά σε υπνωτίζει σε ηρεμεί, συνάμα. Ο Tim Hecker κυκλοφορεί το 7ο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, στέλνει στοιχειωμένα τηλεγραφήματα από τον Καναδά.
05. Earl Sweatshirt : Doris (Tan Cressida / Columbia)
Εάν δεν αντέχετε το πομπώδες ύφος του "Yeezus" κι έχετε τις επιφυλάξεις σας απέναντι στον Kanye West, αυτό είναι το hip hop άλμπουμ της χρονιάς. Από το Λος Άντζελες και την κολεκτίβα των Odd Future, ο Earl Sweatshirt (19 χρονών παρακαλώ) κυκλοφορεί το πρώτο του ουσιαστικά άλμπουμ, με πλήθος σημαντικών συμμετεχόντων (RZA, Frank Ocean, Tyler The Creator μεταξύ άλλων). Αργόσυρτο, σκοτεινό, απολαυστικά υποχθόνιο.
06. Moderat : II (Monkeytown)
Η σύμπραξη των Modeselektor και Apparat. Από τις πιο ενδιαφέρουσες στο χώρο του ηλεκτρονικού ήχου τα τελευταία χρόνια. Οι μεν βάζουν το τεράστιο μουσικό τους υπόβαθρο που κρατάει καλά από τα μέσα των 90's, ο δε προσθέτει το λυρικό στοιχείο και το γνώριμο μελαγχολικό του ύφος. Άλλοτε πιο funky, άλλοτε πιο εγκεφαλικό, ξεδιπλώνει μελωδίες που αρπάζονται μεμιάς. Στο "Milk" χάνεσαι.
07. Boards Of Canada : Tomorrow's Harvest (Warp)
Δε θα συμφωνήσω με τους διθυράμβους ορισμένων που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Θα συμφωνήσω όμως ότι είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, που φέρνει το ντουέτο από τη Σκωτία να συντροφεύει πολλά μοναχικά μας βράδια, με την οθόνη του υπολογιστή να φεγγίζει μπροστά μας. Έξυπνη και η ιδέα με το παγκόσμιο live streaming στις τρεις του Ιούνη.
08. Daughter : If You Leave (4AD)
Έγιναν ευρέως γνωστοί με την υπέροχη διασκευή τους στο "Get Lucky" των Daft Punk, έχουν συνεργαστεί με τον Jon Hopkins και τον Ta-Ku, θα σου θυμίσουν λιγάκι υφολογικά τη Florence Welch, την PJ Harvey, τον Bon Iver. Έχουν ανοίξει συναυλίες των Sigur Ros και των National μεταξύ άλλων. Το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Daughter, προσωπικό ουσιαστικά σχήμα της Elena Tonra από το Λονδίνο, είναι ένα μελαγχολικό ντεμπούτο που ψηλαφίζει την καρδιά σου.
09. Andy Cato : Times & Places (Apollo)
Δε ξέρω γιατί αλλά το άλμπουμ του Andy Cato πέρασε λιγάκι στα αζήτητα φέτος, παρόλο που αποτελεί το έτερον ήμισυ των Groove Armada (και συνεπώς θα μπορούσε να έχει πολύ ευκολότερα προβολή). Μου το πρότεινε ο Nikolas Somethink, καλός φίλος και υπέροχος dj, και ομολογώ πως πέρασε πολλάκις από τα ηχεία μου μες στο φθινόπωρο. Ιδέες και ηχογραφήσεις που συγκέντρωσε ο Andy Cato τα τελευταία 15 χρόνια κατά τις περιοδείες του με τους Groove Armada, καλή electronica των 90's, balearic ευαισθησία, house αλλά και ψήγματα post punk. Χορταστικότατο.
10. Youth Lagoon : Wondrous Bughouse (Fat Possum)
Όσο σκέφτομαι ότι τους έχασα στο Rock Werchter για ένα αναθεματισμένο τρένο, τόσο με πιάνει το παράπονο. Το προσωπικό σχήμα του εικοσιτετράχρονου Trevor Powers, που κυκλοφορεί το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, είναι στιγμές ονειρικό. Οι μελωδίες του τρεμοπαίζουν αναιμικά, σου σφίγγουν το στομάχι.
11. Vampire Weekend : Modern Vampires Of The City (XL)
Το άκουσα πολλές φορές μες στη διάρκεια του έτους. Όμορφα τρίλεπτα ποπ κομμάτια, που κυλάνε αβίαστα χωρίς να καταλήγουν βαρετά. Τρίτο άλμπουμ για τους Νεοϋορκέζους που αποτελούνε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κιθαριστικές μπάντες των τελευταίων ετών.
TRACKS OF THE YEAR
01. David Bowie : Love Is Lost (Hello Steve Reich Mix by James Murphy for the DFA) (ISO / Columbia)
Τα παλαμάκια του Steve Reich, το πέρασμα από το "Ashes To Ashes", το αργά κυλιόμενο beat, οι ανατριχιαστικά τονισμένες μελωδίες από τον μαέστρο της DFA, η φωνή του David Bowie, λαμπρή και μελαγχολική. Oh, James Murphy, what have you done!
YouTube
02. Lone : Airglow Fires (R&S)
Ξεπερνάει τα έξι λεπτά. Αναμειγνύει jazz, soul, old school house, αλλά ακούγεται φρέσκο. Με τον Matt Cutler να αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις Βρετανών παραγωγών αυτή τη στιγμή στην dance μουσική. Σου δημιουργεί ευθυμία, δε θα βαρεθείς ποτέ να το χορεύεις.
YouTube
03. Alex Barck feat. Jonatan Backelie : Doubter (Hannes Fischer Remix) (Sonar Kollektiv)
Μέλος των Jazzanova, κυκλοφόρησε μες στο φθινόπωρο ένα συμπαθητικό πρώτο προσωπικό άλμπουμ για την εκλεκτικότατη πάντα Sonar Kollektiv. Το "Doubter" που ανοίγει το δίσκο του είναι ένα αργόσυρτο ποπ κομμάτι, με τα κρυστάλλινα soulful φωνητικά του Jonatan Backelie να κυλάνε περίφημα στα αυτιά σου. Όσο για το remix, ξεκίνησε ως free download στο soundcloud του Hannes Fischer αλλά πλέον μπορείς να το αποκτήσεις μόνο με το αντίστοιχο αντίτιμο. Μπορείς όμως ακόμα να το ακούσεις, είναι όμορφο.
SoundCloud
04. FKA Twigs : Water Me (Young Turks)
Εθίστηκα μαζί του. Από την πρώτη στιγμή που εισέρχονται οι πρώτοι ήχοι. Με μια εξαιρετική παραγωγή και μελωδίες που πηγαινοέρχονται κυκλικά από ένα μακρινό φουτουριστικό μέλλον. Η φωνή της Tahliah Barnett δε, μετανάστρια - απ' όσο μπορώ να καταλάβω - 2ης γενιάς στο Λονδίνο, ο πιο γλυκός ψίθυρος που ίσως συνάντησες φέτος. Εάν η Bjork νταραβεριζόταν λίγο περισσότερο με την r&b, μπορεί και να ακουγόταν κάπως έτσι.
YouTube
05. Larry Gus : Angelos Kyriou (Inner Ear)
Το άλμπουμ του στη DFA είναι πολύ καλό, αλλά αυτό γαντζώνει και χοροπηδάει στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, στο repeat. Ίσως να οφείλεται και στον ελληνικό στίχο. Ένα τρίλεπτο μεταμοντέρνο (sic?) ποπ διαμαντάκι από τον Παναγιώτη Μελίδη.
YouTube
06. Mount Kimbie : Made To Stray (Warp)
Στην αρχή μου θύμισε το "Spastik" του Plastikman. Σταδιακά όμως εξελίσσεται σ' ένα ολοκληρωμένο dance pop κομμάτι, δείγμα κατατεθέν του ντουέτο από το Λονδίνο, που δείχνει να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην τραγουδοποιία, πέρα από την απλή αλληλουχία ήχων. Πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ για την Warp, με το μέλλον να ανοίγεται ελπιδοφόρα μπροστά τους.
Vimeo
07. Floating Points : Wires (Eglo)
Συνολική διάρκεια 11:11. Με τον νεαρό Βρετανό παραγωγό Sam Shepherd να συγκεντρώνει πλήθος μουσικών γύρω από τα Hammond, Rhodes, Oberheim OB8, Buchla 200e και ARP Odyssey που ο ίδιος αναλαμβάνει. Βιολιά, πνευστά, κιθάρες, ντραμς εναλλάσσονται αργά και σταθερά σ' ένα μοναδικό πάντρεμα, που φέρνει τη σύγχρονη jazz στα καλύτερά της.
SoundCloud
08. Bonobo : Cirrus (Ninja Tune)
Το καλύτερο ίσως κομμάτι που δεν έγραψε φέτος ο Four Tet, βρίσκεται στο "North Borders" του Bonobo. Πεταρίζει στ' αυτιά σου, την ώρα που το μπάσο εισέρχεται υπόκωφα. Συμπαθητικό και το άλμπουμ του.
Vimeo
09. Ta-Ku : We Were In Love (HW&W)
Κυκλοφόρησε αρκετά κομμάτια και remix φέτος. Πολλά εξ' αυτών τα διαμοιραζόταν και δωρεάν μέσω ίντερνετ. Από τους πιο ενδιαφέροντες disc jockeys και παραγωγούς, από την μακρινή Αυστραλία, με έναν ήχο που ξεκινάει από την r&b και το hip hop, και καταλήγει στην post dubstep (ή κάτι παραπλήσιο τέλος πάντων). Σκοτεινό, φουτουριστικό, με στρωτές μελωδίες κι ένα μπάσο που βροντάει.
SoundCloud
10. Daft Punk : Giorgio By Moroder (Columbia)
Το άλμπουμ τους το άκουσα πολλές φορές μες στη χρονιά. Μπορεί να μην προσέφερε τίποτα καινούριο μουσικά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν κακό. Όσο για τούτο εδώ, απολαμβάνω κάθε φορά ν' ακούω τη φωνή του Giovanni Giorgio να διηγείται την ιστορία της ζωής του, αλλά και τη μουσική, ειδικά κάπου εκεί, στο 1:52.
YouTube
11. Arcade Fire : Afterlife (Merge)
Πολλές συζητήσεις, αντιδικίες, διαφορετικές απόψεις, τεράστια προβολή στο διαδίκτυο (και όχι μόνο φυσικά). Το άλμπουμ τους είναι καλό, μπορώ να πω πως μ' αρέσει, παρόλο που έχει και κάποιες αδιάφορες στιγμές. Το "Afterlife" ήταν με διαφορά ίσως το καλύτερο τραγούδι τους, με τη συναισθηματική φόρτιση να αγγίζει το έπακρο.
YouTube
