2013

Ξανάρθε πάλι η εποχή της σύναξης των λιστοφυλάκων, που λέει κι o διευθυντής ορχήστρας του mic. Κι εγώ βρίσκομαι στο ίδιο σημείο ακριβώς με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο: δεν έχω (ακούσει) όλους τους δίσκους τους! Ποτέ δεν τους προλαβαίνω όλους (τους καλούς, εννοώ. Ή όσους φαντάζομαι ότι πρέπει να... Με εννοείτε). Μακάριοι αυτοί που τους έχουν (ακούσει) - αυτοί που πρόκαμαν κιόλας να βγάλουν σοβαρά συμπεράσματα. Δεν παραπονιέμαι, όμως? κι εγώ, από τη μικρή, δική μου γωνιά της Americana/alt-country/roots και της σκοτσέζικης/ουαλικής folk/dream pop, ξεχώρισα αρκετούς δίσκους - περισσότερους ίσως απ' όσους μπόρεσα να χωνέψω και να καταγράψω στο εσωτερικό μου αρχείο.

Μερικές γενικές διαπιστώσεις:

1. Το 85% των άλμπουμ που άκουσα, ξεχώριζαν για ένα (1) και μόνο τραγούδι. Αλλά τι τραγούδι ήταν αυτό! Το Cut a Line, ας πούμε, των Water Liars.

2. Η αισθητική των εξωφύλλων βαδίζει από το κακό, στο τραγικό, στο χείριστο. Το εξώφυλλο των Disclosure το προσέξατε; I rest my case.

3. Οι πιο πληκτικοί δίσκοι της χρονιάς ήταν οι πιο πολυαναμενόμενοι. Και όχι, δεν εννοώ αυτούς που νομίζετε: τους Mumford & Sons και τους Okkervil River έχω κατά νου. Και την Neko Case.

4. Μετά την εντυπωσιακή εμφάνιση της neo-soul που είδαμε το 2012, η φετινή παραγωγή της μαύρης μουσικής μού φάνηκε άδεια και επαναλαμβανόμενη (π.χ., ο Willis Earl Beal). Υ.Γ.1: Μαύρη μουσική ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Kanye West και η Kelela. Θα σηκωθεί ο Malcolm X από τον τάφο του και θα μας πάρει φαλάγγι. Υ.Γ.2: Η μαύρη μουσική ανθίζει (κυρίως) στην Αφρική, και μάλιστα στο βόρειο κομμάτι της. Ενίοτε και το Λονδίνο (Ghostpoet).

5. Ο Dan Auerbach έκανε πάλι το θαύμα του. Πέρυσι με τον Dr John, φέτος, με τη Valerie June και τον Bombino. - Εκτός κι αν ο στόχος του είναι πια μόνο τα Grammy. <_< >_> (I'm watching you, Danny!)

6. Αν συνεχίσουν να αυξάνονται και να πληθύνονται οι λεπτεπίλεπτες, χλομές Βρετανίδες της neo-folk, θα βγω στην πλατεία της Νέας Σμύρνης και θα κάψω σε ένδειξη διαμαρτυρίας όλα τα βινύλια της Joni Mitchell και της Laura Nyro.

7. Η επόμενη στοίβα βινυλίων που θα κάψω είναι ό,τι προέρχεται από το δεκαετία του '70 - δεν αντέχω άλλη επιστροφή στην A.O.R & M.O.R. & eurodisco! Παρεμπιπτόντως, αν ήθελα να ακούσω Giorgio Moroder, δεν χρειαζόμουν σοβαροφανείς cult δικαιολογίες.

8. Αποφάσισα να κάνω οριστικό delete σε όσους μεγάλωσαν, σοβάρεψαν και τώρα θέλουν να πάνε Μέγαρο. Ναι, τον Mark Lanegan εννοώ και όσους ακολουθούν την ίδια πορεία. (Αν είμαι επηρεασμένη από τις 30 συμβουλές του Στέφανου Μπάνση; Φυσικά και είμαι!)

9. Όπου ακούς παιδιά-θαύματα που δεν έχουν κλείσει τα 20, κράτα μικρό καλάθι (King Krule, Lorde). Ο πρώτος δεν με πείθει για επίγονος του Edwyn Collins. Ή του Gene Vincent. (Αφήνω πάντως ένα μικρό περιθώριο αμφιβολίας). Η δεύτερη μάλλον έχει μπερδέψει τις υποτιθέμενες soul αναφορές της με τα φωνητικά της μακαρίτισσας Whitney.

11 Albums

1. Valerie June - Pushin' Against a Stone
Όλες οι μουσικές παραδόσεις του νότου δεμένες αριστοτεχνικά. Από την country στα blues, από την (αυθεντική) R&B στα λευκά gospel των Απαλαχίων. Τραγούδια που μιλάνε επί της ουσίας γι' αυτό που ζουν οι καθημερινοί άνθρωποι.

2. Dirtmusic - Troubles
Οι Αυστραλοί πάνε Μπαμακό. Οι rock κιθάρες μπλέκονται γύρω από τα μαλινέζικα φωνητικά, ο Chris Eckman & και ο Hugo Race (εκτός από τις καλύτερες συναυλίες του 2013) μας χαρίζουν ένα δίσκο γεμάτο groovas - γήινο, καυτό, όσο πιο κοντά στις ρίζες γίνεται.

3. Ben Harper & Charlie Musselwhite - Get Up!
Ο φοβερός και τρομερός φυσαρμονικίστας Charlie Musselwhite βάζει φωτιά στα folk/blues του Ben Harper - πού είσαι Hendrix να δεις το μαύρο να μπλέκεται μέσα στο λευκό και να μην ξέρεις πια ποιος παίζει τι!

4. Richard Buckner - Surrounded
Ο "γιος" του Townes Van Zandt και της Lucinda Williams - ο διάδοχος μιας folk τραγουδοποιίας που ενίοτε μοιάζει ξεπερασμένη, δείχνει το δρόμο στην ανανέωσή της χωρίς τυμπανοκρουσίες. Με τα απλά υλικά της φωνής, της κιθάρας κι ενός autoharp. Ή πώς η Americana μπορεί να γίνει ambient.

5. Bill Callahan -Dream River
Εσωστρεφής όσο ποτέ, με μια φαινομενική απλότητα που σε χτυπάει κατάστηθα, μόλις προσέξεις τους στίχους. Ερώτηση: μόνο σ' εμένα θυμίζει το μουσικό αντίστοιχο του Μπάστερ Κήτον; Κι άλλη ερώτηση: υπάρχει πιο μελαγχολική φιγούρα από τον Μπάστερ Κήτον - πιο μελαγχολική μουσική από του Bill Callahan;

6. Deep Dark Woods - Jubilee
Τα παλικάρια από το Σασκάτσουαν θυμίζουν τον Neil Young πριν αποφασίσει να βάλει τα θεμέλια του grunge. Ο δίσκος είναι παραγωγή του Jonathan Wilson, η ατμόσφαιρα έχει μια παλιομοδίτικη αύρα που σε κάνει να παραμιλάς: αυτοί οι τύποι κάνουν μουσική για την ψυχή τους.

7. Mavis Staples - One True Vine
Δεύτερος δίσκος της Mavis με τον Jeff Tweedy των Wilco, και το αποτέλεσμα είναι τόσο soulful και gospel που προσηλυτίζει ακόμα και άθεους. Ο Curtis Mayfield θα χαμογελάει από ψηλά.

8. CocoRosie - Tales of a Grass Widow
Το ντουέτο που δεν μπορείς να κρίνεις με σκέτα μουσικά κριτήρια - το ηχητικό αποτέλεσμα είναι μια εικαστική παρέμβαση που ορίζεται από αισθητικούς/avant-garde όρους (δεν είναι τυχαία η συμμετοχή τους στο φεστιβάλ Meltdown της Yoko Ono). Τα βίντεο που συνοδεύουν τα τραγούδια τους είναι αριστούργημα σύνθεσης όλων των τεχνών.

9. Daughter - If you Leave
Αέρινα φωνητικά, λεπτεπίλεπτες μελωδίες, απέραντα υγρή μελαγχολική ομορφιά, σ' ένα ντεμπούτο που μακάρι-μακάρι-μακάρι να έχει συνέχεια.

10. Dan Michaelson & the Coastguards- Blindspot
Οι συγκρίσεις με τον Callahan και τον Cohen είναι αναπόφευκτες, ο Michaelson όμως είναι πιο κοντά στην Americana - κι ας είναι Βρετανός. Η πιο ραγισμένη, αρρενωπή φωνή της φετινής παραγωγής (ειδικότης μας!)

11. Bombino - Nomad
Να και τα blues του Νίγηρα! Είπαμε, η καρδιά της μαύρης μουσικής χτυπάει εκεί, στη Σαχάρα - κι ας συγκρίνουν τον Bombino με τον Hendrix, τον John Lee Hooker ή τον Dick Dale. Ο Bombino παίζει την κιθάρα του αβίαστα, όπως παίζουν μουσική οι συμπατριώτες του. Τελείως φυσικά, όπως αναπνέουν.

11 Τραγούδια

1. Hey Marseilles - Tides
Όλη η βροχερή μελαγχολία του Σηάτλ συμπυκνωμένη σε 4:22.

2. The Melodic - On my way
Είναι από το Μπρίξτον αλλά στη folk/pop τους εισάγουν στοιχεία από τη μουσική των Άνδεων. Δεν απευθύνονται στα μεγάλα πλήθη, κι αυτή ίσως να είναι η χάρη τους.

3. Hillbilly Moon Explosion - Drive this Truck no more
Όταν οι Ελβετοί δεν βάζουν στόχο να γίνει νέοι Yello/Young Gods/Vollenweider, μας εκπλήσσουν ευχάριστα παίζοντας rockabilly και swing. Τόσο κέφι από Ελβετούς... ομολογώ δεν το περίμενα.

4. Ghostpoet - Cold Win
Το βρετανικό rap, επηρεασμένο από τον Tricky και την αφηγηματική παράδοση των dub ποιητών του Μπρίξτον - καμία σχέση με τα γαμωσταυρίδια και τα αντριλίκια των αμερικάνων σούπερ-σταρ.

5. The Highest Order - If it's real
Ή πώς η country δένει ακόμα με την psychedelia, κι ας έχει περάσει μισός αιώνας από τους Byrds. Τα μικρανίψια των Cowboy Junkies παίζουν την επιτομή της ταξιδιάρικης μουσικής.

6. Kobo Town - Kaiso Newcast
Καναδοί εκ Τορόντο, από το Τρινιντάντ καταγόμενοι, επανέρχονται στις ρίζες τους: το calypso. Μόνο που το εμπλουτίζουν με soca, dancehall, ska και μια ιδέα hip-hop. Πανηγύρι για το ταλαίπωρο το σώμα.

7. The Head and the Heart - Another Story
Αφού το Σηάτλ έχει γίνει η καρδιά της πιο ανανεωτικής Americana, καταλήγουμε πάλι στον βορρά. Τα βιολιά, το μπάντζο, οι κιθάρες συνοδεύουν τις ραγισμένες φωνές που φαίνεται ότι παράγει η περιοχή. Λέτε να φταίει το κρύο;

8. Robyn Hitchcock - Harry's song
Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ το Σηάτλ, η άλλη μισή στο Λονδίνο χτυπάει. Την κρατάει στα χέρια του ο Robyn, όπως πάντοτε. Πόσο πιο λονδρέζικος μπορεί να είναι ένας δίσκος;

9. Roy Harper - January Man
"Time fell away/ Licking my wounds/ A lifetime astray". Κυρίες και κύριοι: Roy Harper, ένας ακόμα συνεχιστής μιας στιχουργικής παράδοσης που ξεκινάει από τον Σαίξπηρ, περνάει στον Robert Burns και μέσω Peter Hamill και Bert Jansch φτάνει στο σήμερα.

10. Wintergatan - Sommarfagel
Επίγονοι των άτυχων Detektivebyran, φτιάχνουν αυτή τη γλυκιά folktronica που ενώ είναι επινόηση των Βρετανών, την αποστάζουν καλύτερα οι βορειο-ευρωπαίοι. Ένας ήχος σαν χειμωνιάτικο παραμύθι, φτιαγμένος από κρουστά, μπάσο, πλήκτρα, ακορντεόν - αλλά και glockenspiel, κουδουνάκια, μελόντικες και μουσικά κουτιά.

11. James Hunter Six - Minute by Minute
Κάποτε την ονόμαζαν blue-eyed soul, τώρα retro-soul. Τα λευκά παιδιά που πολύ αγάπησαν τον Sam Cooke και τον Jackie Wilson δείχνουν το δρόμο: δεν υπάρχει τίποτα πιο αισθησιακό από την καλή soul.
_____

BACK