Το 2016 απ’ την καλή και, κυρίως!, απ’ την ανάποδη…

Τι πραγματικά ανασκοπείται κάθε χρονιά τέτοιες μέρες;

Κι όμως παγιδεύτηκα. Παρόλο που με προβλημάτισε αρκετές φορές, χρειάστηκαν 16 ετήσιες ανασκοπήσεις στο MiC για να γράψω φέτος, τώρα δηλαδή, πως τελικά είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατο να καταλάβει κανείς τον χρόνο. Μερικές σκέψεις πιο εύκολα λέγονται όταν έχουν παρέλθει, παρά γίνονται πράξη όταν μπορούν. Έχει να κάνει πάλι με το γνωστό, την έλλειψη αυτοπεποίθησης; Μάλλον...

Οι απολογισμοί όπως τους στήνουμε μοιάζουν με χαραμάδα για ομολογίες. Εκεί κατέληξα. Επομένως το τι ανασκοπεί ο καθένας μας είναι περίπου το τι είναι έτοιμος να ομολογήσει από τη δική του κοσμο-οπτική για ό,τι συμβαίνει γύρω του και πάντοτε με λίγη δόση ματαιοπονίας. Είναι κοινό μυστικό εξάλλου πως στις περίφημες λίστες που με στόμφο προτείνουμε δεν επανερχόμαστε ούτε καν εμείς οι ίδιοι, ιδίως στους καιρούς της υπερ-ταχύτητας και του αδιανόητου όγκου πληροφοριών.

Σκέφτομαι ότι αναπόφευκτα σε επόμενο στάδιο της δαρβίνειας εξέλιξης, εννοώ εκείνης που θα προκύψει πρωτίστως από λόγους προσαρμογής στις αλλαγές του περιβάλλοντος, το ανθρώπινο είδος δεν θα βγάλει φτερά, λέπια, ουρά κ.τ.λ., μα θα αποκτήσει εγκέφαλο που να χωράει περισσότερο. Ενδεχόμενο που προς το παρόν δεν χρειάζεται να μας απασχολήσει. Τουλάχιστον συγκριτικά με άλλα θέματα που δεν είναι καθόλου της φαντασίας.

Στοπ. Συμβουλεύομαι λίγο της σημειώσεις μου… Θα συνεχίσω πιάνοντας την γενική παιδεία, το έχει παραδοσιακά το μερτικό της από ιδέες που πιέζουν προς το πληκτρολόγιο με την ευκαιρία του εκάστοτε αποχαιρετισμού στην παλιά χρονιά...

Κάθε δομή λοιπόν, πες την κοινωνική, οικονομική, πολιτική ή όπως αλλιώς, έχει βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες για το πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Νοοτροπίες που αλλάζουν δύσκολα, αργά ή και καθόλου. Τα τρέχοντα γεγονότα, καλά και κακά, θέλοντας και μη παρουσιάζουν πλέον όλα μια προσωρινή διαστρέβλωση ωσότου ξεκαθαρίσουν κι αποκρυσταλλωθούν ιστορικά. Συν τοις άλλοις, ο κόσμος μας έχει αλλάξει. Έγινε ιδιαίτερα απαιτητικός, ενώ χθες κοιμόταν, και τώρα ζητάει κατεπείγουσες Λύσεις και τακτικότερα Θαύματα. Μακάρι να κατορθώσει να γίνει και πιο ιδεολογικός, θα του προσθέσει…

Επί 4 μεταπολιτευτικές δεκαετίες, επί 4 και δεν ξεχνούμε, άπαντες οι κυβερνώντες που πέρασαν σε τούτο τον τόπο διαχειρίστηκαν πετυχημένα την βαθειά παρακμή, αποκρύπτοντάς την με ψέματα. Η κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, του «πολύ κο-κο και κανένα αβγό», άνοιξε, εντυπωσιάζοντάς μας ομολογώ, τρία τεράστια θέματα ταμπού, τρεις (εμφύλιους) πολέμους που όποιος πήγε να τους τολμήσει παλιότερα, έχασε, βλ. Κ. Καραμανλής ο δεύτερος (ή και κουρασμένος). Αλλά καθότι οι κραταιοί συστημικοί τροχοί παραμένουν για όποτε χρειαστεί επιμελώς λαδωμένοι, το τι κατάφεραν οι τωρινοί ιθύνοντες πόρρω απέχει από του τι σκόπευαν να κάνουν.

Εκκλησία - ποδόσφαιρο - τηλεοπτικές άδειες! Αψού, κωλοαλλεργίες χειμωνιάτικα…

Χωρίς αντανακλαστικά και σχέδιο, ήθελε ειδικό ταλέντο για να σκεφτεί κανείς να αποφύγει τα πολλά μέτωπα μαζί, όντας και μεταξύ τους αλληλένδετα, και να μην κάνει την ανοησία να τα ανοίξει ταυτόχρονα; Καθώς φάνηκε ναι, ήθελε. Είσαι πολιτικός και βιάζεσαι; Πρόσεχε τα κόπι-πάστε εμπόδια, σίγουρα πια θα σκοντάψεις…

Πάντως φθαρμένος, μη φθαρμένος πρόωρα ο Τσίπρας –οι συνέπειες της δράσης του τού έχουν θέσει ωραία επίθετα– δείχνει να βρίσκει ακόμη τρόπους να αιφνιδιάζει το πολιτικό κατεστημένο των προκατόχων του και να εκθέτει ανεπανόρθωτα τους αντιπολιτευόμενους… Εξαιρετική ηθοποιός η Λυδία Κονιόρδου, μέχρι που υπουργοποιήθηκε, μετά… μμ… έτσι κι έτσι… Ακατάλληλη λόγω φύλου κι ηλικίας η Έφη Αχτσιόγλου, λογικό, στην Ελλάδα για να γίνεις ΠτΔ θα έπρεπε να ’χεις περάσει τα 70, Πρωθυπουργός τα 60 και Υπουργός τα 50 (υπόσχομαι στο μέλλον να μην κρατήσω τα κεφαλαία), πού το πάνε το μοντελάκι; Άσε την Κατερίνα Νοτοπούλου, μήπως καλύτερα να μας πει πώς πέρασε στην πενταήμερη; …Θα ψήφιζε λέει με βαριά καρδιά η ΝΔ το έκτακτο βοήθημα μα μόλις το γερμανικό ΥΠΟΙΚ διαφώνησε και μαθεύτηκε, οι ειδήσεις απ’ τη μητρόπολη δεν φτάνουν με καθυστέρηση στην αποικία, το γύρισε στο «παρών»… Το παρατάω το κράξιμο. Ο λόγος που έχουν λυσσάξει οι πάντες στο εσωτερικό είναι ένας, βγαίνει χωρίς να ανοίξει μύτη ανέλπιστα καλή (μνημονιακή) δουλειά άρα δεν έχει και νόημα η παρουσία τους. Ώρα να μιλήσουμε για μουσική διότι η μουσική από μόνη της είναι σωσίβιο παντός καιρού…

11 δίσκοι απ’ το ’16

1. ROLY PORTER – “Third Law”
2. ANDREAS BRANDAL – “The Delusive Light”
3. NIECHĘĆ – “Niechęć”
4. CHAT NOIR – “Nine Thoughts For One Word”
5. ALLSEITS – “Chimäre”
6. WITHOUT LETTERS – “Unfollow”
7. TILMAN ROBINSON – “Deer Heart”
8. PUBLIC MEMORY – “Wuthering Drum”
9. ED SCISSOR & LAMPLIGHTER – “Tell Them It’s Winter”
10. AUKAI – “Aukai”
11. ATARIAME – “Weirdo Goes To The Disco”

[Ω ρε πούστη μου γκαντεμιά, 1/11 παρουσιάστηκε με κριτική στο MiC. Κι άντε τώρα να ξαναδούμε τι (δεν) κάνουμε καλά… Γιατί χρειάζεται; Ελεύθερο θέμα και ξερό ψωμί…]

+ 11 τρακ που όσο κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε στους παραπάνω δίσκους

1. SHAY D FT. DJ SHORTY – “Set Her Free”
2. PER ODDVAR JOHANSEN – “Let’s Dance”
3. FUN FARE – “The Game’s Hay”
4. BEN CHATWIN – “Phantom Lights”
5. ΑΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ – «Αν Ρωτάς»
6. YAWL – “Cavemen”
7. MÜTTERLEIN – “Ghost Army”
8. RYAN TEAGUE – “Site Specific”
9. BILLY BLANKA – “Put On The Mask”
10. WILLIAM RYAN FRITCH – “Entirety”
11. ISZOLOSCOPE – “Awe Gratitude Rapture”

Ακούγοντάς τον στους Vex’d, δεν του το είχατε του Roly Porter να δώσει τέτοια μετα-ηλεκτρονική δισκάρα; Ας τον ακούγατε πιο προσεχτικά… / Ο Andreas Brandal κυκλοφορεί κάθε έτος τον άπατο. Μονάχα με τις πιθανότητες κάποτε θα παίρναμε κι ένα εξαιρετικό σύνολο υλικού σαν το “The Delusive Light”. / Δεν υπάρχουν πολλά σχήματα σύγχρονης τζαζ που να συναγωνίζονται σήμερα τους Πολωνούς Niechęć και τους Ιταλούς Chat Noir. Όπως και τα περσινά τους άλμπουμ. / Η Nina Kernicke αναδιοργάνωσε το, ούτως ή άλλως, κατάμαυρο κέντρο της γραφής της λίγο διαφορετικά αλλά κι εντυπωσιακώς ζοφερά κατά την επάνοδό της ως Allseits. / Πετύχαμε φλέβα καθαρού χρυσού στην Λιθουανία που ακούει στο όνομα Without Letters. Διαδώστε το νέο! / Το “Deer Heart” καταγράφεται ως το μεγάλο έργο για τον Αυστραλό Tilman Robinson. Η σύγχρονη σύνθεση όπως πια σπανίζει. / Αφήστε το “Wuthering Drum” να αποκτήσει τον κατάλληλο φωτισμό και να ’στε σίγουροι ότι θα αποζημιωθείτε αμέσως. Πληρώνουν οι Public Memory. / Το ’15 οι Ed Scissor & Lamplighter ήταν στο τοπ-11, ξαναβρίσκονται και το ’16. Μικρό ρεκόρ μα όχι από σύμπτωση. / Στην πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία ο Markus Sieber έπαιζε ροκ. Στο ντεμπούτο του ως Aukai δεν κρύβει την αγάπη του για το ronroco, το λεγόμενο και μαντολίνο των Άνδεων. Κι ακούγεται μαγευτικός. / Για την Atariame τα είχαμε πει εδώ.

Τον χρόνο που πέρασε το μουσικοχωριό μας μετρούσε μέχρι τέλους απώλειες. Αιφνιδιασμένοι συναισθηματικά, κάποιοι τις έκαναν και λοξό κριτήριο για το ποιους δίσκους να κρατήσουμε και ποιους να αφήσουμε για πέρυσι. Αν ξανασυμβεί, πάει… τα κλείσαμε τα μαγαζιά! Εντάξει. Μεγαλώσαμε με τον David Bowie. Ακούσαμε Prince, Θάνο Ανεστόπουλο, Alan Vega, Sharon Jones, Funkadelic, Jefferson Airplane, Eagles, E.L.P., Status Quo, Beastie Boys, Dead Moon, George Michael κ.ο.κ, εκούσια ή ακούσια. Κι ο Leonard Cohen ήταν λες και γεννήθηκε προκειμένου ο έρωτας να μας παρουσιαστεί απ’ την πάντοτε απίθανη γωνιά ενός απόλυτα ταγμένου τροβαδούρου. Μπορούμε όμως και ξεχωρίζουμε ακόμη το σημείο μηδέν; Σίγουρα;

Ρίχνω μια στερνή ματιά στο σκίτσο του Niv Bavarsky. Φορεμένο το κουστούμι, δεν βρέθηκε όμως κι άλλο. 127 στιγμές απ’ το ’16 σε πατρόν δανεικό απ’ τον Ιερώνυμο Μπος, ανάμεσά τους Donald Trump, Fidel Castro, Brexit, Zika, Pokemon, πρόσφυγες, βία, θάνατοι, οι χειρότερες υπερτερούν των καλύτερων κι όχι μόνον ως ποσοτική διαφορά. Μήπως έχετε καμιά ιδέα σε τι να προσβλέπουμε το ’17; Μερικοί λαοί συμβολικά την Πρωτοχρονιά συνηθίζουν να φοράνε ολοκαίνουργια ρούχα… Την υγειά μας μπορώ να σκεφτώ, και την πίστη μας για τον καλύτερο κόσμο. Με λιγότερους άστεγους, άνεργους, άπορους, φοβισμένους, ξεσπιτωμένους, πνιγμένους, ανατιναγμένους, αγνοούμενους και πάει λέγοντας…

Εντέλει η ζωή κι η δημιουργία του κάθε ανθρώπου δεν είναι στεγνά ατομικές. Όπως γενικότερα έχουμε δει, είναι πολύ πιο σύνθετες ως ορισμοί και περιέχουν αυτούσια όλα όσα αυτός εξωτερικεύει στο άγνωστο της μεταθανάτιας τύχης κι όλα όσα εμείς οι υπόλοιποι προσλαμβάνουμε και κρατάμε απ’ αυτόν. Δεν είναι πάντα κάτι ευχάριστο. Κι αν δεν είναι τούτη η τελευταία ανασκόπηση που ανεβάζω, σε δώδεκα μήνες, και με νέες αφορμές, θα ήθελα πάρα πολύ να επανέλθω ακριβώς εδώ…