"Απλούς ο μύθος της αλήθειας"
Θα μπορούσε ο μέσος μουσικόφιλος να υποστηρίξει, χωρίς σημαντικό σφάλμα, πως η σειρά σπουδαιότητας των 12 αυτών αριστουργημάτων της παγκόσμιας δισκογραφίας είναι η ακόλουθη:
Velvet Underground - The Velvet Underground And Nico [1967]
Beatles - The White Album [1968]
Doors - The Doors [1967]
David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust [1972]
Joy Division - Closer [1980]
Clash - London Calling [1979]
Smiths - The Queen Is Dead [1986]
Tuxedomoon - Desire [1981]
Violent Femmes - Violent Femmes [1983]
Portishead - Dummy [1994]
Bjork - Post [1995]
REM - Green [1988]
Κάποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει ένσταση ότι το White Album θα έπρεπε να είναι πρώτo, ότι το Green και το Post δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με τα υπόλοιπα, ότι το Desire θα έπρεπε να είναι μια-δυο θέσεις πιο πάνω. Ψιλά γράμματα για αυτούς που έχουν πολύ χρόνο για χάσιμο.
Η προσωπική μου σειρά σπουδαιότητας προκύπτει από το πόσο έχω αγαπήσει όλα αυτά τα άλμπουμ, πόσες ώρες συντροφιά μου έχουν κρατήσει, πόσο με συγκίνησαν "στην εποχή μου", πόσο ξέρω να τραγουδώ ΟΛΑ τα τραγούδια τους "απέξω κι ανακατωτά", που λέγαμε στο Δημοτικό. Να η δική μου σειρά:
Joy Division - Closer [1980]
Doors - The Doors [1967]
Smiths - The Queen Is Dead [1986]
Velvet Underground - The Velvet Underground And Nico [1967]
Portishead - Dummy [1994]
Violent Femmes - Violent Femmes [1983]
Tuxedomoon - Desire [1981]
Clash - London Calling [1979]
Beatles - The White Album [1968]
David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust [1972]
Bjork - Post [1995]
REM - Green [1988]
Θα μου πείτε "Ω, σοφέ μουσικοδιδάσκαλε, θεωρείς πιο σημαντικό δίσκο το Dummy από το White Album, το Ziggy, το London calling, το Desire; Δεν είναι αυτό ιεροσυλία;". Βεβαίως και είναι, μόνο που σας είπα, η δική μου σειρά έχει να κάνει με το πόσο αγάπησα αυτά τα άλμπουμ και όχι με το πόσο σπουδαία είναι η μουσική που περιέχουν.
Προσέξτε και κάτι άλλο. Αν στη θέση του The Queen Is Dead ήταν το Meat Is Murder, τότε θα βρισκόταν στην δεύτερη θέση και το Doors θα υποχωρούσε στην τρίτη. Αν στη θέση του Green ήταν το Fables Of The Recostruction ή το Life's Rich Pageant τότε οι REM θα βρίσκονταν 7 θέσεις ψηλότερα. Αν στη θέση του Ziggy ήταν το Low, τότε θα βρισκόταν 3 θέσεις ψηλότερα. Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν...
Η 12άδα μου
1. Joy Division - Decades
Δεν υπάρχουν λόγια για να εξυμνήσουν επαρκώς το Closer. Ευελπιστώ σε ένα παραληρηματικό αφιέρωμα όπου όλοι οι συντάκτες θα γράψουν μερικές χιλιάδες λέξεις για αυτό. Το Decades το επιλέγω σχεδόν αυθαίρετα, για την παγωμένη εισαγωγή του, για τα "έξω από τον χωροχρόνο" συνθεσάιζερ, για την ερμηνεία που σου ζουλάει το στομάχι μέχρι να μην μπορείς να αναπνεύσεις, για τους στίχους που σε πεθαίνουν από την απελπισία. Στη θέση του θα μπορούσαν να βρίσκονται το Heart And Soul (με την αποπνιχτική μπασογραμμή και τα θανατηφόρα τύμπανα), το Eternal (το απόλυτο ρέκβιεμ της μπάντας), το 24 Hours (με το εξοντωτικό ανεβοκατέβασμά του), το Passover (this is the crisis I knew had to come destroying the balance I'd kept).
2. Doors - Backdoor Man
Η μία εκ των δύο διασκευών του ντεμπούτου άλμπουμ τους εκπέμπει μια ένταση ξεχωριστή, που το κάνει να διακρίνεται από τα υπόλοιπα διαμαντάκια που υπάρχουν εδώ μέσα. Ίσως είναι και τα πονηρά υπονοούμενα που στα sixties αποτελούσαν αφορμή δημόσιας κατακραυγής. Κερδίζει τη πρώτη θέση στο νήμα από το The Crystal Ship. Ακολουθούν με σειρά προτίμησης τα Break on Through, Light My Fire, Take It as It Comes, The End, Soul Kitchen, Alabama Song.
3. Smiths - Some Girls Are Bigger Than Others
To Bigmouth Strikes Again το ακούσαμε πρώτα πρώτα και αφού ξετρελαθήκαμε, το βαρεθήκαμε. Ακριβώς ίδια και η ιστορία του There Is a Light That Never Goes Out. Τα Cemetry Gates και Vicar in a Tutu είναι πολύ συμπαθητικά, χαρωπά, ανάλαφρα. Το Frankly, Mr Shankly είναι έξυπνο, κολλητικό. Το I Know It's Over σε συγκλονίζει στα πέντε πρώτα ακούσματα, μετά υποχωρεί. Το The Boy with the Thorn in His Side είναι αδύναμο single. Το Never Had No One Ever είναι "σχεδόν" καλό. Τελικά, μετά το αγαθό, ειλικρινές Some Girls Are Bigger Than Others, το ομώνυμο The Queen Is Dead είναι ένα από τα πιο γερά χαρτιά του άλμπουμ.
4. Velvet Underground - Venus in Furs
Γιατί αυτό; Επειδή κουβαλά την αρρώστια τους σε μέγιστο βαθμό και ενέπνευσε με τον ήχο του ένα μεγάλο μέρος της post punk σκηνής. Η "μπανάνα" είναι ο δίσκος που με δυσκολεύει περισσότερο να διαλέξω, επειδή σχεδόν όλα τα κομμάτια του είναι χιλιοακουσμένα και χιλιοπαιγμένα από άλλους (Sunday Morning, There She Goes Again, I'm Waiting for the Man, All Tomorrow's Parties). Αμέσως επόμενη επιλογή μου το κάντρι The Black Angel's Death Song με το ενοχλητικό βιολί και το αμαρτωλό Femme Fatale.
5. Portishead - Pedestal
Το Pedestal με είχε μαγέψει από την πρώτη στιγμή. Είναι μάλλον τα γυρίσματα της φωνής της Beth και η βαθιά μελαγχολία του. Βεβαίως, είναι πολύ δύσκολη η επιλογή ενός και μόνο τραγουδιού ανάμεσα σε τόσες εξαιρετικές συνθέσεις (Mysterons, Roads, Sour Times, Numb, Glory Box). Νομίζω ότι το Dummy είναι ένα από τα λίγα άλμπουμ των 90ς που έχει γίνει ήδη κλασικό στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής.
6. Violent Femmes - The Promise
Κοίταξα το tracklist και σκέφτηκα ότι με κανένα τρόπο δεν θα ήθελα να ξανακούσω τα Blister In The Sun, Kiss Off, Add It Up, Prove My Love, Gone Daddy Gone. Ίσως το The Promise είναι το χιτάκι που δεν έχω βαρεθεί ακόμη. Η εναλλακτική επιλογή μου είναι το To The Kill, άγνωστο και παραμελημένο.
7. Tuxedomoon - East, Jinx, ..., Music#1
Και στο βινύλιο και στο CD αυτά τα τέσσερα πρώτα κομμάτια, συνολικής διάρκειας 15 λεπτών, είναι ενωμένα και ακούγονται ως ένα. Είναι με διαφορά οι πιο όμορφες και βατές στιγμές του άλμπουμ, πριν η μπάντα βουτήξει στο αβαντγκάρντ παραμύθι της. Από την τετραλογία, ωστόσο, θα επιλέξω ως αγαπημένο μου το πρώτο, το East, με το βηματιστό μπάσο του, που λειτουργεί και ως εισαγωγή στο μαγικό, αιώνιο και ανεπανάληπτο Jinx, το οποίο όμως έχω βαρεθεί έπειτα από τρεις χιλιάδες ακροάσεις.
8. Clash - Guns Of Brixton
"When they kick out your front door, how you gonna come?, with your hands on your head, or on the trigger of your gun?". Μπορεί ο διπλός ογκόλιθος London Calling να περιέχει δεκάδες αστέρια, όλα όμως επισκιάζονται από τη βαρύτητα των τεσσάρων πρώτων στίχων αυτού του ιστορικού ρεγγοπάνκ χιτακίου που βρισκόταν θαμμένο στο τέλος της δεύτερης πλευράς. Αξεπέραστο.
9. Beatles - Honey Pie
Πολύ θέλω να μάθω τα αγαπημένα τραγούδια των συναδέλφων μου από αυτό το άλμπουμ. Θα διαλέξει κανείς το Ob-La-Di, Ob-La-Da; Ποιος μελαγχολικός ποστπάνκης θα επιλέξει το Dear Prudence; Ποιος άρρωστος ψυχεδελικός το Revolution 9 και ποιος αμετανόητος ροκάς το Helter Skelter; Η δική μου επιλογή είναι μια κλασική συντηρητική βρετανική παιχνιδιάρικη McCartney μελωδία που δεν υπάρχουν πολλά επιχειρήματα για να στηρίξουν το γιατί ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες 29 συνθέσεις.
10. David Bowie - Suffragette City
Ωραίο δισκάκι το Ziggy Stardust αλλά ποτέ δεν με συγκίνησε βαθιά. Ίσως επειδή δεν ήταν της εποχής μου ή γιατί το glam δεν ήταν του γούστου μου. Το Suffragette City ξεχωρίζει αμέσως και μαζί με το ομώνυμο, το Starman και το Rock 'N' Roll Suicide είναι οι προφανείς επιλογές αυτών που δεν έχουν εντρυφήσει βαθύτερα.
11. Bjork - Hyper-Ballad
Το Post περιέχει πολλά όμορφα τραγούδια (Possibly Maybe, It's oh so Quiet, Isobel, The Modern Things, Army of Me) αλλά το Hyper-Ballad ξεχωρίζει για την υπερεαλιστική ιστορία του και για τον ρυθμό του που ανεβαίνει και ανεβαίνει και ανεβαίνει μέχρι να καταλήξει σχεδόν ρέιβ. Και βέβαια όλοι ξέρουμε ότι η φωνή της Bjork θυμίζει τα κινέζικα νούντλς, στην αρχή ξετρελλαίνεσαι αλλά μετά τα μπουχτίζεις.
12. REM - World Leader Pretend
Θεώρησα το Green στην εποχή του αδύναμο άλμπουμ, μη αντάξιο της τότε ιστορίας της μπάντας. Τότε γούσταρα πιο πολύ το Orange Crush και το Pop Song 89 αλλά με τον καιρό κατέληξα ότι το κομμάτι που θα κουβάλαγα για πάντα μαζί μου από αυτό είναι το World Leader Pretend, με τα μελαγχολικά γυρίσματά του και την "όπως μου αρέσει" ερμηνεία του Stipe.
_____
