Best of 2013

Διαπιστώνω τις τελευταίες ημέρες ότι οι ανασκοπήσεις των μουσικών περιοδικών και οι προτάσεις των μουσικόφιλων που εμπιστεύομαι δεν επηρεάζουν τις επιλογές μου για τα καλύτερα της χρονιάς. Δεν είναι ότι είμαι αγύριστο κεφάλι, αλλά δεν υπάρχει πλέον χρόνος για νέες ακροάσεις. Έτσι, μαζεύω στην άκρη τα δισκάκια που δεν πρόλαβα να ακούσω καλά, για να τα τιμήσω με την ησυχία μου κάποια στιγμή τις επόμενες εβδομάδες.

Όπως και πέρσι, τη μουσική μου ανασκόπηση την πραγματοποίησα διμηνιαίως, έξι φορές μέσα στο έτος. Τα κειμενάκια που ακολουθούν έχουν ήδη δημοσιευτεί, με μικρές παραλλαγές, στην στήλη Clinamina. Η μέθοδος αυτή με βολεύει και ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου. Το γούστο μου είναι ανεξάρτητο των μουσικών ρευμάτων και της γενικής πεποίθησης. Καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς είναι αυτά που για κάποιους απροσδιόριστους λόγους μου άρεσαν περισσότερο από τα άλλα.
Για τεχνικούς λόγους, αναφέρω ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών άκουσα περίπου 2500 άλμπουμ του 2013 (αριθμός μειωμένος σε σχέση με τις περασμένες χρονιές). Από αυτά μου άρεσαν 343, που τοποθετήθηκαν σε ειδικό φάκελο. Πιο προσεχτικές ακροάσεις μείωσαν τον αριθμό τους σε 79, τα οποία τοποθετήθηκαν στο φάκελο Best of 2013. Τα 15 καλύτερα ακολουθούν:

BEST ALBUMS

Sleaford Mods - Austerity Dogs
Ντουέτο από το Νότιγχαμ (Jason Williamson ο ιδρυτής και ψυχή της μπάντας, Andrew Fearn ο πρόσφατος μόνιμος συνέταιρος) που έχει κυκλοφορήσει ήδη μισή ντουζίνα άλμπουμ. Ντραμ μασίν, βαρύ μπάσο, διάφορα ηχητικά πρόσθετα και η οργισμένη, τσαντισμένη και απειλητική γαϊδουροφωνάρα του Jason Williamson στην κορυφή. Ο τύπος σέρνει όσα δεν σέρνει η σκούπα. Παίζουν κάτι σαν rap post punk. Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό είναι ο John Cooper Clark, σε μια εμπλουτισμένη βέρσιον. Τρελλαίνομαι για τα McFlurry, My Jampandy, Fizzy και Donkey, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι το ίδιο κολλητικά. Δίσκος-τσαμπουκάς.

Colleen - The Weighing of the Heart
Βρίσκεται στο μικροσκόπιό μου από την αρχή της καριέρας της, φαίνεται μάλιστα ότι στο τέταρτο άλμπουμ της πετυχαίνει διάνα. Η μικρή Γαλλιδούλα αποφασίζει για πρώτη φορά να τραγουδήσει και απορώ με τον εαυτό μου για τον ενθουσιασμό που μου προκαλεί, όντας εραστής της οργανικής μουσικής. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ο τρόπος που παίζει με τα δάχτυλα την βιόλα της, αυτήν την da gamba, που χρησιμοποιούσαν στην Αναγέννηση ως τσέλο. Το γενικό κλίμα είναι κάπου ανάμεσα στην μοντέρνα σύνθεση και την μουσική δωματίου. Τα Geometria del Universo, Humming Fields, Going Forth By Day και Moonlit Sky είναι οι πρώτες επιλογές μου.

Bond, Alfred Vogel & Lucien Dubuis - Hang Em High
Τούτο το άλμπουμ είναι όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ο Bond παίζει δίχορδο slide μπάσο, ο Vogel βαράει τα τύμπανα όπως μόνο αυτός ξέρει, και ο απίθανος Lucien Dubuis φυσάει μπάσο και κοντραμπάσο κλαρινέτο. Και όταν λέμε φυσάει, πρέπει να ακούσετε το Wavin' για να καταλάβετε τι εννοώ, ειδικά μετά το διομισάλεπτο που φυσάει το... φύσημα. Αριστούργημα! Μαζί με το Dubfo και το ομώνυμο που ανοίγει το άλμπουμ είναι τα πιο αγαπημένα μου. Η πειραματική τζαζ στα καλύτερά της.

Dawn of Midi - Dysnomia
Είναι ο Ινδός κοντραμπασίστας Aakaash Israni, ο Μαροκινός πιανίστας Amino Belyamani και ο Πακιστανός ντράμερ Qasim Naqvi. Πηγαινοέρχονται από το Μπρούκλιν στο Παρίσι. Στο πρώτο άλμπουμ τους πριν από τρία χρόνια παίζανε κάτι σαν πειραματική free jazz αλλά στο Dysnomia την είδαν αλλιώς. Όλα τα κομμάτια κινούνται σε μινιμαλιστικό kraut-techno ρυθμό, με το μπάσο να δίνει το τέμπο, το πιάνο να ακούγεται σαν κρουστό και τα τύμπανα να συνοδεύουν διακριτικά. Είναι σαν να ακούς τους Can να κολλάνε περισσότερο από όσο εύχεσαι. Κομματάρες το Dysnomia και το Moon.

Denseland - Like Likes Like
Είναι το τρίο Hanno Leichtmann, Hannes Strobl και David Moss. Το ντεμπούτο τους το 2010 ήταν αξιοπρόσεκτο, αλλά εδώ κάνουν το great leap forward. Το τι ακριβώς παίζουν αποτελεί θέμα διδακτορικής διατριβής. Για μένα που μεγάλωσα με post punk μου φέρνουν στο νου τους 400 Blows με τραγουδιστή τον Ted Milton. Η ερμηνεία του Moss με κάνει να χτυπιέμαι μετά το ενάμιση πρώτο λεπτό του Big White Circle, του κορυφαιότερου τραγουδιού της φετινής χρονιάς. Ο τύπος τραγουδά σαν βλογιοκομμένη ρέγγα. Το Membrane από την άλλη δανείζεται από Spectre και Virgin Prunes σε ένα σκοτεινό ηλεκτρονικό μινιμαλιστικό παραλήρημα. Η καλύτερη μουσική των ημερών, ειδικά αν θέλετε να τρομοκρατήσετε τους γείτονες.

Robert Haigh - Darkling StreamsRobert Haigh - Darkling Streams
Η κινητήρια δύναμη των Omni Trio ακολουθεί τα τελευταία χρόνια μοναχική πιανιστική πορεία. Το Darkling Streams περιλαμβάνει μόνο πιάνο, παιγμένο με συναισθηματική ένταση. Σε σημεία μου θυμίζει Satie, αλλά αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό ολόκληρου του άλμπουμ. Φανταστείτε κλασική μουσική παιγμένη από μη κλασικό περφόρμερ. Κορυφαίες στιγμές τα Fugue State, Darkling Streams και Twice Solitaire.

Musiccargo - Harmonie
Ντουέτο από το Ντίσελντορφ που παίζει kraut, σαν τους Can, τους Neu και τους υπόλοιπους. Το Harmonie είναι το δεύτερο άλμπουμ τους. Το Domino που ανοίγει φαίνεται λίγο αδιάφορο αλλά στην πορεία τα πράγματα γίνονται ενδιαφεροντότατα με κορυφαία κομμάτια τα La Era, Tip Top και Das Buch. Δεν έχω να πω περισσότερα. Το είδος μουσικής και η μπάντα είναι τόσο αξιολάτρευτα που δεν μπορώ να αντισταθώ.

Lucrecia Dalt - Syzygy
Η Λουκρητία εδρεύει στη Βαρκελώνη και είναι πολιτικός μηχανικός. Το Syzygy είναι το τρίτο άλμπουμ της μετά το περσινό Commotus και το προπέρσινο Congost. Η μουσική της είναι άμπιεντ, σκοτεινή, ηλεκτρονική, πειραματική, κινηματογραφική, τριπ χοπ και αυτό που μετράει περισσότερο είναι το συνολικό ψυχαρπαχτικό αποτέλεσμα. Κάθε προσεχτική ακρόαση με ανταμείβει με το παραπάνω. Αγαπημένα αποσπάσματα τα Soliloquios, Volaverunt, Edgewise και Inframince.

Chicaloyoh - Folie Sacree
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αναφερθείτε στην παρουσίαση του Άρη Καραμπεάζη στις σελίδες του mic. Η Alice Dourlen θυμίζει εμφανώς Nico αλλά ο συνδυασμός της φωνής της και της σκοτεινής ψυχεδελικής μουσικής έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Το Folie Sacree συνδέει το παρόν με τη δεκαετία του 1960. Οι περισσότεροι ρυθμοί είναι καμηλιέρικοι, αποχαυνωτικοί, υπνωτικοί. Αγαπημένα μου κομμάτια τα A Man in a Street και Look My Eyes. Όχι ότι τα υπόλοιπα δεν βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο.

Helen Money - Arriving Angels
Είναι η αβάν-γκαρντ και σχεδόν πανκ τσελίστα Alison Chesley, γνωστή από τις συνεργασίες της με τους Anthrax, Bob Mould, Russian Circles, Mono και Archer Prewitt. Στο τρίτο άλμπουμ της ως Helen Money το τσέλο της ακούγεται κατά τόπους κλασικό και κατά τόπους σαν παραμορφωμένη κιθάρα. Σε σημεία παίζει με δοξάρι, αλλού με τα δάχτυλα. Σε τέσσερα κομμάτια συμμετέχει ο ντράμερ των Neurosis, Jason Roeder, δημιουργώντας μια μαύρη μεταλλική ατμόσφαιρα. Η διασκευή στο Midwestern Nights Dream του Pat Metheny είναι μαγική, μια γαλήνια άσκηση πιτσικάτου. Φοβερό και το Shrapnel, σε πιο ποστ ροκ ύφος, με τη συνοδεία των κρουστών. Την παραγωγή έχει κάνει ο Albini.

Aaron Novik - Storyboard Music Volume 1
Επισκεφτείτε τη σελίδα του στο bandcamp για να διαβάσετε το φετινό μανιφέστο του. Κάθε μήνα κυκλοφορούσε και ένα άλμπουμ. Στο Storyboard Music Volume 1 συνθέτει μουσική δωματίου. Ο ίδιος παίζει μπάσο κλαρινέτο και συνοδεύεται από βιόλα, φλάουτο και εναλλαγές μαρίμπας και κρουστών. Το αποτέλεσμα είναι avant-garde, πειραματικό, αυτοσχεδιαστικό, εθιστικό, απολαυστικό. Αδυναμίες μου τα 73-90 part 3, 109-126 part 2 και 73-90 part 6.

Plaistow - Citadelle
Είναι ο Johann Bourquenez στο πιάνο, ο Vincent Ruiz στο κοντραμπάσο και ο Cyril Bondi στα τύμπανα. Εδρεύουν στη Γενεύη και το Citadelle είναι η όγδοη κυκλοφορία τους. Λιτό και σφιχτό τρίο, παίζουν κατά κύριο λόγο jazz post rock, αλλά κατά τόπους το γυρίζουν και σε post rock jazz. Κορυφαίο κομμάτι το Sous La Peau, με μνημειώδες θέμα στο πιάνο που εναλλάσσεται με το θυμωμένο βαρύ κοντραμπάσο. Πολύ όμορφο και το Chicago, αλλά και το πιο αφαιρετικό Orion.

Ken Vandermark, Mats Gustafsson - Verses
Δύο από τα ιερότερα τέρατα της σύγχρονης avant jazz, με πάμπολλες συνεργασίες τα τελευταία είκοσι χρόνια, αποφάσισαν να βρεθούν για πρώτη φορά επί σκηνής τον περασμένο Μάρτιο, στη γκαλερί Corbett vs. Dempsey. Η βραδιά ηχογραφήθηκε και το όλο κόνσεπτ βρίσκεται μέσα στο Verses. Ο Ken παίζει τενόρο σαξόφωνο και μπάσο κλαρινέτο ενώ ο Mats παίζει άλτο, τενόρο και βαρύτονο σαξόφωνο. Το "παίζει" βεβαίως είναι σχετικό καθώς πρόκειται για ένα σετ άκρως αυτοσχεδιαστικό. Όλος ο δίσκος είναι ένας διάλογος μεταξύ τους με κορυφαίες στιγμές τις πιο ήρεμες, το Ripolin (το οποίο στο μυαλό έχω μεταφέρει σε θεατρική παράσταση, μια συνομιλία μεταξύ ενός αντρόγυνου που ξεκινά ήρεμα και όμορφα αλλά καταλήγουν να ουρλιάζουν ο ένας στον άλλον) και το I Never Dreamed, μια τελείως αφαιρετική ανταλλαγή φυσημάτων.

Federico Durand - El idioma de las luciernagas
Τριζόνια, καμπανάκια, μικροκρουστά, μυστηριώδης ατμόσφαιρα. Εξαιρετικό μινιμαλιστικό άμπιεντ άλμπουμ μοντέρνας σύνθεσης γεμάτο υπαίθριες ηχογραφήσεις από τον Αργεντινό Federico Durand, ο οποίος πλέον μπαίνει στο μικροσκόπιο. Ο τίτλος σημαίνει "Η γλώσσα των πυγολαμπίδων" και πιθανώς η μουσική που περιέχεται στο άλμπουμ να είναι ακριβώς αυτό. Ανεπανάληπτα τα Los ninos izan las estrellas con hilos de plata, El idioma de las luciernagas και Los cristales sonadores.

Nadia Sirota - Baroque
Η μοντέρνα σύνθεση στα καλύτερα ημι-πειραματικά της, με το ημι- να κολλάει στο ότι η διάσημη στο περιθώριο βιολινίστα Nadia Sirota παίζει το όργανό της με τρόπο ιδιαίτερο. Κάπου διάβασα ότι ο τρόπος που κολλάει τις χορδές στο ξύλο με τα δάχτυλα δεν έχει το ταίρι του. Στο Baroque συνεργάζεται με εξαιρετικούς μουσικούς (James McVinnie, Valgeir Sigurdsson, Frank Aarnink, Daniel Bjarnason) στην ανάπτυξη έξι συνθέσεων που έγραψαν αποκλειστικά γι'αυτήν κάποιοι καλοί φίλοι της, που τυγχάνουν μοντέρνοι συνθέτες (Judd Greenstein, Shara Worden, Missy Mazzoli, Nico Muhly, Paul Corley, Daniel Bjarnason). Το Baroque δεν είναι πολύ εύκολο αλλά ούτε και πολύ δύσκολο. Οι πιο καλές στιγμές του είναι το Etude No. 3: Etude 3 και το From the Invisible to the Visible, που έχουν τις μικρότερες χρονικές διάρκειες και τις μελωδικότερες γραμμές.

BEST SONGS

Έχουν περάσει από 10 κόσκινα. Μιλάμε για τραγούδια που θα κουβαλάω πάντα και θα σημαδεύουν την συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου. Εννοείται πως πρόκειται για "τραγουδάρες" και επίσης εννοείται πως δεν συμβουλεύτηκα τη γνώμη κάποιου άλλου για να το αποφασίσω. Εξαιρούνται τα τραγούδια από τα άλμπουμ που αναφέρθηκαν παραπάνω, τα οποία συμπεριλαμβάνονται αυτονόητα στα καλύτερα της χρονιάς.

Indie rock, pop, folk κ.λπ.
(μουσική που υπάρχει περίπτωση να ακούσεις σε μπαράκια, στο ραδιόφωνο κ.λπ.)

1. Future of the Left - An Idiot's Idea of Ireland
2. Girls Names - Pittura Infamante
3. Title Sequence - Dinosaurs
4. Barton Carroll - The Straight Mile
5. Wave Pictures - Better To Have Loved
6. Toddlers - Independence Day
7. Daft Punk & Pharrell Williams - Get Lucky
8. Teardrop Factory - Better Company
9. CocoRosie - After The Afterlife
10. Entertainment for the Braindead - Berlin
11. Foxygen - San Francisco
12. Neon Lights - The Leaving Sun
13. Ballet - Difficult Situations
14. Filthy Boy - Biggest Fan Ever
15. Alpaca Sports - Telephone
16. Savages - Marshal Dear
17. Grass House - Faun
18. She & Him - I Could've Been Your Girl
19. Leg - Don't Bite a Dog
20..Magic Theatre - The Sampler
21. Villagers - Nothing Arrived
22. Ralfe Band - Dead Souls
23. Woodkid - I Love You
24. Darlings - Nothing I Don't Care For
25. Goldspot - Salt of the Earth

Modern Composition, Avant Jazz, Experimental, Home Listening κ.λπ.
(μουσική που δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσεις σε μπαράκια, στο ραδιόφωνο κ.λπ.)

1. Agnes Obel - Chord Left
2. Yosai -12
3. Mary Lattimore - Poor Daniel
4. Wintergatan - Biking Is Better
5. Kreng - ...And Then In The Morning
6. Noah Punkt - m3c0p5
7. Nils Frahm - Went Missing
8. Apparat - K&F Thema (Pizzicato)
9. Ryan Teague - Piano Study II
10. Amiina - Leather And Lace
11. Senking - Chainsawfish
12. Anders Dahl & Skogen - Row 24- Four steps forward, one step back
13. C. Spencer Yeh, Okkyung Lee, Lasse Marhaug - Mission Nothing
14. Moritz von Oswald & Nils Petter Molvaer - Development
15. Celine Bonacina Trio - Souffle d'un Songe
16. Mary Halvorson, Kirk Knuffke, Matt Wilson - Dainty Rubbish
17. Pantha Du Prince & The Bell Laboratory - Photon
18. Fred Hersch & Ralph Alessi - Floating Head Syndrome
19. Mogwai - The Huts
20. Iva Bittova - Fragment VIII
21. Piano Interrupted - Camera Obscura
22. Mikael Lind - Choleric Witch Doctor
23. Chris Campbell & Grant Cutler - Marimba, Synths, Piano
24. Moin - Clancy
25. Pixel - Plump Bob
_____

BACK