Δίσκοι, δίσκοι, δίσκοι...
1. "Είχα όλους τους δίσκους μου"
Οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν ότι ήμουν φανατικός συλλέκτης δίσκων, κυρίως punk/ post punk/ gothic/ new wave/ indie συγκροτημάτων. Μέχρι το 1996 είχα καταφέρει να αγοράσω όλους τους δίσκους όλων των αγαπημένων μου συγκροτημάτων και καλλιτεχνών. Δεκάδες εκατοντάδες βινύλια. Εκείνη την εποχή συνέβησαν διάφορα στη ζωή μου. Κάποια στιγμή, για λόγους που ακόμη δεν έχουν διασαφηνιστεί, αποφάσισα να πουλήσω όλα τα βινύλιά μου και να τα κάνω cd. Αυτό συνέβη το 1997. Πούλησα όλους τους δίσκους μου, ακόμη και τους πιο αγαπημένους μου. Τους πούλησα στο δισκάδικο Rollin Under του Μπάμπη Αργυρίου στη Θεσσαλονίκη.
2. "Έχω όλους τους δίσκους τους"
Το πρώτο βιβλίο του Μπάμπη Αργυρίου. Το τελείωσα πριν από τρεις μέρες. Το ξανατελείωσα, θα ήταν η πιο σωστή έκφραση. Όπως του είπα, το βιβλίο αυτό το διαβάζω από τότε που τον πρωτογνώρισα, στα τέλη των '80ς. Ή μάλλον, από τα μέσα των '80ς, από τότε που χρονολογούνται τα πρώτα δημοσιευμένα στο φανζίν Rollin Under γραπτά του. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου, η Μαρίνα, η αγαπημένη του ήρωα Σίμου "Μπάμπη" Μπάνση, τον ρωτάει "Η καλύτερη συμβουλή που σου έδωσαν;" και αυτός απαντάει "Μην πουλάς τα βινύλιά σου για να τα κάνεις cd".
3. Σύντομο ποιητικό διάλειμμα
27 Ιουνίου 1906, 2μ.μ.
Σαν το 'φεραν οι Xριστιανοί να το κρεμάσουν
το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
η μάνα του που στην κρεμάλα εκεί κοντά
σέρνονταν και χτυπιούνταν μες στα χώματα
κάτω απ' τον μεσημεριανό, τον άγριον ήλιο,
πότε ούρλιαζε, και κραύγαζε σα λύκος, σα θηρίο
και πότε εξαντλημένη η μάρτυσσα μοιρολογούσε
"Δεκαφτά χρόνια μοναχά με τα 'ζησες, παιδί μου".
Κι όταν το ανέβασαν την σκάλα της κρεμάλας
κι επέρασάν το το σκοινί και το 'πνιξαν
το δεκαεφτά χρονώ αθώο παιδί,
κ' ελεεινά κρεμνιούνταν στο κενόν
με τους σπασμούς της μαύρης του αγωνίας
το εφηβικόν ωραία καμωμένο σώμα,
η μάνα η μάρτυσσα κυλιούντανε στα χώματα
και δεν μοιρολογούσε πια για χρόνια τώρα·
"Δεκαφτά μέρες μοναχά", μοιρολογούσε,
"δεκαφτά μέρες μοναχά σε χάρηκα, παιδί μου".
Κωνσταντίνος Καβάφης
4. "Έχω όλους τους δίσκους μου"
Δεκαφτά χρόνια μετά, έχω αποκτήσει ξανά όλους τους δίσκους μου. Kαι πολλούς πολλούς ακόμη. Τους έχω όμως σε CD. Και, κυρίως, σε ψηφιακή μορφή. Σε μορφή mp3 και flac και ape και alac. Μέσα σε εξωτερικούς σκληρούς δίσκους. Και τους πιο αγαπημένους μου τους έχω lossless. Με σκαναρισμένα τα εξώφυλλα και τα οπισθόφυλλα. Και τα ένθετα και τους στίχους. Και τους έχω σε κάθε μορφή και κάθε remastered επανέκδοση. Σε anniversary editions, σε διπλά και τριπλά CD με πολλά extras. Και κάθε μέρα συμπληρώνω την συλλογή μου με μερικούς ακόμη δίσκους και μερικά ακόμη σκαναρίσματα και ψηφιακά αρχεία. Και κρατάω πλέον διπλούς και τριπλούς σκληρούς δίσκους, μπακ-άπ εκατοντάδων τεραμπάιτ. Σε λίγο δεν θα χωράνε οι δίσκοι στο σπίτι. Οι δίσκοι οι σκληροί, οι εξωτερικοί, όχι εκείνοι οι μαλακοί, του βινυλίου.
5. "Έχω όλους τους δίσκους σου"
Ο Μπόρχες θα το έγραφε καλύτερα από μένα. Δίνω και μια ιδέα στον Μπάμπη για κάποιο μελλοντικό γραπτό. Από τότε που του πούλησα τους δίσκους μου, λέει, δεν ξανασυναντηθήκαμε, δεν ξαναμιλήσαμε, χαθήκαμε. Μετά από μια εικοσαετία, η ζωή με ξαναφέρνει στο σπίτι του. Εκεί ανακαλύπτω μια αποθήκη όπου ο Μπάμπης έχει φυλάξει όλους τους δίσκους μου. Δεν τους έβγαλε στα μεταχειρισμένα του Rollin Under, δεν τους πούλησε ποτέ στους πελάτες του. Τους φύλαξε μέσα στα ίδια χαρτοκιβώτια, πιθανώς είναι ακόμη σφραγισμένα, πιθανώς δεν τα άνοιξε ποτέ να δει τι δίσκους τού είχα πουλήσει. Τους έχει φυλάξει. Πίστευε ότι κάποτε θα μετάνιωνα για την πώλησή τους...
_____
