Δώδεκα τραγούδια
Velvet Underground & Nico
1. European Son
Ίσως ο σπουδαιότερος δίσκος όλων των εποχών. Είναι η μπανάνα στιχουργικά και μουσικά ο πιο σκληρός δίσκος για μία/ένα έφηβο; Το ένα τραγούδι μετά το άλλο καλύτερο, αγαπημένο και γνώριμο, παντοτινά καθώς περνούν τα χρόνια. Είναι το σοκ μεγαλύτερο για αυτόν που το άκουσε το 67 από αυτόν που θα το πρωτακούσει το 12; Ας αποδομήσει τα πάντα το τελευταίο κομμάτι του δίσκου και ας συνεχίσουν τα άλλα κομμάτια να αλλάζουν θέση στα αγαπημένα στιγμή με στιγμή.
The Smiths - The Queen is dead
2. Some Girls Are Bigger Than Others
Πόσο λιγότερo σκληρός είναι ο δίσκος αυτός; Για εκείνα τα χρόνια, στο InThoseDays και στα μέχρι πρωίας Smiths party στο Mad και στο Αν. Και στον ψηλό που κυκλοφορούσε κάθε βράδυ στην πλατεία με τις μαργαρίτες στην κωλότσεπη (τον είδα τυχαία μια χρονιά να είναι βοηθός ζαχαροπλάστη κάπου στα Χανιά). Και σε έναν από τους αγαπημένους κιθαρίστες του Ρύκιου. Και στην Ειρήνη. Και στην γλυκειά μοναξιά και σε όλα αυτά. Πάλι το τελευταίο κομμάτι όσο αγαπημένα και να είναι όλα τα υπόλοιπα (τυχαίο, δεν νομίζω).
Joy Division - Closer
3. Decades
OK, θυμάμαι στην 3η (να προσπαθώ) να κυκλοφορώ μα όλους τους στίχους της μπάντας στο τσεπάκι του μολυβί πουκάμισου. Άλλος ένας δίσκος που δεν γνώρισα εν' τω γενέσθαι, αλλά οκτώ χρόνια μετά. Μερικά πράγματα τελικά δείχνουν σημαντικότερα από άλλα και στιγματίζουν την πορεία. Όπου και να βρεθείς στοιχειώνουν την μνήμη, και την νύχτα, από το όνειρο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Τελευταία φορά στο άρθρο σχολιάζω περί τελευταίου και υπολοίπων αγαπημένων. Where have you been;
The Doors - The Doors
4. The End
Άνδρας Διόνυσος εν μέσει ψυχεδελικής υστερίας στον πλανήτη, ξανά. Έπαψε ποτέ άλλωστε και άραγε να συμβαίνει αυτό; Σε άλλο έναν απόλυτο συντονισμό μπάντας που επίσης, πρωτόγνωρα ίσως, ο χορός του τραγουδιστή "ακούγεται" στον δίσκο μαζί με τα υπόλοιπα οργανικά μέρη (you know what I mean) και δεν ξέρω αν αυτό χρεώνεται στον Morrison ή στο Manzarek. Στο τέλος ο Νέος θέλει να κάνει sex στην μητέρα του (you know). Take It Easy Baby.
Portishead
5. Glory Box
Απανωτά χτυπήματα το ένα μετά το άλλο, στον δίσκο που βοήθησε να μην μένουν περιθώρια στην αμφισβήτηση της νέας (ηλεκτρονικής) εποχής από κανένα (μία απαρχή για αναθεώρηση κοιτάζοντας το μέλλον). Θείο μαζικό δώρο των καιρών (ο δίσκος και το trip hop), μας κάνει να ευελπιστούμε να ακούσουμε κάτι και φέτος. Γιατί όλοι οι σπουδαίοι μουσικά δίσκοι μιλάνε για την μοναξιά; Ίσως πάντα σε αυτούς τους Δρόμους είχαμε ένα πόλεμο, αλλά επιτέλους, κατά βάθος είναι αισιόδοξο το μήνυμα. It's time to move over.
Tuxedomoon - Desire
6. In The Name Of Talent (Italian Western Two)
Δεν το έχω ψάξει και ούτε το κάνω τώρα στην εποχή της πληροφορίας, αν οι Tuxedomoon είναι μπάντα περισσότερο δημοφιλής στην Ελλάδα από ότι αλλού. Στην πλήρη δημιουργική παράδοση της σκυτάλης από το Art Rock στα σκοτεινά μονοπάτια της επόμενης δεκαετίας, το Desire είναι ένας ακόμα δίσκος που πίνεται μονορούφι και εφ όσον το Jinx δεν γνωρίζω αν είναι αυτονομημένο ή όχι, τολμώ να πω ότι το In The Name Of Talent θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το τελευταίο κομμάτι του δίσκου.
David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust
7. Rock n Roll Suicide
Μάλλον το αγαπημένο μου κομμάτι του Bowie είναι το δανεισμένο China Girl, το πιο cool του το Young Americans (πολύ cool) και ο καλύτερος δίσκος του το Ziggy Stardust (και για άλλους λόγους το Low). Ziggy Stardust αράχνες λοιπόν παρά αλιγάτορες (στο τσακ, λέμε τώρα). Το κομμάτι που αποκορυφώνει το περί του concept του δίσκου και δίνει πάσα στο Suffragette, αλλά όπως πριν, ας κολλήσει πάλι το τελευταίο κομμάτι που προσπαθεί ο καλλιτέχνης να μας πείσει ότι δεν είμαστε μόνοι.
Violent Femmes - Violent Femmes
8. Confessions
Σε λίγο τελειώνει το μαρτύριο του να τελειώνει το τραγούδι που διαλέγω και να περιμένω με ανυπομονησία να ακούσω το επόμενο (να ένας λόγος που διαλέγω συνήθως το τελευταίο). Η αλήθεια είναι ότι έχω δει τον Jonathan Richman με ακουστική κιθάρα και με έναν ντράμερ μόνο να τον συνοδεύει για όλο το live. Το Add It Up είναι ένα party κομμάτι εμβέλειας California Uber Alles έτοιμο να παραδοθεί στους σημερινούς 15άρηδες, αλλά ας μιλήσει για μια ακόμα φορά η μοναξιά, που ούτως ή άλλως θα έρθει λίγα χρόνια μετά. Oh Dear Lady, πάντα μπέρδευα το Violentfemmικό Confessions με το Velvetικό Good Feeling, ή ανάποδα τα είπα;
The Beatles - White Album
9. While My Guitar Gently Weeps
Το Good Night (τελευταίο κομμάτι του White Album) θα μπορούσε να είναι μια προφανής επιλογή, αλλά η σπανιότητα του να έχεις κομμάτι του Harrison και του να έχουν οι Beatles καλεσμένο στην ηχογράφηση (τον Clapton), συνάμα με την σπάνια κιθαριστική ομορφιά του τραγουδιού, με κάνει να διαλέξω το τραγούδι αυτό που όπως και να έχει είναι αγαπημένο μου. Επίσης βρίσκω ευκαιρία να δηλώσω Revolverικός.
The Clash - London Calling
10. The Guns Of Brixton
Ίσως το κομμάτι αυτό είναι η τομή του Λονδίνου να φωνάζει για επαναστατικό Rock. Ένας από τους δρόμους του punk στην Μεγάλη Βρετανία τότε ήταν, η προσέγγιση, κατανόηση και τελικά πραγμάτωση/ενσωμάτωση του ήχου των μεταναστών της (από τις πρώτες άλλωστε χώρες στα παιχνίδια με μετανάστες). Δεν κατηγορώ τους Clash για την ευφυή, ευχάριστη dub punk προσέγγιση (είμαι σαφέστατα πιο ενσωματωμένος στο σύστημα). Αφού δεν διάλεξα τελευταίο κομμάτι δίσκου, τι το ήθελα να ανοίξω τώρα τέτοιες κουβέντες και δεν διάλεγα το Brand New Cadillac; Μάλλον με επηρέασε η πρόσφατη επανέκδοση των Crass.
Bjork - Post
11. Hyper-ballad
Hyperμουσική, Hyperπαραγωγές, Hyperμπαλάντες, Hyperτραγουδίστρια (αντί του Hyper μπορείς κάλλιστα να βάλεις Post). Ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες που έχω απολαύσει αλλά κατά βάθος έχω χάσει. Εγώ χάνω. (I remember Tina).
REM - Green
12. I remember California
Οι REM στο τραγούδι που θα μπορούσε να θυμίζει τα χρόνια που εγώ θα τους μνημονεύω (ένα ακόμη κλεμμένα τελευταίο κομμάτι δίσκου), μάλλον και αυτοί θέλουν να πουν ότι θυμούνται κάτι παρόμοιο (ΟΚ, χάρηκα που άκουσα το Orange Crush), με χαιρετούν (χωρίς να με καλούν να τα ξαναπούμε). Χαιρετίσματα.
_____
