Δώδεκα τραγούδια
Velvet Underground and Nico - Μπανάνα
Sunday Morning
Η μπανάνα ανοίγει από τη φλούδα της. Πρώτη πλευρά, πρώτο τραγούδι και το προαιώνια μισητό κυριακάτικο πρωινό απολαμβάνει μια γκρίζα αισιοδοξία. Στη νωχελική μελωδία θρονιάζεται όλη η αίσθηση του κενού και της μελαγχολίας μιας άδειας μέρας που η πόλη δε βουίζει, η καθημερινή ρουτίνα δεν υπάρχει σαν αντιπερισπασμός, το κεφάλι γεμίζει μόνο πονοκέφαλο από τις αναθυμιάσεις κακού αλκoόλ, η διπλανή οικογένεια τσακώνεται και το σκυλί τους γαβγίζει περίπου από τη μέσα μεριά του τυμπάνου του αυτιού σου. Παρόλα αυτά και μολονότι στίχοι όπως "It's just the wasted years so close behind" δεν συνηγορούν, αυτή η celesta που κάνει γκλιν γκλον σαν παιδικό παιχνίδι σου θυμίζει ότι δεν υπάρχει τίποτα που δεν περνάει, τα πράματα δεν έχουν και καμιά μεγάλη σημασία, μέρα είναι, θα περάσει. Το διαλέγω γιατί συμμάχησε με τις Κυριακές μου.
Beatles - White Album
While My Guitar Gently Weeps
Καταρχήν πως βγαίνεις από το δίλημμα Lennon ή Mc Cartney; Απαντώντας George Harrison, φυσικά! Είναι σαν να είσαι ΑΕΚ. Το συγκεκριμένο σκαθαροζουμοτράγουδο αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια όλων των εποχών μου, χαραγμένο με χρυσοποίκιλτα γράμματα σε λίστα από πλάκα πεντελικού μαρμάρου! Είναι τόσο κλαψιάριακο όσο χρειάζεται, τόσο ανεβαστικό όσο χρειάζεται, τόσο γλυκερό, τόσο στιβαρό, τόσο τραγουδιάρικο, τόσο κιθαριστικό κλπ κλπ. Δεν του περισσεύει και δεν του λείπει τίποτα. Και αυτή η ρουφιάνα η κιθάρα να κλαίει και να οδύρεται... Δεν το διάλεξα, με διάλεξε.
The Doors - The Doors
The Crystal Ship
Οι Doors είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον καιρό της εφηβείας μας που όταν τους ακούω νομίζω ότι ξαναβγάζω ακμή. Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το "Peace Frog" γιατί έχει ένα διαβολικό χορευτικό ρυθμό που το κάνει να ακούγεται πάντα φρέσκο. Και χωρίς σπυράκια. Από το The Doors θα διάλεγα το The Crystal Ship στο οποίο ο Morrison τραγουδάει όσο λιγότερο ναρκισσιστικά αντέχει και στέκεται δίπλα δίπλα με τα πλήκτρα του Manzarek σε ένα κομμάτι που αναδύει τα χρώματα και τις αναθυμιάσεις των 60's. Το διαλέγω γιατί γυρίζει το χρόνο πίσω απαλά και ευγενικά.
Davie Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust
Rock n Roll Suicide
Η πρώτη φορά που το άκουσα ήταν σε κάτι μαθητικές καταλήψεις που τώρα μου μοιάζουν περίπου το πλειστόκαινο. Η παρέα που το έπαιζε στο κασσετόφωνο (90άρα κασσέτα - ένα άλμπουμ σε κάθε πλευρά) ήταν σα να είχε βγει μέσα από τους στίχους του. Είχα συνδέσει το τραγούδι απόλυτα με τους λαμπρούς αξιοθαύμαστους αλητάμπουρες που η μάνα μου με ξόρκιζε να μην κάνω παρέα. Κανείς τους δεν έγινε διάσημος, αλλά ούτε πέθανε από ναρκωτικά, ο ένας μάλιστα έμαθα παντρεύτηκε μια που γνώρισε από chat στο internet... Το καλό με τις ιστορίες χωρίς δραματικό ή αίσιο τέλος είναι ότι σου μένουν κάνα δυο τραγούδια μνημειώδη, που ντύνονται με ανεξίτηλες εικόνες και φτιάχνουν την ιστορία σου. Το διάλεξα γιατί μ' αρέσει να λέω ιστορίες.
Clash - London Calling
Spanish Bombs
Ο ευγενούς καταγωγής Joe Strummer είχε βγει από τις καταλήψεις του Λονδίνου στα μέσα των 70΄s και οι Clash αποτελούν ένα από τα πλέον πολιτικοποιημένα σχήματα αν και μοσχοπούλησαν δίσκους και γέμισαν στάδια και στάδια. Στο Spanish Bombs υποκύπτω μαζί τους στη γοητεία του ισπανικού εμφυλίου, το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας, το πείραμα της αυτοδιαxείρησης, την παρολίγο νίκη των διεθνών ταξιαρχιών έναντι των φασιστών. Θυμάμαι τον Abel Paz που ήταν έφηβος όταν πολέμησε στην Καταλωνία και ζωντανή μαρτυρία για όλες αυτές τις μαγικές ιστορίες. Είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη και θυμάμαι τις θερμές διηγήσεις του, τον βαρύ του τσιγαρόβηχα και εκείνο το βροντερό γέλιο του χορτασμένου από τη ζωή ανθρώπου. Το διάλεξα επειδή αυτές τις μέρες ξεθάβω τέτοιες φωτεινές εικόνες γιατί έχει πέσει πολύ σκοτάδι.
Tuxedomoon - Desire
Holiday for Plywood
Είναι το γκρουπ με το πιο εμπνευσμένο όνομα. Ποιoς τρελός αμπιγιέρ πήγε και φόρεσε στο φεγγάρι τόσο επίσημο παλιομοδίτικο ένδυμα; Ποιό είναι το αμερικάνικο συγκρότημα που ακούγεται ευρωπαϊκότερο των ευρωπαίων; Ποιoς έφερε το αβάντ γκαρντ στην πόρτα μας σα συστημένο γράμμα; Η απάντηση στο λήμμα Tuxedomoon. Στο Holiday for Plywood ακούγονται σαν πάρτυ στην πισίνα όπου πλακώσαν κάτι περίεργοι τύποι και ρημάζουν την κάβα μπροστά στα γοητευμένα μάτια της γηραιάς οικοδέσποινας. Σαν ορχήστρα μουσικής δωματίου που τους έριξαν κάτι στο ποτό. Σαν επίσημο ένδυμα με σαγιονάρες. Το διαλέγω γιατί είχα πρόσφατα παραστεί σε επίσημο γεύμα και το φαντασιωνόμουν όσο τι.
Joy Division - Closer
Decades
Το πιο "στοιχειωμένο" να το πω κομμάτι των Joy Division; Το κομμάτι αυτόματης μετάπτωσης σε κατάσταση αμετάκλητης μελαγχολίας και μαυρίλας. Ο καλύτερος τρόπος για να διαλύσεις το πάρτυ. Ξεκινάει με εκείνα τα κλασσικά τενεκεδένια ξερά τύμπανα, πένθιμο επαναλαμβανόμενο ρυθμό και τελειώνει με τις γλυκύτερες μελωδίες και αρμονίες που έχουν γραφτεί στο καταχνιασμένο Manchester. Από τα κομμάτια που όταν τα βγάζεις από το χρονοντούλαπο δεν έχουν ποτέ σκόνη. Το διαλέγω εδώ και decades.
Violent Femmes - Violent Femmes
To The Kill
Τι μου θύμισες τώρα, τον είχα λιώσει εκείνο το δίσκο... και ξέρω να μετράω ακόμα όλο το Kiss Off! To μόνο κακό είναι ότι τα hits τα άκουσα τόσες φορές σε φριχτά μπαρ της συμφοράς, που λέγαν και οι Στέρεο οι Νόβα, που μοιάζουν κουρασμένα. To "Το The Kill" έχει, όπως και τα χιτάκια του άλμπουμ, το ίδιο ξεκούρδιστα τα όργανα, ανάλογους στίχους νεανικής δυσθυμίας και υπερβολής, παλαβιάρικα φωνητικά ενώ είναι σκοτεινούλικο και έχει μια υποψία γκαράζ στις κιθάρες. Για να τα add it up, τα ΄χει όλα και συμφέρει. Το διαλέγω γιατί με ξαναπροκαλεί να ακούσω το άλμπουμ.
The Smiths - The Queen is Dead
Cemetry Gates
Ό,τι είχα ανακαλύψει τον Oscar Wilde, από τον οποίο κατάκλεβα ατάκες για να κάνω την έξυπνη στις συμμαθήτριες μου, όταν άκουσα αυτό το κομμάτι και υποψιάστηκα ότι πάλι μπανάλ είμαι. Στο Cemetry Gates ο Morrissey, διαβασμένο παιδί, κάνει μια βόλτα στο νεκροταφείο και τσακώνεται με το λογοκλόπο φίλο του που λέει μια ατάκα από το βασιλιά Ριχάρδο για δικιά του και κοντράρονται για τον ιδιότροπο Oscar Wilde απέναντι στους σοβαρούς Keats και Yeats. Αυτό είναι! Άμα είναι να ξεκατινιάζεσαι, να το κάνεις με μια κουλτούρα βρε αδερφέ... Ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος, καλή του ώρα, με φιλοξενούσε στο Παρίσι και ένα ηλιόλουστο πρωινό μου 'πε να πάμε κάπου μια ωραία βόλτα. Αυτό το "ωραία βόλτα" ήταν στο νεκροταφείο Pere Lachaise όπου εκτός από τους τάφους του Jim Morrison, της Edith Piaf, του... Μολιέρου και ένα σωρό άλλων, φυσικά βρεθήκαμε και μπροστά στη μόνιμη κατοικία του Οscar Wilde. Έσπαγα το κεφάλι μου να πω το στίχο από το βασιλιά Ριχάρδο για δικό μου αλλά δυστυχώς δεν τον θυμόμουν. Τώρα όμως έχω γκούγκλ! You say : "'Ere thrice the sun done salutation to the dawn". Το διαλέγω για τις βόλτες στα νεκροταφεία με καλή παρέα.
R.E.M. - Green
Δεν ξέρω γιατί ποτέ δε μου άρεσαν οι REM. Βλάσφημο, αδικαιολόγητο αλλά σα να παίζουν το ίδιο τραγούδι μου φαινόταν πάντα, με τις χαρακτηριστικές κιθάρες και φωνή. Αν και το World Leader Pretend ομολογώ πως μου αρέσει. Αλλά πόσο διαφέρει από το Losing My Religion;
Portishead - Dummy
Roads
Τότε που κάτι τέτοιοι τύποι μας κάναν μπριστολέροζ. Από τη μια η καταθλιμπέθ γκίμπονς σε έκανε κομματάκια για σερβίρισμα με τη φωνάρα της, από την άλλη τα ηλεκτρονικά και χιπ χοπικά κοψίματα έβαζαν τα μουσικά θέματα να διαδραματίζονται σε σκληρό αστικό τοπίο. Πάντρεμα πετυχημένο μεν, με υπογεννητικότητα δε: 3 άλμπουμ σε δύο δεκαετίες. Αλλά δε μετράει η ποσότητα γιατί από ποιότητα, να φάει το Μπρίστολ και τα περίχωρα. Κομμάτια σαν το Roads σκάβουν λαγούμια μέσα σου. Σε βουτάν από το λαιμό και σε κάνουν πέρα δώθε. Το διαλέγω γιατί έχω τα δάχτυλα του ακόμα στο λαιμό μου.
Bjork - Post
Isobel
Κάπως έτσι τη φανταζόμουν πάντα τη Bjork, σαν την Isobel του τραγουδιού, πλάσμα παράξενο και αυθεντικό. "My name Isobel / Married to myself / My love Isobel / Living by herself". Τι της έχουν σούρει κατά καιρούς της κυρίας: στριγγλιάρα, επιτηδευμένη, εξεζητημένη... Με πιάνει το φεμινιστικό μου με τη Bjork, γιατί είναι από τις λίγες γυναίκες τραγουδοποιούς / τραγουδίστριες που είναι από μόνη της μουσικό και εικαστικό είδος και παλαβιάρα και επαγγελματίας κλπ κλπ ...και σαν πολλά να μαζεύτηκαν για να μη μας τη σπάει στο τέλος! Προτιμάμε τους ανθρώπους με αδυναμίες και η μόνη αδυναμία της είναι στα γλυκά τώρα τελευταία... Το διαλέγω στην υγειά των γυναικών.
Καμαριέρα στο Μανχάταν
_____
