Δώδεκα τραγούδια
1. Velvet Underground and Nico - Μπανάνα
I'll be your mirror
Περισσότερο θύμα παρά φαμ φατάλ, μια αραχνοΰφαντη γερμανίδα παίζει ωραία τον ρόλο της παρασυρμένης αθώας κορασίδας σε έναν παρακμιακό υπόγειο κόσμο με μπόλικο διαστροφικό σεξ, σκληρές ουσίες και αμείλικτο κακόφωνο rock 'n' roll. Καθρέφτης σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω... 40 χρόνια μετά, κι ακόμη αυτός ο ήχος ταλαιπωρεί τα αυτάκια μας σε δεκάδες κακέκτυπα...
2. Beatles - White Album
While my guitar gently weeps
Η μουσική της μαμάς... Αυτή που θα αγνοήσεις μικρός, θα περιφρονήσεις έφηβος και στην οποία θα επιστρέψεις μεσόκοπος (ώριμος κατ' ευφημισμό). Κασέτα αγορασμένη από τοπικό βίντεο-κλαμπ (από εκείνη τη "χρυσή" εποχή που τα συναντούσες σε κάθε γωνιά και βουνοκορφή). Η μάνα αναζητά τις αναμνήσεις της... 4 τύποι με παλιομοδίτικα κουρέματα ατενίζουν παιχνιδιάρικα από ένα μπαλκόνι (για τους μη-σκαθαρολόγους, μιλάμε για τη γνωστή "μπλε" συλλογή). "Πφφφ παλιατζούρες...". Υστερόγραφο, μερικά χρόνια αργότερα... Ίδιο βλέμμα, άλλα μυαλά. Δούρειος ίππος αυτή η μελωδία. Και αναλογίζομαι πως ο τρίτος της παρέας, από το ημίφως των προβολέων που έπεφταν στους Lennon-McCartney, έγραψε δύο από τα καλύτερα τους τραγούδια. Αυτό είναι το ένα... Έστω και μ' ένα χεράκι από τον Clapton. Το υπόλοιπο πάντως LP είναι (κατά το μεγαλύτερο του μέρος) τόσο ενδιαφέρον όσο και το ...εξώφυλλο του.
3. The Doors - The Doors
The crystal ship
Καλά αυτός πέθανε νωρίς... Και αναπαύεται στην ασφάλεια του Pere Lachaise, πάντα νέος, άφθαρτος, κάπου μεταξύ θεολογίας και μεταφυσικής, μύθου και ζωής (γιατί ο μύθος δεν είναι αντίθετο της αλήθειας, απλά την υπερβαίνει!). Το κλισέ με ωθεί να γράψω και για άφθαρτα τραγούδια. Κι όμως, έχω την εντύπωση ότι προϊούντος του χρόνου, τα τραγούδια που έχουν καταλάβει θέση στη συλλογική συνείδηση, "μουμιοποιούνται", γίνονται εμβλήματα, "ύμνοι", πρότυπα. Και πως να αποκαταστήσεις προσωπική σχέση με μουσικές οι οποίες έχουν (υπερ)καταναλωθεί σε κάθε δυνατό μέσο διάδοσης της μαζικής κουλτούρας; Επιλέγω λοιπόν μια χαμηλότονη και λιγότερο ωραιοπαθή ερμηνεία, όπου ο Morrison ακούγεται λιγότερο σαν ...Morrison.
4. Davie Bowie - The rise and fall of Ziggy Stardust
Starman
Νομίζω ήταν ο Ίταλο Καλβίνο που είχε γράψει ότι κλασικά βιβλία είναι τα βιβλία εκείνα που κανείς πλέον δεν διαβάζει, όλοι όμως θεωρούν σπουδαία. Το "Πόλεμος και Ειρήνη" του Τολστόι είναι ένα πρόχειρο παράδειγμα που μου 'ρχεται στο νου. Υπάρχει κανείς να αμφισβητήσει την αξία του; Θα πέσει το ίδιο το βιβλίο να τον πλακώσει (αν είναι δε από εκείνες τις παλιές δερματόδετες εκδόσεις, θα τον αφήσει και ...σέκο στον τόπο). Ο παραλληλισμός που επιχειρώ είναι (νομίζω) υπερβολικά προφανής για να τον κάνω "πενηνταράκια". Γνωρίζω ότι οι ...λίσταρχοι του είδους ποτέ δεν παραλείπουν το δίσκο αυτό από τα κιτάπια τους, προσωπικά όμως δεν κατάφερα ποτέ να κάνω συναισθηματική (ούτε καν εγκεφαλική) σύνδεση μαζί του. Μια ασφαλής τυπική επιλογή λοιπόν...
5. Clash - London Calling
Spanish bombs
Εμπρός παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους! Αυτή ήταν η μουσική των Clash. Τσαμπουκάς, νεύρωση, σύγκρουση, τεστοστερόνη, σφιγμένες γροθιές, στίχοι-μανιφέστα και ασήκωτη διαρκής ζοχάδα. Και εκείνη η ψευδαίσθηση ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Προσωπικά πιστεύω ότι ούτε οι βόμβες μπορούν, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση...
6. Tuxedomoon - Desire
In the name of talent (Italian western ΙΙ)
Έχω (μονο)μανία με την ιστορία με το γιώτα μικρό. Με τα ψιλά της γράμματα... Εκεί όπου δεν συναντάμε αγάλματα, "ήρωες", δάφνες, αποθέωση. Παρά μόνο μικρές ανθρώπινες στιγμές... Έχουν πάντα δίκιο οι πολλοί; Οι ειδικοί; Αν ναι, τότε δικαίως έχει ξεχαστεί τούτο εδώ το κομψοτέχνημα. Disco μηχανή, new wave πλήκτρα, post punk σπαραγμός και στίχοι από τους οποίους μπορείς να διαλέξεις αποφθέγματα ζωής (ακόμη και για να επιδείξεις τον εαυτό σου στα ...κοινωνικά δίκτυα). Πόσο χρόνο έχω χάσει με άψυχες μουσικές (και όχι μόνο); Μέχρι να 'ρθει η στιγμή να αποφασίσω: "no excess baggage". Ήταν είναι και θα είναι το τραγούδι μου... Μας...
7. Joy Division - Closer
DecadesΘα μπορούσα να θυμηθώ εποχές χαμηλών βαρομετρικών... Να μιλήσω για τον μάρτυρα της γενιάς μας... Για μουσική που έχει συνυφανθεί αξεδιάλυτα με τη ζωή μας... Να χαθώ σε συνειρμικούς καταρράκτες αναμνήσεων. Στον πειρασμό εντυπωσιοθηρικών κενών φράσεων. Όχι, τίποτε... Backspace... Σπανίως ακούω το "Closer" σήμερα. Παλιά αγαπημένη, κρατάει τη θέση της στην καρδιά... Τώρα πια όμως μπορώ να αγγίξω μόνο από απόσταση (όπως και ο τίτλος της απομυθοποιητικής (;) βιογραφίας του Curtis από τη γυναίκα του)...
8. Violent Femmes - Violent Femmes
Confessions
Ανιαρή επαρχιακή καφετέρια-μπαρ η οποία έπαιζε τα "ροκ" και τα "μπλουζ". Η μουσική στους δημόσιους χώρους νομίζω είναι σαν το ...παθητικό κάπνισμα. Όχι άλλο "Blister in the sun", όχι άλλο "Kiss off", όχι άλλο κάρβουνο. To "Confessions" ήταν αρκούντως αστεία μελό για να περιγράψει τις ανάλαφρες (βαριές κι ασήκωτες τότε) απογοητεύσεις της ηλικίας...
9. The Smiths - The Queen is Dead
The boy with the thorn in his side
Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ στατιστική καταγραφή, αλλά έχω την εντύπωση οι ..."Παπαδόπουλοι" είχαν μεγαλύτερο φανατικό κοινό στα αγοράκια παρά στα κοριτσάκια. Να είναι ο αφοπλιστικός τρόπος με τον οποίο απενοχοποίησαν την αγορίστικη ευαισθησία; Σε μια συνέντευξη του (κάτι ξέρω και τις αποφεύγω!) ο Moz είχε αποκαλύψει κάποτε ότι το αγκάθι στο συγκεκριμένο τραγούδι ήταν η ...μουσική βιομηχανία. ΟΚ, ο καθένας με τον πόνο του. Εν τέλει δε το κάθε τραγούδι το γεμίζει με τα συναισθήματα του αυτός που τ' αγαπά, όχι ο δημιουργός του...
10. R.E.M. - Green
World leader pretend
Ωραία χρόνια! Ησυχία, τάξη και ασφάλεια επικρατούσε στον πλανήτη. Ο πολιτικός κόσμος μαντρωμένος σε δύο στρατόπεδα, με ευδιάκριτες τις διαχωριστικές γραμμές. Στη μουσική το ίδιο. Υπήρχε από τη μία πλευρά η ανεξάρτητη και από την άλλη η ...εξαρτημένη mainstream, με την ταμπέλα να καθορίζεται από τον αν η δισκογραφική εταιρεία είχε τοπική έδρα ή αν ήταν υποδουλωμένη στον πολυεθνικό σατανά. Και μετά, ήρθε η ...προδοσία. Και τούτοι οι Αθηναίοι ήρωες της ανεξαρτησίας, κεφαλαιοποίησαν την underground υπεραξία που συσσώρευσαν με 5 δίσκους που πήγαν εμπορικά άπατοι, υπογράφοντας σύμφωνο με τον εχθρό. Ένα χρόνο μετά θα πέσει και το τείχος. Και το "Losing my religion" δεν θα αργήσει. Για ρίξτε όμως μια προσεκτική αυτιά, τούτο εδώ δεν μοιάζει σαν προάγγελός του;
11. Portishead - Dummy
Mysterons
Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Τι είναι αυτό, ρυτίδα; Πέρασαν 17 χρόνια και σου φαίνεται σαν χτες; Τότε που αναπάντεχα "έσκασε" αυτός ο δίσκος, και το Μπρίστολ κόντεψε να γίνει τουριστικός προορισμός. Μουσική αναπαράσταση της νυκτόβιας καταχνιάς, γαλήνιος κατευναστικός λυρισμός, σπαραξικάρδια τεχνολογία. Συνάμα όμως και η εισαγωγή στην εποχή της μουσικής ανακύκλωσης του παρελθόντος. 17 χρόνια;; Τελικά μισώ τους καθρέφτες...
12. Bjork - Post
It's oh so quiet
Το ταξίδι ενός τραγουδιού στον 20ο αιώνα. Ένας πρώην στρατιώτης της Βέρμαχτ ονόματι Horst Winter τραγουδά το 1948 "Und jetzt ist es still" (και τώρα πέφτει σιωπή), μια πανέξυπνη σύνθεση του Hans Lang, η οποία παίζει ανάμεσα στη σιωπή και το θόρυβο. Μέσω της εκτέλεσης της Betty Hutton (1951) θα περάσει και στον αγγλόφωνο κόσμο, για να το ξεθάψει πολλά χρόνια αργότερα η Bjork, σε μια ομολογουμένως όμορφη ερμηνεία. Διασκευή θα μου πείτε διαλέγεις; Ποτέ δεν μου άρεσε το "ξωτικό του αρκτικού κύκλου" (τυχαία εύρεση από το λεξικό των κοινοτοπιών), κι ας την συναντάμε εδώ στα καλύτερα της. Αυτή η τσιρίδα... Αυτό το άγχος της πρωτοπορίας... Έκτοτε δεν έχω αλλάξει άποψη...
_____
