Δώδεκα τραγούδια
Top 9 λοιπόν γιατί από Tuxedomoon, Violent Femmes και Portishead δεν έχει κομμάτι. Οι πιο δύσκολες επιλογές ήταν από David Bowie και Joy Division αλλά ότι βγήκε θα το βάλω σε μια playlist μαζί με Hollywood Undead και άλλα του παρόντος για να το παίζω dj.
Velvet Underground and Nico - Sunday Morning
Beatles - While my Guitar Gently Weeps
The Doors - The Crystal Ship
Davie Bowie - Moonage Daydream
Clash - London Calling
Joy Division - Decades
The Smiths - Bigmouth Strikes Again
R.E.M. - Orange Crush
Bjork - Army of Me
Velvet Underground - Sunday Morning
Έχουμε να κάνουμε με έναν καταπληκτικό δίσκο, σχεδόν οποιοδήποτε κομμάτι θα μπορούσε να βρίσκετε εδώ αλλά συνειδητά επιλέγουμε κάτι τόσο δυνατό. Το Sunday Morning λοιπόν μπορεί να σου μεταφέρει αυτή την χαλαρότητα του κυριακάτικου πρωινού στην ζωή σου άσχετα με το τι φάση βρίσκεσαι. Η μελωδία μαζί με τα φωνητικά αναρριχιέται πάνω σου και σε στοιχειώνει για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Είναι κάτι από τα ονειρικά 60s, αυτά που δεν υπήρξαν ποτέ αλλά αρέσει στον κόσμο να παραμυθιάζεται. Παράλληλα ακούγεται τόσο φρέσκο, τόσο νέο, που ένας πιτσιρικάς θα μπορούσε να σου πει άνετα ότι αυτοί οι Velvet Underground αντέγραψαν το Snuff των Slipknot. Και το καλύτερο, δεν είναι μια ακόμη μπαλάντα για να ρίξεις την γκόμενα είναι morning after song. Όποτε άσχετα με το τι έγινε last night έχεις την μουσική να σου κάνει παρέα! Yeah!
Beatles - While my Guitar Gently Weeps
Γιατί να διαλέξεις ένα κομμάτι του Harrison μπροστά στα μεγαθήρια των Lennon - McCartney; Μα για συναισθηματικούς λόγους φυσικά. Ήταν το πρώτο 45αρι που αγόρασα μια Κυριακή πρωί στο Μοναστηράκι πιτσιρικάς. Ήταν γρατζουνισμένο και σχεδόν κατέστρεψα την βελόνα του πικάπ ακούγοντας το. Ήταν το b-side του Ob-la-di, ob-la-da και μου έμαθε να εκτιμώ τα b-sides από πολύ νωρίς. Μετά από αυτό το έριξα στους Stones και δεν απέκτησα ξανά τίποτα δικό τους μέχρι που η γυναίκα της ζωής μου μου έκανε δώρο το Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band.
The Doors - The Crystal Ship
Ως έφηβος ήμουν φανατικός των Doors, άκουγα μέχρι και τον Morrison να απαγγέλλει ποιήματα. Το μόνο κομμάτι που συναγωνίζεται το παραπάνω στον πρώτο τους δίσκο είναι το Alabama Song (Whisky Bar), αλλά δεν είναι δικό τους οπότε δεν θα μπορούσα να το συμπεριλάβω εδώ. To Crystal Ship είναι ταξιδιάρικο περιγράφει ξεκάθαρα την αγάπη (και τον εθισμό παράλληλα) του Morrison για τα drugs. Ας μην ξεχνάμε ότι οι original στίχοι λένε "The crystal ship is being filled, A thousand girls, a thousand pills" αντί για thrills που τον έβαλε η εταιρία να το αλλάξει. Ένα σκοτεινό love song, b-side και αυτό με το στοιχειωμένο organ του Manzarek να σε κυνηγάει.
David Bowie - Moonage Daydream
Από την καλύτερη εποχή του εξωγήινου αυτού καλλιτέχνη, μια επιτηδευμένη ροκιά και παρά το γεγονός ότι την είχε κυκλοφορήσει πιο πριν, παραμένει βασικό στοιχείο του δίσκου. Γουστάρω και το Starman τρελά αλλά είπα να μην πήξουμε στις μπαλάντες. Μετά από αυτό ήρθε το Alladin Sane και η disco και η μουσική του δεν ήταν ποτέ ποια η ίδια.
Clash - London Calling
Ένα τραγούδι όλη μου η ζωή, ακούγοντας το μέσα στο αεροπλάνο απολυμένος από τον στρατό, κατευθυνόμενος στην αγαπημένη μου πόλη. Συναισθήματα που δεν περιγράφονται. Πολυπαιγμένο ναι, επαναστατικό ίσως για άλλους για μένα απλά συντροφιά, πηγή δύναμης και ενέργειας για να πας παρακάτω να αντιμετωπίσεις το μέλλον αντλώντας ενέργεια από το παρελθόν. Η φωνή του Strummer αξεπέραστη. Athens/Thessaloniki/Volos/Agrinio/Patras all of Greece Calling στου καιρούς που περνάμε αλλά ποιος την ακούει...
Tuxedomoon - Desire
Δεν τον είχα ακούσει αυτό τον δίσκο, τους Tuxedomoon τους είδα live στο πρώτο reunion του Λυκαβηττού στα 90s. Τότε που ο Blaine πολεμούσε ακόμη να ξεφύγει από το παρελθόν του. Εκείνη τη εποχή έπρεπε να αγοράζεις και τους δίσκους οπότε στην πορεία ακολούθησα αλλά πράγματα και δεν έτυχε να τον ακούσω ποτέ. Έκατσα λοιπόν και τον άκουσα τώρα με προσοχή και καταλήγω ότι δεν μου αρέσει. Προσοχή, όχι ότι δεν είναι καλός, απλά προσωπικά δεν μου λέει κάτι. Μπορεί στην εποχή του να εισήγαγε επαναστατικές δομές για το είδος και να διχοτόμησε απόψεις και κινήματα. Αλλά σήμερα ακούγεται λίγο χτεσινός και ας είχε τόσο μεγάλη σημασία στην δεκαετία του 80. Ειλικρινά πιστεύω ότι όπως πχ στο Metal οι Rush δεν μου αρέσουν έτσι και στο Post-Punk οι Tuxedomoon. Ελπίζω πάντα να μιλάμε για την original κυκλοφορία και όχι το CD που περιέχει το No Tears ep μέσα, διότι εκεί θα σχολίαζα θετικά πάνω στο ομότιτλο.
Joy Division - Decades
Θυμάμαι που τον άκουγα αυτό τον δίσκο Αύγουστο, δεν ξέρω πως το έκανα αυτό μιας και τον θεωρώ έντονα χειμερινό, άλλα όχι ψυχρό γιατί είναι πνιγμένος στο συναίσθημα. Μπορεί αυτό το εξάλεπτο να μην είναι χιτ αλλά είναι το καλύτερο κλείσιμο για τον δίσκο. Ακούγοντας το μετά από 15 χρόνια ακόμη ανατριχιάζω. Ευτυχώς που δεν το παίζουν στις ειδήσεις του Mega γιατί ο κόσμος θα πήδαγε από τα παράθυρα μια ώρα αρχύτερα.
Violent Femmes - Violent Femmes
Το είχα αυτό το άλμπουμ σε κασέτα, το είχα ψιλολιώσει κιόλας. Τους είδα και live το 96 όταν είχαν έρθει αλλά δεν μπορώ άλλο πλέον, κάπου μπούχτισα. Μου είναι αδύνατο να διαλέξω κομμάτι από αυτό τον δίσκο γιατί αρκετές φορές τον μήνα κάπου θα πετύχεις να παίζουν κομμάτι του και δεν είναι ρε γαμώτο για 30 χρόνια, είναι για μία φάση της ζωής σου και μετά προσπερνάς.
The Smiths - Bigmouth Strikes Again
Χαλαρά το αγαπημένο μου κομμάτι από Smiths. Οι στίχοι και η κιθάρα μοναδικοί/ή, αλλά αυτή την φωνή του Morissey την ακούς μέσα σου και νιώθεις όλες τι φορές που είπες αυτό ακριβώς που δεν έπρεπε και πλήγωσες άθελα σου κάποιον. Διαβάζοντας και τα σχόλια στο youtube τα κορίτσια το θεωρούν "a great song to play when you make love", όχι άδικα!
R.E.M. - Orange Crush
Πραγματικά υπήρχε μια περίοδος της ζωής μου που δεν άντεχα τους R.E.M. αν και μπορώ να πω ότι μετά το live στο Παναθηναϊκό Στάδιο τους θεωρώ τουλάχιστον άψογους επαγγελματίες. Late 80s λοιπόν και οι νέοι ακόμη R.E.M. τα βάζουν ανοιχτά με το σύστημα. Σε μια ψυχροπολεμική Αμερική με πρόεδρο Reagan και τις μνήμες από το πόλεμο του Βιετνάμ ακόμη ζωντανές. Μπορεί για εμάς οι διάφοροι πόλεμοι τους να αρχίζουν και να τελειώνουν στις ειδήσεις αλλά όταν επισκεφτείς την οποιαδήποτε μικρή πόλη ακόμη και μισή ώρα έξω από την Νέα Υόρκη και δεις τις σημαίες να κρέμονται στα σπίτια καταλαβαίνεις ότι για αυτούς ο πόλεμος είναι πραγματικότητα. Οπότε ο Stipe ήθελε γερά κότσια για να κυκλοφορήσει κάτι τέτοιο και γι'αυτό και είναι κομματάρα. Το τελευταίο τους άλμπουμ είναι το καλύτερο τους εδώ και 15 χρόνια τουλάχιστον, ρίξτε του μια αυτιά και δεν θα χάσετε.
Portishead - Dummy
Αυτό το άλμπουμ έδωσε το δικαίωμα σε κάθε ανεγκέφαλο στην δεκαετία του ενενήντα να:
α) καεί από τα ναρκωτικά
β) να το παίζει μεγάλος γνώστης της μουσικής
γ) όλα τα παραπάνω
Διαλέξτε την σωστή απάντηση μόνοι σας και ακούστε το Blue Lines των Massive Atack που είναι πολύ καλύτερο.
Bjork - Army of Me
Με θλίβει το γεγονός ότι επιλέχτηκε το Post αντί για το Debut που μπορεί τεχνολογικά να βρίσκεται παρακάτω, αλλά ουσιαστικά το πρώτο της album παραμένει αξεπέραστο. Το Army of Me το άκουσα πρόσφατα και μου φάνηκε ακόμη φρέσκο, γι'αυτό και το περιλαμβάνω εδώ. Θεωρώ ότι για την ηλεκτρονική μουσική μπορεί να κάνει παρέα με το Go του Moby ως τα κομμάτια που άνοιξαν τις πύλες γι'αυτό που θα επακολουθούσε (τουλάχιστον στην ελληνική κοινωνία). Βέβαια εγώ δεν ξέρω και πολλά από αυτά γιατί τους Prodigy τους είδα το 92 και όχι φέτος στην Μαλακάσα.
_____
