Δώδεκα τραγούδια
Joy Division: Closer (Twenty Four Hours). Το άκουγα για τουλάχιστον δυο χρόνια σχεδόν καθημερινά. Είχα φτάσει σε σημείο να απαγορεύω στον εαυτό μου να διακόψει την κάθε ακρόαση πριν αυτή ολοκληρωθεί. Ήξερα πόσα "this is the way" έχει το Atrocity Exhibition. Έπαιζα με το στόμα μου όλα τα όργανα στο Passover. Άκουγα τον Curtis να βήχει στο τέλος του Decades και στεναχωριόμουν. Τον "έβλεπα" να τραγουδάει στη σκηνή το The Eternal μόνο για μένα. Στο τέλος υπήρχαν δύο δρόμοι: Η να τον ακολουθήσω εκεί που πήγε, ή να το ρίξω στους Black Flag. Ακολούθησα τον δεύτερο και σώθηκα. Διαλέγω τυπικά το Twenty Four Hours για τα μαθήματα αγωνίας που παραδίδει, το αίσθημα μελαγχολίας που αποπνέει, για τους σπαρακτικούς του στίχους και το συγκινητικά μουντό και μονότονό του ήχο που σκάει και σβήνει τελειώνοντας.
Clash: London Calling (Guns Of Brixton). Το δεύτερο καλύτερο της δωδεκάδας. Παρόλο που προτιμώ το πρώτο τους και από το πρώτο τους το Never Mind The Bollocks και από αυτό το Machine Gun Etiquette και από αυτό οτιδήποτε από Newtown Neurotics δεν είμαι χαζός να μην αναγνωρίσω την σπουδαιότητά του. Σχεδόν όλα του δίσκου καλά, μα πιο καλό το Guns Of Brixton γραμμένο από τον μπασίστα που σχεδόν ποτέ δεν έγραφε. Ανατριχιαστικοί στίχοι, προφητικοί γι' αυτό που επακολούθησε, επιτηδευμένα σπαστά φωνητικά, έντονος και σχεδόν χορευτικά επαναλαμβανόμενος ρυθμός που μας καταδικάζει να πορευόμαστε μαζί του για πάνω από τριάντα χρόνια.
Violent Femmes: Violent Femmes (Kiss Off). Είναι αυτό που λέμε με μια λέξη δισκάρα. Μετά μπερδεύτηκαν και μπέρδεψαν και μας. Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω το καλύτερο αφού μ' αρέσουν όλα. Τελικά θα είναι το Kiss Off ένα τραγούδι ανάσα ζωντάνιας και μινιμαλισμού, με μουσική τόσο απλή μα και τόσο ευρηματική. Συνοδεύεται αριστουργηματικά με την εξαιρετική εκφραστικότητα του Gano στην ερμηνεία.
Tuxedomoon: Desire (In The Name Of Talent). Πέρασα μεγάλη περίοδο έχοντας το No Tears βάλε βγάλε στο πικ απ, και όταν ήλθε το Desire έδεσε το γλυκό. Ξετρελάθηκα Φοβερός δίσκος από τη Ralph των M-X- 80 Sound και των Snakefinger. Διαλέγω το In The Name Of Talent (Italian Western Two) με τον απαράμιλλό του πειραματισμό που καταφέρνει και δεν κουράζει, την θεϊκά απλοϊκή του μελωδία, το δραματικό εναρκτήριο σαξόφωνο, και τα σοβαρά, ανυπέρβλητα φωνητικά.
The Smiths: The Queen Is Dead (I Know It's Over). Νομίζω το Meat Is Murder είναι καλύτερο από αυτό αν και δεν είμαι ειδικός στο γκρουπ. Είμαι όμως συναισθηματικός και μ' αρέσουν λυπητερά τραγούδια σαν το How Soon Is Now. Γι αυτό και κόλλησα με το I Know It's Over. Τραγούδι γεμάτο αποξένωση και μοναξιά, μαρασμό και μελαγχολία, μια απεγνωσμένη φωνή για βοήθεια που δεν έρχεται ποτέ. Γλυκιά και πεσιμιστική ερμηνεία από τον Morrissey που είναι και ο μοναδικός που όπως αποδείχτηκε άξιζε από το γκρουπ. Κι ας λένε πολλοί για τον Marr.
Davie Bowie: The Rise and Fall of Ziggy Stardust (Rock 'N' Roll Suicide). Το είχα και το αντάλλαξα με το Vienna των Ultravox, που μετά το έδωσα για να πάρω το πρώτο των Southern Death Cult που το πούλησα και με τα λεφτά του αγόρασα το Metal Circus και αισθάνομαι δικαιωμένος για το αλισβερίσι.. Από τους λίγους δίσκους της προ punk εποχής που ακούγονται χωρίς να γίνονται κουραστικοί. Επιλέγω το Rock 'n' Roll Suicide που κλείνει τον δίσκο και μαζί τον κύκλο με την ιστορία του Ziggy που έζησε τ' όνειρό του σαν rock star και τώρα γερασμένος και παρηκμασμένος αργοπεθαίνει μόνος κι αβοήθητος. Συγκλονιστικά δραματική όσο και θεατρική ερμηνεία, άρτια, και δομημένη άψογα ενορχήστρωση που αν και δεν είναι rock καταφέρνει και καθηλώνει τον ακροατή.
The Doors: The Doors (Break On Through). Το είχα αγοράσει σε κασέτα "εταιρίας" μαζί με ένα Procol Harum που μου είχε αρέσει περισσότερο. Αν και τότε όλοι σφάζονταν στα πόδια του Morrison, εμένα δεν μ' έκανε κλικ και η αλήθεια είναι πως βαριόμουν αυτά τα δεκάλεπτα και δεκαπεντάλεπτα με τα οργανικά μέρη που δεν έλεγαν να τελειώσουν. Πιο καλό του δίσκου το Break On Through γρήγορο και ρυθμικό, με επιθετικά, ψυχωμένα φωνητικά, και κομψά οργανικά μέρη που μπλέκουν με την ψυχεδέλια της εποχής, τις jazz επιρροές των μουσικών, και ξεμπλέκουν με τις χαοτικές ομοβροντίες του rock.
Velvet Underground and Nico: Μπανάνα (All Tomorrow's Parties). Το άκουσα μερικές φορές, δεν μ' άρεσε, το παράτησα και όποτε διασκεύαζε κάποιος κομμάτι από αυτό, το ξανάπιανα και αυτό αναπόφευκτα οδηγούσε σε συγκρίσεις. Και οι συγκρίσεις πάντα κατέληγαν σε βάρος των Velvet Underground. Με βαριά καρδιά βγάζω σαν καλύτερο το All Tomorrow's Parties εξ' αιτίας της αισθησιακής εισαγωγής του, της παράξενα όμορφης ερμηνείας της Nico με αυτή τη Γερμανική προφορά που με αρέσει, αλλά και αυτού του χίπικου υπνωτικού του ρυθμού. Σημείωση πως η εκτέλεση του Cave είναι χίλιες φορές καλύτερη. Από τους δίσκους που πήραν πολλά περισσότερα από αυτό που άξιζαν.
R.E.M.: Green. Δεν έχω άποψη.
Beatles: White Album (!). Δεν έχω άποψη.
Bjork: Post (?). Δεν έχω ακούσει ποτέ τον δίσκο.
Portishead: Dummy (-). Όσο και αν προσπαθώ δεν βρίσκω κάτι εδώ μέσα που να μ' αγγίζει. Το θεωρώ από τα από τα χειρότερα άλμπουμ της μουσικής βιομηχανίας, χωρίς καμία ένταση, χωρίς πάθος, με κλαψιάρικα φωνητικά, εμετικές συνθέσεις, απαράδεκτες μελωδίες και μερικά σκρατς για γέλια. Ένα σάουντρακ αποκλειστικά για τσόντες. Δεν μπόρεσα να φτάσω ως το τέλος και το παράτησα. Τα ευαίσθητα αυτάκια μου δεν άντεξαν στην αποχαύνωση.
_____
