Δώδεκα τραγούδια
Χμμμ... 12 πασίγνωστοι, κλασικοί δίσκοι του παρελθόντος. Μου μυρίζει αναδρομή σε θαμμένες μνήμες. Δε θα μείνω τόσο σε τεχνικά χαρακτηριστικά, όσο στις προσωπικές αναμνήσεις εκείνες, που ανασκαλίζει το κάθε τραγούδι. Αρχίζω, λοιπόν, με υποκειμενική σειρά προτίμησης:
1. Joy Division - Closer:
Decades
Από τα εννιά καταραμένα αριστουργήματα του Closer, το τελευταίο έμελε να είναι και το πιο τρομακτικό, το πιο μαύρο, το πιο δυσοίωνο, το πιο λυρικό, το πιο όμορφο τραγούδι τους.
2. Velvet Underground and Nico - Μπανάνα:
Heroin
Δίσκος πολύ μπροστά για τα χρόνια του, χορήγησε, σε γενναίες δόσεις, το όπιο των κατοπινών alternative κοινωνιών. Μεταξύ Venus in Furs και Heroin, διαλέγω το κομμάτι εκείνο, που ενώ στην εποχή του έδινε την εντύπωση χαλασμένου δίσκου, αναλύοντάς το σήμερα, θα ανακαλύψεις ομοιότητες και επιρροές, ικανές να καλύψουν τις δύο τελευταίες δεκαετίες.
3. Tuxedomoon - Desire:
In The Name Of Talent (Italian Western Two)
Έχει γράψει ο Μπάμπης, σημαντικές αράδες για το Desire. Τι άλλο μένει για μένα; Ααα! Ποιος είναι ο λόγος που επιλέγω το συγκεκριμένο track; Εδώ, θα χρησιμοποιήσω μια παράφραση: Preaching the dark pop.
4. Portishead - Dummy:
Roads
Θυμάμαι, λεπτομερώς, ένα προς ένα και τα 25 τετραγωνικά εκείνης της τρύπας. Θυμάμαι και το μικρό, ασημί aiwa. Θυμάμαι και σαν χθες, στις πιο απάλευτες, μοναχικές στιγμές, το παράπονο της Beth Gibbons να κάνει τα πράγματα όλο και πιο δύσκολα. Εκείνο που δεν μπορώ, με τίποτα, να υπολογίσω, είναι οι αμέτρητες νυχτερινές υπερωρίες του Roads, με το repeat πατημένο.
5. Davie Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust:
Ziggy Stardust
Ωραίος ο Ziggy. Σκόρπισε, απλόχερα, τροφή σε Murphy και πολλούς άλλους. Κι ας ήταν σουξέ!
6. Clash - London Calling:
Death or Glory
Δε θυμάμαι αν για πρώτη φορά είχα ακούσει Clash ή Panx Romana (Κύκνειο Άσμα). Κάποτε, οι πρώτοι ανήκαν στο τοπ 3 (ίσως και τοπ 1) των αγαπημένων punk ινδαλμάτων, μέχρι που ανακάλυψα ότι 15 λεπτά συνεχόμενης ska αρκούν για να μου ανεβάσουν την αρτηριακή πίεση σε επικίνδυνα επίπεδα. Από κει και πέρα, becomes just another story!
7. The Smiths - The Queen is Dead:
Some Girls are Bigger than Others
Ρατσιστής με τους Πακιστανούς, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ζώων. Έχει γνωρίσει κανείς κάτι αντίστοιχο; Πάντως, ούτε το γεγονός αυτό ούτε οι ρηχοί στίχοι του Morrissey, τον εμπόδισαν να ερμηνεύσει, ιδανικά, την "αγγελικά πλασμένη" σύνθεση του Marr, το τραγούδι που λιώνει κάθε γυναικεία καρδιά, σε όλα τα μπαρ του άκαρδου, τούτου κόσμου.
8. Violent Femmes - Violent Femmes:
Promise
Γκραντζ-ο-κιθάρα παίζει πίσω από τον καλύτερο, παράφωνο (όπως λέει κι ένας φίλος) performer. Παιδί των 90s κι εγώ, στις εποχές που πρωτοάκουσα τους Femmes, το Promise μου "έκατσε" καλύτερα, πιθανόν επειδή δεν οδηγούσε σε νεανικούς παροξυσμούς χορευτικής βλακείας, όπως για παράδειγμα τα Blister in the Sun, Add it up και Kiss off. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον καλά έκανα.
9. R.E.M. - Green:
Orange Crash
Χωρίς να θέλω , σε καμία των περιπτώσεων, να υποβαθμίσω την εντιμότητα του συγκεκριμένου σχήματος, σίγουρα δεν υπήρξα ποτέ φαν των REM. Και το Orange Crush υπήρξε, βεβαίως, ένα πολύ ωραίο χιτάκι. Απλά.
10. The Doors - The Doors:
The end
Τα classic rocks με προσπέρασαν, κάνοντας μόνο μια σύντομη στάση στα φοιτητικά μου χρόνια, ενώ οι ψυχεδέλιες, ποτέ δε με άγγιξαν ιδιαίτερα. Το The End είναι και από τα δύο, κι όμως το ακούω ακόμη ευχάριστα. Ποστ-παλιοροκιά, θα το έλεγα. Να πω και την αμαρτία μου πάντως, κάθε φορά που ακούω τη φωνάρα του Pierce στο Mother of Earth, το ίδιο πράμα σκέφτομαι: Ποιος Μόρισον μωρέ...
11. Beatles - White Album:
-
I have a dream! Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς Σκαθάρια. Τι όμορφα... Δε θα γεμίζαμε εμπριμέ πουκάμισα, δε μας τα πρήζανε με ακατάσχετη συνομοσιολογία περί δολοφονίας Lennon, δε θα γινόταν Σερ ο McCartney και προπάντων, δε θα τρώγαμε ποτέ στη μάπα τα επακόλουθα τύπου Arctic Monkeys, Jet, Strokes και λοιπών συναφών. Σοβαρά τώρα, πέρα από 2-3 καουμπόικα τραγούδια τους (π.χ. Get back), δε θα μου έλειπαν καθόλου.
12. Bjork - Post:
-
Α, καλά, αυτή δεν την αντέχω με τίποτα! Το μόνο που έμαθα στον ελάχιστο χρόνο που της αφιέρωσα, είναι η απάντηση στο εξής αέναο, βασανιστικό ερώτημα: Ποιο είναι το προϊόν της διασταύρωσης δύο Ισλανδών χίπηδων. Άσε που θυμάμαι ότι έμπαινες στο Μπερλίν και έβλεπες 2-3 Μπγιορκ τριγύρω, η κάθε μια με τον κολλητό της... Αφού παίζεις αναρχο-ποπ καλέ, παίξε και σε καμιά κατάληψη, κι άσε τις Ολυμπιάδες!
Ελπίζω να σας κούρασα.
Φιλικά,
_____
