Δώδεκα τραγούδια
Velvet Underground and Nico (Banana) Sunday Morning
Από τα διαμάντια δεν γεννιέται τίποτα, από τις κοπριές γεννιούνται τα λουλούδια, τραγούδησε ο Fabrizio De Andre περίπου την ίδια εποχή που η Nico (η πιο όμορφη γυναίκα στην ιστορία του κόσμου σύμφωνα με ένα φίλο μου που το έχει ψάξει πολύ) τραγουδούσε αυτό. Άσπιλη αθωότητα και ομορφιά μέσα από τα ναρκωτικά, το ναρκισσισμό και τον σαδομαζοχισμό της αυλής του Andy Warhol. Ειρωνικό μέσα στην ειλικρίνειά του. Αλλά αυτή η τσελέστα...
The Beatles - The Beatles (White Album) Dear Prudence
Ο Lennon γράφει τραγούδι για γκόμενα, ή κάνει πλάκα; Η Prudence Farrow, αδερφή της πιο γνωστής Mia, το έχει παρακάνει με τον διαλογισμό στις Ινδίες και ο John της τραγουδάει ψυχεδελικά να τα παρατήσει για λίγο και να πάει να παίξει μαζί τους. Το διασκεύασαν και οι Siouxsie and the Banshees. Nuff said.
The Doors - The Doors The Crystal Ship
Πάντα προτιμούσα τον Morrison στα ήρεμά του, οι κραυγές του μου φαινόταν πολύ θεατρικές. Τα jazzy τύμπανα του Densmore και το κρυστάλλινο πιάνο του Manzarek είναι το ιδανικό μουσικό υπόβαθρο για τα παρακάλια του Τζίμπο για ένα ακόμη φιλί πριν πέσει αναίσθητη η αναίσθητη.
David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust Hang On To Yourself
It ain't easy... Από αυτό το δίσκο δεν έχω αγαπημένο τραγούδι. Τα λατρεύω όλα. Έβαλα το συγκεκριμένο για να μου δοθεί η ευκαιρία να γράψω ότι τέσσερα χρόνια μετά το έπαιξαν οι Ramones με τον τίτλο Teenage Lobotomy και όλοι (όσοι άξιζαν τότε) υποκλίθηκαν στο Νέο.
The Clash - London Calling Train in Vain
Για την ακρίβεια, είναι το αγαπημένο μου τραγούδι των Clash και ένα από τα αγαπημένα μου γενικά. Και το αστείο είναι ότι δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί. Μάλλον ο κυματιστός ρυθμός του πρώτου ερωτικού τραγουδιού τους είναι που με παρασέρνει και χάνω την παροιμιώδη κριτική μου ικανότητα. Πρέπει να καταλάβετε την οπτική μου γωνία, νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω...
Tuxedomoon - Desire Jinx
Καλοκαίρι του 83 ήτανε, του 84... πού να θυμάμαι τώρα. Από το ραδιόφωνο που λίγα χρόνια πριν άκουγα τη Λιλιπούπολη σε πρώτη μετάδοση, τώρα που μεγάλωσα ακούω τον Πετρίδη. Ο οποίος κάνει ένα αφιέρωμα με τους καλύτερους δίσκους στην ιστορία του ροκ, και έχει μέσα κι αυτόν. Και παίζει το Jinx. Και παθαίνω την πλάκα μου με το μπάσο και με τον ανατολίτικο ρυθμό. Για πάντα. Τι κομματάρα...
Joy Division - Closer Heart and Soul
Αρχίζει να γίνεται βαρετό, αλλά κι αυτόν από τον Πετρίδη τον έμαθα. Σαν θρυλικό δίσκο από αυτόχειρα καλλιτέχνη. Και έπαθα σοκ όταν συνειδητοποίησα ότι είχαν περάσει μόνο τρία χρόνια από τότε που βγήκε, μόνο που εγώ τότε σαν σωστός εντεκάχρονος άκουγα το Grease. To αγόρασα και το έλιωσα. Το τραγούδι αυτό έγινε το αγαπημένο μου για τα τύμπανα που με υπνώτιζαν και με άγχωναν ταυτόχρονα (τρέχα γύρευε πώς...) αλλά ξαφνικά χτυπούσαν δυνατά και με τίναζαν επάνω.
Violent Femmes - Violent Femmes Add It Up
Εδώ κι αν έχουμε ιστορία... Είχα καταπιεί αμάσητο το hype από το Ποπ & Ροκ και περίμενα έξω από το δισκάδικο να φτάσει το κιβώτιο με τους δίσκους από τη Θεσσαλονίκη. Από εκεί μέσα τον πήρα, όπως έκανα και με τους Smiths καναδυό χρόνια μετά. Και φυσικά ποιο θα γινόταν το αγαπημένο τραγούδι του σπυριάρη σπασίκλα αν όχι εκείνο που άρχιζε με το "why can't I get just one kiss"...
The Smiths - The Queen is Dead Bigmouth Strikes Again
Αφού αυτό είναι το αγαπημένο όλων, τι να το παιδεύουμε. Έχει περάσει ο καιρός που ήθελα να πουλάω εναλλακτικότητα.
R.E.M. - Green World Leader Pretend
Το Green είναι ο πρώτος τους δίσκος σε πολυεθνική (έγκλημα καθοσιώσεως με τα μυαλά που κουβαλούσαμε το 89). Το World Leader Pretend ήταν το πιο πιστό τραγούδι εκεί μέσα στον πρότερο ανεξάρτητο εαυτό τους, και εύκολα έγινε το αγαπημένο μου. Κομματάρες το Orange Crush και το Pop Song 89, αλλά δεν άλλαξα γνώμη.
Portishead - Dummy Sour Times
H μορρικονική surf κιθάρα και η 60s γαλλική ποπ αύρα του τραγουδιού της Beth το έκαναν να ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή. Αν και ποτέ δεν μπόρεσα να ξεκολλήσω από δίσκο των Portishead μετά από ένα τραγούδι. Και πρέπει να είμαι ο μόνος που έχω αγαπημένο τους τον δεύτερο.
Bjork - Post It's, Oh, So Quiet
Ποτέ δε μου άρεσε η Bjork. Δεν ασχολήθηκα και ιδιαίτερα με την περίπτωσή της επειδή την είχαν σε πρώτη ζήτηση αυτοί που προσπαθούσαν πολύ να δείχνουν cool και εγώ είμαι εκ πεποιθήσεως uncool. Και όταν τραγούδησε στο πανηγύρι του Παπαϊωάννου δικαιώθηκα τόσο πολύ... Διασκευή λοιπόν.
_____
