Έχω όλους τους δίσκους
των MC5
Οι παγκόσμιοι κανόνες του dick measuring οι οποίοι φυλάσσονται στο Μουσείο Μέτρων και Σταθμών, έχουν ορίσει τα προαπαιτούμενα για ηλικία, σε συνδυασμό με την εποχή. Για παράδειγμα: Αν είσαι 16 στην Κυψέλη το 1991, πρέπει να φοράς Μάρτινς. Αν πάλι δεν φοράς, καλό είναι να έχεις εύκαιρη μια δισκογραφία συγκροτήματος, για να συμμετάσχεις στις εκτός nerdοσύναξης συναντήσεις με αξιώσεις και να μην είσαι ο μικρότερος που θα πηγαίνει για μίλκο και κρουασάν στην ΕΒΓΑ.
Κάπου εκεί, μπαίνουν στο κάδρο οι MC5. Μια χαρά μπάντα, με ιδεολογικό υπόβαθρο, ασούμε, με καραμπινάτο επαναστατημένο μπινελίκι, με γκαράζ, με ριφ που σκοτώνουν, με live fast-die young σενάριο, που είναι και διαλυμένοι γρήγορα, άρα δεν χρειάζεται να απολογείσαι σε αήθεις επιθέσεις "τι μαλακία είναι αυτή που βγάλανε οι δεινόσαυροι", όλα οκ. Άσε που οι δίσκοι τους ήταν δύο οι "κανονικοί" συν ένα live που επειδή ήταν και το πρώτο τους, αυτόματα ανέβαζαν το επίπεδο χιπστερότητας και παρείχαν το οπλοστάσιο των πρώτων βαθυστόχαστων επιχειρημάτων που συνήθως δεν μπορούν να πείσουν ούτε και δεν κόστιζαν και ένα σκασμό λεφτά να τους αποκτήσεις όλους.
Όλα καλά; Όλα.
Κάμποσα χρόνια μετά όμως, είδα εκείνο το ντοκιμαντεράκι, το A True Testimonial. Τι δράμα, τι αδιέξοδα, τι αδρεναλίνη, τι πίστη και τι μπρίο, τι ντεκαντάνς και τι χρυσές μετριότητες που πίστεψαν ότι ο κόσμος ήταν δικός τους, τι Ντιτρόιτ και τι βιομηχανικό περιβάλλον που σήμερα, είναι σε λίγο χειρότερη μοίρα από τότε.
Και τότε, κατάλαβα άλλα δύο πράγματα. Ότι αφενός, οι MC5 ήταν μια καλή επιλογή για να έχει κανείς όλους τους δίσκους τους και αφετέρου, ότι η ψυχή είναι η αόρατη, ακατάληπτη με αριθμούς, αδέσμευτη από εξισώσεις, άπιαστη από μεθόδους, δύναμη που κινεί το ροκ εντ ρολ, όχι μπροστά όμως, αλλά πάνω, κάτω, δεξιά αριστερά, με pogo, σε moshpits, με headbanging, με όλα αυτά.
MC5
Kick out the Jams
Back in the USA
High Time
_____
