Έχω όλους τους δίσκους του...
Μιχάλη Σιγανίδη.
Την πρώτη φορά που συναντήθηκα με δίσκο του ήμουν 19 ετών. Δεν είχα ακούσει σχεδόν καθόλου τζαζ μέχρι τότε, και από Zappa ελάχιστα. Ήξερα το όνομά του από τους Χειμερινούς Κολυμβητές. Το οπισθόφυλλο είχε μια φωτογραφία του Μίλτου Σαχτούρη, ένα απόσπασμα από κόμιξ με το Ντόναλντ Ντακ και κάτι παρτιτούρες. Επίσης είχε ένα παραδοσιακό (το Βελούχι) και ένα ακόμα όνομα που κάτι μου έλεγε, αλλά δε μπορούσα να θυμηθώ τι: Θοδωρής Ρέλλος.
Το σοκ ήταν μεγάλο. Δε μπορεί να υπάρχει τέτοια μουσική, και κυρίως δε μπορεί να μ' αρέσει. Ό,τι αντίστοιχο είχα ακούσει μέχρι τότε, το είχα ταξινομήσει στο ραφάκι "κουλτουριάρικο" και το αντιμετώπιζα με καχυποψία και άρνηση, συνήθως όχι άδικα. Εδώ όμως, ο ήχος ήταν σύγχρονος και έλαμπε, η απαγγελία ποίησης είχε νόημα και είχε ενσωματωθεί στη μουσική, το αποτέλεσμα ήταν ταυτόχρονα λόγιο και λαϊκό μ' ένα μαγικό τρόπο. Έψαξα και τον προηγούμενο δίσκο του, δεν τον έβρισκα. Εμφανίστηκε στα δισκάδικα ένα χρόνο αργότερα, σε εξευτελιστική τιμή - προφανώς η LYRA ξεστόκαρε. Πίστευα ότι αυτό είναι όλο, ότι θα μείνει εκεί το πράγμα. Κανένας φίλος μου δεν το είχε ακούσει, ούτε έδειχνε διάθεση να το ακούσει. Κι αν το άκουγε, τα χασμουρητά έπνιγαν τη μουσική και το δούλεμα έπνιγε εμένα. Αισθανόμουν μοναχικός κάτοχος ενός υπέροχου μυστικού, φαντασιωνόμουνα ότι γνωρίζω μια κοπέλα που της αρέσει αυτή ακριβώς η μουσική - είπαμε, ήμουνα είκοσι.
Λίγο πριν πάω φαντάρος ανακαλύπτω ότι έβγαλε κι άλλο δίσκο. Οι ίδιοι φίλοι ανακαλύπτουν κάτι εκεί. Δεν ξέρω αν έφταιγε το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, αλλά περάσαμε ολόκληρα βράδια ακούγοντας το Τρένο Φάντασμα Φίλος. Συχνά σιωπηλοί. Μπήκανε φράσεις του στην καθημερινότητα και στα inside jokes μας. Αν με ζητήσει η κόμισσα, πείτε πως μετακόμισα. Γινόμαστε φαν. Αναρωτιόμαστε αν αυτό το πράγμα μπορεί να παιχτεί ζωντανά, και αν ναι, θέλουμε. Ανακαλύπτουμε ότι ο Μιχάλης Σιγανίδης παίζει κοντραμπάσο στον πρώτο δίσκο του Βασίλη Νικολαϊδη. Ενθουσιαζόμαστε.
Τα πράγματα προχωρούν, περισσότερο ή λιγότερο ομαλά. Ο Σιγανίδης εξακολουθεί να εκδίδει δίσκους, και είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλο. Με τα κολάζ και τους ήχους του καταγράφει το σάουντρακ της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Οι δουλειές του εμφανίζονται σε καίριες στιγμές, και πάντα λειτουργούν σα χρησμοί για μένα, πότε οι τίτλοι και πότε κάποια τραγούδια τους. Ενίοτε δε μια φράση, κάποτε κάποτε μια μουσική φράση. Παράξενο.
Δεν παρέλειψα ποτέ να αγοράσω δίσκο του, ακόμα και σε φάσεις μεγάλης, οδυνηρής αφραγκίας. Αυτά που έχω σε βινύλιο, τα έχω και σε cd, για καλό και για κακό. Ήμουν εκεί τη μέρα που ηχογραφούνταν το live του. Όταν η Νάντια πήγε να του πάρει συνέντευξη για το mic.gr, χώθηκα κι εγώ και πήγα μαζί. Ζήσαμε μια μυσταγωγία και σοκαριστήκαμε όταν βγήκαμε ξανά έξω, στον πραγματικό κόσμο.
Ετοιμάζει καινούργιο δίσκο. Ο τίτλος θα είναι 97%. Μάλλον δεν είναι αυτός ο χρησμός, θα πρέπει να τον αγοράσω και να τον ακούσω. Κάτι με περιμένει εκεί μέσα.
_____
