Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ #4

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Του Λάμπρου Σκουζ

Πουλάμε σώμα και ψυχή / δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί / λουφάζουνε δύο δύο
Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς / αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς / που χάσανε το πλοίο

Αλφαβητικά:
Αγγελάκας - Καρράς - Ένα υπέροχο τίποτα
Εν Πλω - S/T
Εx Humans - Ανώφελη Επιβίωση
Lost Bodies - Ζωή
Metro Decay - Υπέρβαση
Πλάτωνος Λένα - Μάσκες ηλίου
Πλάτωνος Λένα / Γιαννάτου Σαββίνα / Παλαμίδας Γιάννης - Σαμποτάζ Σιδηρόπουλος Παύλος / Σπυριδούλα - Φλου
Στέρεο Νόβα - S/T
Το Φως και η σκιά του - S/T (EP)
Tρύπες - Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι

Αυτά τα αφιερώματα του Mic είναι βάσανο ψυχής. Δεν αντέχω τέτοιο άλεσμα μνήμης, καθιερώνω την αυτόματη ημερολογιακή γραφή. Ό, τι προλάβει και βγει στο χαρτί έχει κάποιο λόγο γι αυτό. Ό, τι μείνει πίσω, έχει μια ακόμα ευκαιρία, στις διηγήσεις στα εγγόνια μου.

Πρόλαβα λοιπόν τα παραπάνω λόγια του Παύλου, σε μια στιγμή που θα πάρω μέχρι τον τάφο μου. Ήταν από τις δύο φορές που τον είδα ζωντανά - και τις δύο νηφάλιος, στη δεύτερη μάλιστα, κυριακάτικο πρωί σε κινηματογράφο έκατσε κάτω απέναντι στο κοινό και συζητούσε, ώρες.... Τη δεύτερη φορά ήταν βαμμένα τα μάτια του, μα εξακολουθούσε να ζητάει πνοή, στέγη και τροφή, μια ιδέα στεγανή που να μη μπάζει κρύο. Από τότε ήξερα πως θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να απολαμβάνω το ροκ του γούστου μου με ελληνική γραφή αλλά και συναρπαστική μουσική. Γιατί τα μπλουζ του πρίγκιπα δεν μπορούσα να τα κατεβάσω με τίποτα. Όταν εκείνος τραγουδούσε όμως εγώ θα σου μετρώ της πόλης το σφυγμό μ' αγκαλιές / θα σου χαϊδεύω το μυαλό με χίλιες και μια νύχτες γλυκές ήθελα μουσική να με στέλνει στα ηλύσια πεδία ή στο τρίτο βάθρο της κόλασης, όχι σε δωδεκάμετρα μπλουζίσματα.

Ίσως γι αυτό και με ταρακούνησαν οι Metro Decay κάπου εκεί κοντά. Σ' ένα γήπεδο μπάσκετ, φθινόπωρο του 82, τότε που πήγα να δω το νέο αίμα : τον Βερνάρδο των New Order να μας σημαδεύει με την μελλόντικά του - ο παραδιπλανός μου την έφαγε στο κεφάλι - και έναν ανεξέλεγκτο Cave να δημιουργεί μέγιστη σύγχυση στο κοινό. Πιο πριν είχαν ανοίξει οι MD κι εγώ είχα σαστίσει, επειδή έπαιζαν το new wave που ήθελα, αλλά με προσλαμβάνουσες της ελληνικής μου ζωής. Ήταν απρόσμενη αίσθηση, να μη χρειάζεται να ψάξεις ένα γκρουπάκι από το Σέφιλντ να σου μιλήσει για τους εκεί βρεγμένους δρόμους. Δε με χωρούσε ο τόπος εκείνες τις δύο μέρες (σιγά μην πατούσα στους Fall), λούφαζα στις γωνίες, δίπλα στα σκοτεινά παράθυρα των πάνω διαζωμάτων, εκεί που χαμουρεύονταν τα πανκιά. Σε κάποιες άλλες γειτονιές παραδίπλα η Creep ήδη φτιαχνόταν.

Μετά είχα την τύχη να ζήσω προς το τέλος τη σκηνή της Σοφίτας κι ολόκληρο τον Πήγασο. Χαιρόμασταν το μεγάλωμα και ωρίμασμα μιας σειράς συγκροτημάτων, κάναμε τα στραβά μάτια στις ατέλειες και τις κακοτεχνίες - και ποιοι ήμασταν εμείς να τα κρίνουμε αυτά ; Bright Shoe, Rebound, Madd, κι ακόμα θυμάμαι πόσο χαίρονταν (οι ξεμέθυστοι) στα ελληνόφωνα ακούσματα. Μου φαινόταν βουνό όλο αυτό το μανίκι που τραβούσαν οι συνομίληκοι πιτσιρικάδες : να ψάχνεις να δανειστείς όργανα, να ζωγραφίζεις - φωτοτυπείς - κολλάς ο ίδιος την μικρή σου αφίσα, να προσπαθείς να συνεννοηθείς με τον άσχετο μαγαζάτορα, να έχεις το νου σου μην αρχίσουν τα μπουνίδια στο αψύ κοινό, να ποθείς να ξεπεράσεις τα διψήφια εισιτήρια, να αναρωτιέσαι γιατί πάλι τα μηχανήματα σε κάνουν ν' ακούγεσαι σαν να παίζεις σε ψυγείο (ψυγείο).

Η σκηνή του πανκ είχε ήδη ανάψει σε απανταχού αυτοσχέδια λάϊβ που σου άφηναν αίσθηση περαιτέρω δίψας. Οκ, οι στίχοι ήταν πρόχειροι και ήξερα ότι μετά από λίγα χρόνια θα ακούγονταν αβάσταχτα απλοϊκοί. Μα η μουσική της πεντάδας Stress, Αδιέξοδο, Γενιά του Χάους, Panx Romana, Ex Humans έστελνε στον αγύριστο πλείστα πανκόγκρουπα του κόσμου. Το μελωδικό πανκ της Διατάραξης Κοινής Ησυχίας και της Ανώφελης Επιβίωσης αποτελεί ακόμα και σήμερα ιδανική εισαγωγή στο είδος για οποιονδήποτε εκκολαπτόμενο πανκ ρόκερ.

Σ' ένα δισκάδικο κόλλησα στους τίτλους του Σαμποτάζ. Τίτλοι που θα ταίριαζαν σε ηλεκτρονικά κομμάτια, που, παραδόξως, δεν είχε ακόμα δημιουργήσει η μεγάλη σαμποτέρ. Συν το Αν μ' αγαπάς έλα να κάνουμε έρωτα, που, επίσης παραδόξως, δεν είχε γραπώσει κάνενα ροκ σχήμα μέχρι τότε. Για μένα το ομώνυμο παραμένει κορυφαίο τέκνο συνουσίας "ελληνικού τραγουδιού" και "ελληνικού ροκ". Κι αν αντί για το τραίνο εκτροχιαστούμε εμείς, ας πούμε πως ακόμα για μας είναι νωρίς, ίσως να'ρθουν άλλα παιδιά....

Έφυγα από την Αθήνα με γερές αποσκευές, αν και τα αγγλόφωνα γκρουπάκια είχαν εξελιχθεί πολύ καλύτερα. Αλλά ως φανς δεν καθόμασταν να μιζεριάσουμε γιατί τόσοι πολλοί στο ένα και τόσοι λίγοι στο άλλο. Όταν όμως έβγαινε ένα διαμάντι από το εκείνο το "άλλο", παίρναμε θάρρος. Ακόμα θυμάμαι ένα από τα κινηματογραφικότερα κομμάτια των Λευκή Συμφωνία, από το 2ο τους : Ποτέ δεν ξεπέρασαν την Πανσέληνο Που Αιμορραγεί. Πρόλαβα μόνο ως ακροατής τις εξαιρετικές κασετοκυκλοφορίες της Lazy Dog και της σκηνής των Ιωαννίνων, που μου στέρησαν οποιαδήποτε απαίτηση για σπιτική, έξυπνη και προσωπική δημιουργία.

Στη νέα πόλη βέβαια υπήρχαν οι Τρύπες. Υποθέτω είμαι ο τελευταίος στον κόσμο που αντιστάθηκα γερά στη μουσική τους. Ίσως γι' αυτό τότε ο Αγγελάκας μου έκανε την τιμή να μου δώσει να παρουσιάσω στις εκπομπές μου το νέο του δίσκο. Ήξερε ότι δε θα του πω λέξη αν δεν το αφήσω να ωριμάσει γερά μέσα μου, περίμενε μήνες για να ακούσει γνώμη. Γνωρίζοντας προσωπικά και εκτιμώντας βαθέως τους 2 εξ αυτών, θεωρούσα πως τέτοιες ιδιοσυγκρασίες πρέπει να βγάλουν το κορυφαίο των κορυφαίων. Φυσικά δε με διέψευσαν : στο Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι έδωσαν μερικά από τα ωριμότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ στο είδος. Υπάρχει μια κλασική ερώτηση που κάνουν κατά καιρούς διάφορα έντυπα στα ευσύνοπτα πλην αποκαλυπτικά για τον συνεντευξιαζόμενο ερωτηματολόγια. Α song for your funeral? Απερίφραστα, το Καινούργια Ζάλη (τους).

Το 1987 γνωρίζω τον Μπάμπη. Ανταλλάζαμε κασέτες (εγώ άδειες κι αυτός γεμάτες) σε χαμαιτυπεία και ακόμα εκκρεμεί πρόταση μονομαχίας, επειδή μου έφαγε μέσα από τα χέρια αφιέρωμα στην Εlizabeth. Του ζήτησα να φάει τον κόσμο και να βρει ένα δωδεκάϊντσο που τιτλοφορούνταν Το Φως και Η Σκιά του. Ήταν 3 μέλη των Last Drive κι ένας ξένος. Τέτοια ψυχεδελική αποθέωση μ' έκανε να κοιτάζω αφ' υψηλού κάθε αντίστοιχη αλλοδαπή προσπάθεια.

Στο Ράδιο Κιβωτός προσπάθησα να μην αφήσω άπαιχτο οποιοδήποτε σχήμα παιδευόταν με το ελληνικό (ή φοινικικό) αλφάβητο. Εκεί κατάλαβα πως εντελώς ιδιαίτερα σχήματα όπως οι Χωρίς Περιδέραιο, οι Ήταν Είναι και Θα Είναι και οι Εν Πλω αποτελούσαν και για άλλους εντελώς μοναδικές περιπτώσεις. Για τους πρώτους νομίζω αρκεί η απίστευτη αίγλη που χαίρουν μέχρι και σήμερα σ' όσους ήταν στη φάση από τότε. Για τους δεύτερους εκφράστηκα σε ένα μεγάλο κομμάτι συν συνέντευξη που περιλήφθηκε στο μοναδικό τους τότε δίσκο, μ' όλα τα χρώματα στην τσέπη. Για τους Εν Πλω ελπίζω να γραφτούν εδώ από τους υπόλοιπους. Αν πω ότι έπαιξαν το shoegazing πριν παιχτεί αλλού, θα φαίνεται πως τους περιορίζω. Αν πω ότι ένωσαν μοναδικά παλιό και σύγχρονο ροκ, θα φαίνεται πως τους κλισαρίζω.

Για τους Στέρεο Νόβα έχουν γραφτεί τόσα που περιττεύει, ευτυχώς, η οποιαδήποτε λεκτική έκφραση. Απλά υποστηρίζω ακόμη πως, στο δικό μου αισθητήριο, η ελληνική γλώσσα μου ταιριάζει περισσότερο απ' οποιαδήποτε άλλη σ' αυτό το είδος μουσικής. Και τότε και τώρα. Παρομοίως για την καλή μας Λένα, της οποίας επιλέγω τις ηλιομάσκες απλά και μόνο επειδή ακούω μέχρι και σήμερα. Κάθε δίσκος της αποτελεί εξαιρετική, μη συγκρίσιμη περίπτωση με οιονδήποτε άλλον της.

Και τώρα φίλοι μου είναι αργά, μια καληνύχτα στη μαμά, και λίγη στάχτη στα μαλλιά, καιρός να πούμε αντίο... Όπως ξεκινούσε ο Παύλος το Εν Κατακλείδι του, τελείωνα τις εκπομπές κατά το ξημέρωμα. Και δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να στενοχωριέμαι, που όλη η σοδειά ήταν μεγάλη στην ποιότητα και μικρή στην ποσότητα. Κατά τ' άλλα εσείς που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς βοηθήστε μας και λίγο, δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή, μια ιδέα στεγανή που να μη μπάζει κρύο... Ευχαριστώ, Λάμπρος Σκουζ.

Ελληνόφωνο ροκ
Των Δημήτρη Κουντούρη και Νικήτα Μακαρώνα

1. Ξύλινα σπαθιά: Ξεσσαλονίκη
2. Στέρεο Νόβα: Τέλσον
3. FF.C: Σ' άλλη διάσταση
4. Active Member: Το μεγάλο κόλπο
5. Τρύπες: Μέσα στην νύχτα των άλλων
6. Διάφανα κρίνα: Έγινε η απώλεια συνήθεια μας
7. Μιχάλης Δ. - Τάνια Τσανακλίδου: Το χρώμα της μέρας
8. Χ & Π Κατσιμίχας: Ζεστά ποτά
9. Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Διαίρεση
10. Συνήθης ύποπτοι: Μέρες αδέσποτες
11. Πυξ Λαξ: Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης

Εισαγωγή... το βασικό ερώτημα είναι αν τη χρειάζεσαι σε ένα τέτοιο αφιέρωμα... η κουλτούρα αυτόν τον τόπο... μάλλον το κλίμα δεν βοηθά να ευδοκιμούν τέτοια άνθη... και αν ριζώσει κάτι... δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα ότι θα δώσει καρπούς ότι φύτεψες... κάποιοι έχουν μιλήσει για καθεστώς... άλλοι το βλέπουν πιο πεσιμιστικά... γροθιές σε τοίχους... οι πιο ένθερμοι για νταβατζιλίκι...

Προσωπικά δεν μας αφορά... η μουσική είναι ένας επίγειος παράδεισος.. ακριβώς δίπλα απ' την άβυσσο... είναι η ομορφιά της κάθε έκφρασης... ότι μορφή και αν παίρνει αυτή... όμως το παράπονο μένει... σαν βήχας... κάποια βράδια... να μην μπορείς να κοιμηθείς...

Ματαιοπονούμε... δεν χρειαζόμαστε εισαγωγή... απλά παραθέτουμε... ότι μας άγγιξε... και ότι αγγίξαμε σας λέμε... ότι ακούγαμε και κλείναμε.. τα μάτια..
Ότι είδαμε εκεί μέσα...

Ξύλινα σπαθιά - Ξεσσαλονίκη
Τότε ίσως να υπήρχαν περιθώρια... τώρα μάλλον όχι... Σιωπή...
Τα παιδιά από την συμπρωτεύουσα ξεσαλώνουν... μαζί τους κι εμείς...
Όταν το ακούσαμε ήμασταν ακόμη παιδιά... τώρα που το ξαν' ακούμε... πίσω γυρίζουμε...
Η αδρεναλίνη ανεβασμένη... πάνω σ' ένα τραίνο φάντασμα δίχως ρόδες... ταξίδι στο άπειρο σύμπαν...
Τότε ίσως να υπήρχαν περιθώρια... τώρα μάλλον όχι... Σιωπή... ο δίσκος τα λέει καλύτερα απ' ότι εμείς...

Στέρεο Νόβα - Τέλσον
Ελληνική ηλεκτρονική μουσική... "στέρεο νόβα" pop's up... και το τέλσον...; Σχεδόν δέκα χρόνια πριν μα αρκετά μπροστά απ' το σήμερα...
Πολλές φορές το ακούσαμε, μα κάθε φορά ήταν η πρώτη... το ίδιο μαγευτικό, το ίδιο υπέροχο, πάντα φρέσκο και πρωτοποριακό... Όσοι δεν το κατάλαβαν τότε σίγουρα το συμμερίζονται τώρα.
Με μία λέξη: Evolution.

FF.C - Σ' άλλη διάσταση
Το Ελληνικό Hardcore Hip-Hop στις πιο καλές / αγνές στιγμές του.
Κινηματογραφικές μουσικές παραγωγές παρέα με κοινωνικοπολιτικούς λυρικούς βομβαρδισμούς και όχι μόνο...
Απαραίτητο για κάθε δισκοθήκη - όχι για το ράφι αυτής όμως.
Μας μάγεψε, μας ταξίδεψε, μας επανέφερε στην πραγματικότητα...
Τα κατάφερε... μπήκε βαθιά μέσα στις καρδιές μας...
...όπως κάθε δίσκος των FF.C άλλωστε.

Active Member - Το μεγάλο κόλπο
Ότι είχε να πει ο ποιητής...... το είπε... πάνω από ραπ συνθέσεις!
Άκρως ατμοσφαιρικό και ποιητικό... ποιος το άκουσε και δεν μαγεύτικε;
Ένας δίσκος σαν το παλιό καλό κρασί... Κάθε χρόνο αποκτά μεγαλύτερη αξία... δεν θα πούμε άλλα λόγια γι' αυτό... απλά το απολαμβάνουμε...
Σημείωση: ακούγεται καλύτερα από βινύλιο!

Διάφανα κρίνα: Έγινε η απώλεια συνήθεια μας
Τρομερός δίσκος.. όταν τον πρωτακούσαμε.. δεν πιστεύαμε στα μαγεμένα αυτιά μας.. ποιητές από τα βάθη των αιώνων συναντάνε τρομερές ροκ συνθέσεις.
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!
...μοναδική εμπειρία. Σαν να αποκτάς συνείδηση κάθε κρυφού σου ονείρου.. κάθε λυγμού.. κάθε πόνος.. παραβάτης.. κάθε πόνος.. δικός σου ξεναγός..
...στο άπειρο που κρύβεις μέσα σου... δεν το φοβάσαι πια.. το φλερτάρεις.. χορεύεις μαζί του.. κόλαση και παράδεισος.. καμία διαφορά.. καμία επιλογή.. κανένα δίλημμα.. και όλα μαζί.. συνηθίζεις την απώλεια.. σου φαίνεται πολύ γλυκιά.. φυσιολογική πλέον.. άγνοιά του υπαρκτού.. μεταμόρφωση του ανύπαρκτου.

Πυξ Λαξ: Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης
Ανεξαρτήτως των υπολοίπων μουσικών ακουσμάτων.. παιδείας.. καταγωγής.. ηλικίας
Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει κανένας Έλληνας πολίτης που να μην τραγούδησε κάποιο κομμάτι μέσα από αυτό το παζλ.. κυρίως επειδή βρέθηκε μια τομή στην ροκ... η κατάλληλη τζούρα ελληνικού λαϊκού τραγουδιού μέσα του...
...αγαπήθηκε ... αφήνοντας την αίσθηση που αφήνει ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος.. αν και είναι παρακινδυνευμένη η παρομοίωση.. anyway...

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Διαίρεση
Δεν θα κάνουμε τίποτα άλλο από το να αναφέρουμε:
Δεν υπάρχω - Μπαλάντα για τον Γιάννη Κ. - Ο Μαύρος γάτος - Άσε με να κάνω λάθος - Έλα να με βρεις - Πριν το τέλος.
Αναμνήσεις που περνάνε με κόκκινο.. τρακάρισμα στο παρελθόν.. προκαλούν την σιωπή.. τι να λησμονήσεις.. τι να θυμηθείς..
...από τους δίσκους που θα τους ακούγαμε ανά πάσα στιγμή.. χωρίς αφορμή..
...περαιτέρω λόγια είναι απλά περιττά.

Μιχάλης Δ. - Τάνια Τσανακλίδου: Το χρώμα της μέρας
Μια χίμαιρα ενσαρκωμένη.. μαγική η φωνή της Τσανακλίδου.. όμορφα σαν παραμύθια τα ηχητικά τοπία που πλάθει ο Μιχάλης Δ. μια σειρήνα που πήγε και κρύφτηκε στη χώρα των θαυμάτων... από τα album που σε καθηλώνουν... σε ταξιδεύουν απλά.. σε διδάσκουν μετά την ακρόαση πώς να το κάνεις μόνος σου...
Το πιο απλό θα ήταν να πούμε ότι μια σπουδαία φωνή του έντεχνου τραγουδιού συνάντησε έναν μαέστρο της electronica... μια πραγματική συμφωνία του μέλλοντος... Η αλήθεια είναι ότι μας σημάδεψε... βυθιστήκαμε σ' αυτό το χρώμα... όμορφη μέρα... ξημέρωσε... όμορφο χρώμα...

Τρύπες / Μες Την Νύχτα Των Άλλων
...τι να γυρεύουμε εμείς σε μια νύκτα ξένη.. υποκειμενικά το καλύτερο album...του υποκειμενικά καλύτερου rock σχήματος...πολύ όμορφο το αποτέλεσμα.. όπως και να' χει.. τόσο ωμό.. όσο η πραγματικότητα...σκληρό σαν πέτρα.. που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα της.. μαζί και σένα....δεν μας αρέσει η έκφραση...αλλά.. είναι το πιο ανώδυνο τριπακι... δυναμικό ..τεστοστερόνη ..δόση αρκετή ..αδρεναλίνη υπερβολική και βολική....λίγο απόλυτο όμως πολύ πιθανό...το να μην ξαναεχουμε ποτέ την ευκαιρία της ακρόασης κάτι παρόμοιου...

Συνήθεις Ύποπτοι / Μέρες Αδέσποτες
...σημαδεύουμε το μέλλον.. και ζήτημα και αν πετυχαίνουμε το παρόν...μας κράτησε και μας κρατά ακόμα συντροφιά.. κάποιες συγκεκριμένες χρονικές στιγμές.. όταν οι περιστάσεις το απαιτούν....κατάφερε να περάσει μες την δισκογραφία...αφήνοντας σαν πινελιά αριστοτέχνη ζωγράφου...μια εντελώς καινούρια αισθητική...ξόρκια οι στίχοι του Θηβαίου...ερμηνεία από το υπερπέραν...όσα λόγια και αν χρησιμοποιήσεις είναι λίγα...πουτάνες λέξεις είστε πολύ φτωχές....

Χ&Π Κατσιμίχας / Ζεστά Ποτά
...τόσο ζεστά που τα πίνεις εκείνη την στιγμή...παραγγέλνεις μια από τα ίδια και πάλι ψάχνεις τον barman .. για άλλη μια γύρα.. μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια.. την αθωότητα του τότε.. μα και την ξεχασμένη μας πλέον ανησυχία... δεν χρειάζεται πια αυτός ο δίσκος στα ράφια κανενός...γιατί έχει πάρει την θέση του στην καρδιά.. τραγουδιέται κάθε κομμάτι του.. τόσο φυσικά.. όπως το ν' αναπνέεις η για να το θέσουμε καλύτερα να θυμάσαι...το soundtrack άπειρων εφηβικών πάρτι από τότε εις το διηνεκές...

***********************************************************

Εναλλακτική μουσική... καλύτερος όρος ηχεί στ' αυτιά μας.. η εναλλασσόμενη μουσική.
...αν και στην Ελλάδα... μεσουρανεί η μεταλλασσόμενη νότα... να μην πούμε η μεταλλαγμένη μουσική μας παράδοση.. ανάλωση.. αναλώσιμη.. τόση χλόη.. που θα πικράνει και τα στηθαία μας.. άσ' το καλύτερα.. και ακούγονται οι απίστευτες μαλακίες.. έλλειψη παιδείας και τέτοια..

Θα κάνουμε βαρυσήμαντη δήλωση... μετά το ρεμπέτικο.. η ροκ.. ραπ.. electronica.. πήραν την σκυτάλη... μόνο έτσι υπάρχει αυτή η άγνωστή μας λέξη..
ΕΞΕΛΙΞΗ..
ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.