Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ #7

Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ
Του Θανάση Παπαδόπουλου

Ελληνόφωνο ροκ. Τρέχα γύρευε... Κι αν το ροκ ως μουσικός όρος είναι πολύ γενικός, όταν ξεφεύγει από τα μουσικά όρια, γιατί ως γνωστόν "το ροκ δεν είναι απλά μουσικό είδος αλλά και τρόπος ζωής" (μη χέσω), εκεί είναι που γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος. Τόσους και τόσους τυχάρπαστους έχουμε διαβάσει στα ένθετα των Κυριακάτικων εφημερίδων να κοκορεύονται ότι είναι "ροκ άτομο".

Ένας φίλος μου, που δεν είναι ροκάς, υποστηρίζει ότι ο καθένας βαφτίζει ροκ αυτό που γουστάρει. Δεν πέφτει και πολύ έξω. Αρκεί ο υποψήφιος "ροκ" να κουβαλάει (ή να πουλάει) και λίγο τρέλα, συμπληρώνω εγώ: Ροκ ο Πικάσο, ροκ και ο Νταλί, ροκ ο Ζαμπέτας, ροκ κι ο Στάθης Ψάλτης.

Ελληνόφωνο ροκ, είπαμε: Έξω ρεμπέτικα, λαϊκά, σκυλάδικα, Χατζιδάκηδες, Θεοδωράκηδες, Λοΐζοι. Στο χέρι μας είναι το πού θα τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή ροκ και "έντεχνου" (αυτά δεν κάνουν και στα βραβεία Αρίων;). Έξω και ο "Θανάση, ζούμε για να σε ακούμε (εμείς οι "εναλλακτικοί)" λοιπόν, και λίγο-πολύ διαλέγουμε από τα υπόλοιπα (ο Δάντης θα επιτρέπονταν αν μας άρεσε).

Ως προς το ελληνόφωνο της υπόθεσης, τα πράγματα είναι αρκετά απλούστερα. Δεν είναι και πολλοί οι Χιλιανοί που χρησιμοποιούν ελληνικό στίχο. Αν και υπάρχουν ελληνόφωνα τραγούδια - εκπλήξεις από ξένους, σαν το απολαυστικό μέσα στην ασυναρτησία του, 'Greek #3' των They Might Be Giants, με την τελείως σκατά προφορά του Linnell. Ο οποίος μάλιστα ισχυρίζεται ότι είναι Έλλην κατά το ένα/όγδοο. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που οι original Έλληνες στιχουργοί (και μουσικοκριτικοί για να μην ξεχνιόμαστε) δεν τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα στα περί ελληνικής γλώσσας. "Τα ελληνικά σας είναι ολίγον φλαμανδικά", που έλεγε κι ένας καθηγητής μου στο σχολείο.

Την πολυλογία ακολουθεί λίστα με αγαπημένους δίσκους, τους περισσότερους από τους οποίους έχω να ακούσω κάμποσα χρόνια. Οπότε, "ό,τι θυμάμαι χαίρομαι" ή "ό,τι θυμάμαι νοσταλγώ", διαλέγετε και παίρνετε.

Εν Πλω - Εν Πλω
Tρύπες - Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι
Ντίνος Σαδίκης - Μολυβένιες Ιστορίες
Metro Decay - Υπέρβαση
Στέρεο Νόβα - Στέρεο Νόβα
Αντώνης Λιβιεράτος - Το Τεράστιο Κίτρινο Πράγμα
Ξύλινα σπαθιά - Ξεσσαλονίκη
Μουσικές Ταξιαρχίες - Αν Η Γιαγιά Μου Είχε Ρουλεμάν
Γκούλαγκ - Στην Αυλή Των Θεαμάτων
Sigmatropic - Δεκαέξη Χαϊκού και Άλλες Ιστορίες
Ήταν Είναι Και Θα Είναι - Μ' Όλα Τα Χρώματα Στην Τσέπη

Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ
Του Χρυσαφάκη Αναγνωστάκου

Στην απόχη πιάστηκαν τα:

1. Εκτός Ελέγχου - Εκτός Ελέγχου
Την πώρωσή μου με τον συγκεκριμένο δίσκο δεν την έκρυψα ποτέ! Κι όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ βεβαιώνομαι για την επιλογή μου! Σε οποιαδήποτε λίστα κι αν καταρτιστεί... να!... αυτός θα είναι ο φωτεινός φάρος!

Δυνατός ήχος. Δυνατοί στίχοι. Δυνατή 'βρώμικη' παραγωγή. Δυνατό εξώφυλλο. Δυνατά παιξίματα. Δυνατή φωνή - για την ακρίβεια η καλύτερη αντρική φωνή που έχω ακούσει από έλληνα! Δεν λείπει τίποτα!... Ή μάλλον λείπει. Λείπει η 'Θεά'. From here to eternity!

Τους είδα και δυο-τρεις φορές live και αποφάσισα ότι ήταν γκρουπ που τα "έριχνε στα ίσα" σε οποιοδήποτε ξένο! Μεγάλο γκρουπ, τι να λέμε τώρα;!

2. Εν Πλω - Εν Πλω
Το σωστό θα ήταν να μοιράζεται την πρώτη θέση με τους Εκτός αλλά και η δεύτερη θέση καλή είναι! Θα διαβάσατε γι'αυτούς σε άλλες λίστες, οπότε δε γράφω τίποτα περισσότερο. Όλα τα παραπάνω λοιπόν εκτός από το ότι διέθεταν την δεύτερη καλύτερη αντρική φωνή σε σχέση με τους Εκτός.

3. Ωχρά Σπειροχαίτη - Ωχρά Σπειροχαίτη
'Σκοτεινός ήχος' με το ακορντεόν να 'δυσκολεύει' πιο πολύ τα πράγματα. Στίχοι που μοιάζουν σαν χειρουργική επέμβαση στο μυαλό μας, δίχως όμως τη χρήση αναισθητικού. Διάβολε! Με έκαναν να νοιώσω τόσο άβολα! Ο ήχος τους κουβαλάει μια βαλκανική χροιά θα έλεγα, και λειτουργεί σαν άγκιστρο που σου καρφώνεται στη σάρκα. Το άρπαγμα είναι σίγουρα επώδυνο, με την έννοια ότι η παράδοση είναι απλά το μέσο για να τους προσέξεις! Και μόλις...

Δεν παίζουν με κανένα συμβατικό κανόνα!

4. Σύνδρομο - Σύνδρομο
Θεέ μου! Ακόμα είμαι ερωτευμένος με το κορίτσι του εξωφύλλου! Τι κι αν ο Μηλάτος το κατέστρεψε στην παραγωγή...(;)

Φανκ και παράδοση, ροκ και παράδοση ή παράδοση και τα άλλα δυο αν προτιμάτε. Η ουσία είναι ότι οι Red Hot Chili Peppers ποτέ δε θα καταφέρουν ένα τόσο καλό συνδυασμό. Όσο βαρύ κι αν ακούγεται αυτό!

5. Ήταν Είναι και θα Είναι - Μ'όλα τα χρώματα στη τσέπη
Μνημειώδες άλμπουμ, που αντιμετωπίστηκε σαν παρίας από το κοινό. Σαν να μην υπήρξε ποτέ (;!;) Όσοι ασχολήθηκαν μαζί τους βιαστικά, τους κόλλησαν την ταμπέλα του 'σκοτεινού new wave' γκρουπ και ξεμπέρδεψαν.

Ψυχεδελικός ήχος με όλο του το "ζουμί" και η λίγο αλλοπρόσαλλη παραγωγή "στέλνει" τις πιο ευφάνταστες κιθάρες που ηχογραφήθηκαν από ελληνικό γκρουπ γκρουπ σε γαλαξίες άφταστους!

6. Γκούλαγκ - Είσοδος κινδύνου 0οC
Ο δίσκος αυτός έπασχε στην παραγωγή. Αυτό έχει γραφτεί αρκετές φορές. Η ξέχειλη όμως τιμιότητά του - μέχρι το κόκκαλο- και η συνεπής στάση του γκρουπ όλα αυτά τα χρόνια είναι από μόνα τους ικανά να τους κατατάξουν στην 11άδα της πρώτης εθνικής. Ήθος κυρίες και κύριοι!...

7. Μωρά στη Φωτιά - Μωρά στη Φωτιά

8. Παύλος Σιδηρόπουλος και Απροσάρμοστοι - Εν λευκώ
Έχω την εντύπωση πως αυτός είναι ο δίσκος που θέλουν να ξεχάσουν όλοι οι fans του Σιδηρό. Ίσως να φταίνε οι ξερο-κιθάρες που παράγουν λεπιδά-τα riffs. Ίσως να φταίει ο Lou Reed-ικός 'αέρας' που πνέει σε κάθε στίχο. Ίσως να φταίει το ωμό εξώφυλλο που 'λέει πολλά'. Ίσως... πολλά ίσως! Στην εποχή του πάντως λίγοι το είδαν με 'καλό μάτι' και με το πέρασμα του χρόνου αρκετοί το απώθησαν στο απώτερο σημείο της συνείδησής τους. Η φωνή όμως του νεαρού 'ειδώλου' ποτέ δεν ακούστηκε καλύτερα, και οι αλήθειες που 'φτύνει' είναι δυνατότερες από ποτέ!

9. Δημήτρης Πουλικάκος - Μεταφοραί - εκδρομαί ο Μήτσος
Σαν εικόνα η μουσική του θυμίζει τσίρκο! Δεν είναι δα και μικρό πράγμα να πιάνεις και να διαμελίζεις την οποιαδήποτε παράδοση σε χίλια κομμάτια και στην συνέχεια να την ανα-δομείς και να την παραδίνεις ολόφρεσκη πίσω εκεί που ανήκει. Στον κόσμο της! Ο Μπάρμπα-Μήτσος τα καταφέρνει καλά, καθότι ευφυία. Όπως ο Frank Zappa, ας πούμε! Μάλλον με το γάλα ΝΟΥΝΟΥ μοιάζει αφού μεγαλώνουν μαζί του 'γενιές και γενιές'! Μόνο άσχημο ότι μας δίνει την πολύτιμη τέχνη του με το σταγονόμετρο.

10. Δημήτρης Λαδάς - Πλόες
Αυτός ο δίσκος έχει μέσα του πολλή ομορφιά. Πιάνο και μπάσο σε αρχέγονες ενορχηστρώσεις και δε νομίζω πως χρειάζεται τίποτα άλλο στην χαρακτηριστική φωνή του Δημήτρη για να μας πει τις ιστορίες του. Απλός, ερωτικός, όμορφος και υπερπλήρης μέσα στην απλότητά του!

11. Πίσσα και Πούπουλα - Πίσσα και Πούπουλα
Το πανκ στην Ελλάδα είναι μια 'θλιβερή' ιστορία. Όμως τούτοι εδώ - όπως και οι Εκτός Ελέγχου μαζί με τους Γκούλαγκ - είναι τα δυνατότερα χαρτιά μου απέναντι στον κάθε κακόπιστο. Χρειάζεται να πω περισσότερα;

Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ
Του Μίλτου Τσίπτσιου

Κοίτα να δεις τι γίνεται! Μέχρι προχθές δεν γνώριζα πως υπήρχε συγκρότημα με το όνομα Εν Πλω, δεν ήξερα τον Ντίνο Σαδίκη, ή την Κρίστη Στασινοπούλου. Τους ανακάλυψα στο αφιέρωμα. Επίσης ποτέ δεν άκουσα ολοκληρωμένη δουλειά του Σαββόπουλου, του Πουλικάκου, του Φάμελλου ή της Πλάτωνος. Δεν με άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά ή τα Μωρά στη Φωτιά. Μου τη σπάνε οι Stereo Nova οι Φατμέ και οι Terror X Crew. Με θλίβουν πλέον οι Metro Decay και τα' άλλα γκρουπ της Creep αν και τα παρακολουθούσα τότε. Οπότε τι μένει για μένα;

1. Εκτός Ελέγχου - Εκτός Ελέγχου
Πάνω που είχε αρχίσει να γίνεται κακόγουστο αστείο το πότε θα κυκλοφορήσει τελικά αυτός ο δίσκος, βγήκε και μας έκανε υπερήφανους. Ο καλύτερος όλων των εποχών.

2. Γκούλαγκ - Στην Αυλή Των Θεαμάτων
3. Γκούλαγκ - Είσοδος Κινδύνου
4. Γκούλαγκ - Πάτα Γερά
Αυτοί πήραν μάλλον πιο σοβαρά τη μουσική τους από τους προηγούμενους. Την δούλεψαν πιστά (Είσοδος Κινδύνου), τη σταθεροποίησαν (Στην Αυλή Των Θεαμάτων) και την εξέλιξαν (Πάτα Γερά). Κρίμα που δεν υπάρχει κάποιο επίσημο live τους καθώς εκεί ήταν που δίνονταν ολοκληρωτικά.

5. Γκρόβερ - Γκρόβερ
Να και ένας λαϊκός δίσκος. Και όπως ξέρετε τα λαϊκά αγγίζουν καρδιές. Τα κομμάτια δεν έγιναν σουξέ αν και θα μπορούσαν, όλα βγαλμένα από την αλάνα και τη συνοικία. Τσιγάρο, ελληνικός καφές και Γκρόβερ.

6. Γενιά Του Χάους - Ρέκβιεμ
Και τώρα η κάθοδος. Όχι στην ποιότητα παρά μόνο στον χάρτη. Όταν τους πρωτοείδα νομίζω στην πρώτη τους φορά που ανέβηκαν εδώ, θυμάμαι με ξετρέλαναν. Δεν περίμενα να βγάλουν δίσκο. Σκεφτόμουν πως έτσι θα πάνε και αυτοί. Αφού όμως υπάρχει το Ρέκβιεμ, όλα πήγαν καλά.

7. Panx Romana - Παιδιά Στα Όπλα
Είναι οι Sex Pistols της Ελλάδος; Ή οι Ramones; Μήπως οι Stiff Little Fingers; Ή οι D.O.A.; Όχι είναι απλά οι ηγέτες. Ας πούμε το μεγάλο όνομα για να τελειώνουμε.

8. Ναυτία - Ευρωπαϊκή Αναγέννηση
Αντρικά φωνητικά. Γυναικεία φωνητικά. Ξανά το ίδιο. Πιο γρήγορα. Πιο παθιασμένα. Είναι όπως το κάνανε πιο πριν οι Crass. Μόνο που σε αυτούς δεν χρειάζεται να διαβάζεις το ένθετο των στίχων.

9. Διατάραξη Κοινής Ησυχίας
Η συλλογή που μας ενώνει. Ειδικά σε αντιγραμμένη κασέτα πρέπει να βρίσκεται σε χιλιάδες χέρια. Για πολλούς ήταν το έναυσμα για να πιάσουν μια κιθάρα και να δημιουργήσουν. Ιστορικά είναι θεσμός.

10. Ex Humans - Ανώφελη επιβίωση
Τότε μου φαίνονταν βαρύ. Δυσκολεύτηκα να το συνηθίσω. Πέρασαν τα χρόνια, ζυμώθηκαν πολλά ακούσματα μέσα μου και ωπ, βγήκε στην επιφάνεια η αξία του. Πρωτοποριακό για την εποχή του.

11. Stress - Ο ήχος της ανασφάλειας
Πολύ καλός δίσκος χωρίς ιδιαιτερότητες και απαιτήσεις. Ότι έχει να πει στο φτύνει κατάμουτρα. Δίσκος του δρόμου από νέους, για νέους με ψυχή.

Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ
Του Άκη Καλλόπουλου

Μέσα στα τόσα χρόνια της ελληνόφωνης ροκ δισκογραφίας είδαν το φως της κυκλοφορίας μικρά διαμάντια αλλά και διάφοροι διάττοντες αστέρες. Ιδού ποια με συγκινούσαν και εξακολουθούν κάποια απ'αυτά να βρίσκουν μετά από τόσα χρόνια, τον δρόμο προς το στερεοφωνικό.

1. Εν Πλω - Εν Πλω
Ίσως ένα από τα πιο αδικημένα ελληνικά δισκογραφήματα. Πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του, μπόλιασε το ροκ με στοιχεία ελληνικής μουσικής και όσο για τους στίχους... Εξακολουθεί να ακούγεται πιωμένος.

2. Τρύπες - Τρύπες
Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; Δυστυχώς ή ευτυχώς Θεσσαλονίκη. Άνοιξαν τον δρόμο για εκατοντάδες μπάντες, εξακολουθούν να είναι το soundtrack της ζωής μας στην πόλη και μας λείπουν πολύ.

3. Στέρεο Νόβα - Στέρεο Νόβα
Δεν ήταν ροκ. Ε και λοιπόν; Μίλησε στην καρδιά και το μυαλό μας όσο ελάχιστοι δίσκοι το κατάφεραν.

4. Μωρά στη Φωτιά - Μωρά στη φωτιά
H ...φωτιά του καίει ακόμα τόσα χρόνια μετά, γιατί είχε την ποιότητα και την διαχρονικότητα από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του.

5. Γκούλαγκ - Στην αυλή των θεαμάτων
Αυτή η μπάντα είχε, έχει και θα έχει "αποστολή" να μας ταρακουνάει από την απάθεια και την αδιαφορία μας. Από τις πιο τίμιες και ειλικρινείς μπάντες που υπάρχουν, και ναι, εξακολουθεί ο θάνατος του ενός να είναι θέαμα του άλλου.

6. Εκτός Ελέγχου - Εκτός Ελέγχου
Πολιτικοποιημένοι στίχοι που βρίσκουν στόχο με την πρώτη και μουσική να θυμίζει Stiff Little Fingers, Clash κ.α. Να είναι καλά η Lazy Dog που το κυκλοφόρησε.

7. Ήταν Είναι και θα Είναι - Με όλα τα χρώματα στην τσέπη Αν τον περιέγραφα με μια λέξη αυτή θα ήταν ...ψυχεδέλεια αν και νομίζω ότι ακόμα και έτσι αδικείται. Συναρπαστικά πολύχρωμος!

8. Διάφανα Κρίνα - Κάτι σαράβαλες καρδιές
Γιατί άραγε αυτός ο δίσκος μου θυμίζει διαλυμένες σχέσεις, μοναχικά βράδυα και αλκοόλ; ΓΙΑΤI;;

9. Πίσσα και Πούπουλα - Πίσσα και πούπουλα
Ένας δίσκος υπενθύμιση τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά ότι υπάρχει πολύς κόσμος που του χρειάζεται ...πίσσα και πούπουλα!

10. Ντίνος Σαδίκης - Μολυβένιες ιστορίες
Προς κύριο ΝΤΊΝΟ ΣΑΔΙΚΗ, ενταύθα. Μήπως ξέρετε που βρίσκετε ο σταθμός που χρόνια τις ζωές μας περιμένουμε και γιατί φεύγουμε με έναν χορό που κανένας δεν αντέχει να μας βλέπει; Και πότε θα βγει ο νέος δίσκος;

11.Ξύλινα Σπαθιά - Ξεσσαλονίκη
Ο Παυλίδης πάντα κάτι μου προκαλούσε κυρίως στιχουργικά. Μία μπάντα που πέταξε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα.