Ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ - The top-20

1. Εν Πλω : Εν Πλω

Οι Εν Πλω είναι συγκρότημα φάντασμα. Εξαφανίστηκαν πριν καλά-καλά εμφανιστούν στα τέλη του '80, κι όμως αποτελούν για πολλούς σημείο αναφοράς για το ελληνόφωνο - και γενικότερα το ελληνικής προέλευσης - ροκ. Στην πραγματικότητα παραμένουν ένα σχετικά άγνωστο γκρουπ, εν μέρει και από δική τους επιλογή. Εξέδωσαν έναν και μόνον δίσκο (και δύο ακόμη ο Σαδίκης) [συνέχεια]

2. Στέρεο Νόβα : Στέρεο Νόβα

Για την ιστορία οι Στέρεο Νόβα δημιούργησαν έναν καινοτόμο δίσκο στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ο οποίος ξέρει από τη μία να κρύβει τις αδυναμίες του και από την άλλη να μας τις φανερώνει και να ζει με/από αυτές. Δεν είναι τέλειος μουσικά, δεν μπορούσε να είναι τέλειο άλλωστε ένα τέτοιο πείραμα, είναι όμως σημαντικός και ανοίγει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την ελληνική ηλεκτρονική μουσική με τον καλύτερο τρόπο [συνέχεια]

3. Τρύπες : Τρύπες

Η λέξη 'αυτονόητο' είναι το κλειδί πίσω από κάθε δημιουργική καινοτομία: εκείνο που τώρα όλοι το προσπερνάνε αδιάφορα, κάποια στιγμή έσκασε μύτη από το πουθενά. Εκεί πρέπει να αναζητήσουμε εκείνο που κάνει τον εν λόγω δίσκο ξεχωριστό: πρόκειται για μια καινοτομία σε δρόμους ροκ η οποία έδωσε φωνή και μελωδία σε ένα αχαρτογράφητο τμήμα της ελληνικής νεανικής κουλτούρας. [συνέχεια]

4. Τρύπες : Πάρτυ στον 13ο όροφο

Την αυθεντικότητα των Τρυπών δεν την αμφισβητούσαμε ποτέ, εν μέρει και γιατί δεν θέλαμε καθόλου να την αμφισβητήσουμε. Εισπράτταμε ακεραιότητα, αξιοπρέπεια, ρομαντισμό, αυτοκαταστροφή και ηρωισμό, αυτό δηλαδή που ζητούσε και ζητάει κάθε νέος στο Δυτικό κόσμο από τα ινδάλματά του. [συνέχεια]

5. Ξύλινα Σπαθιά : Ξεσσαλονίκη

Γνήσιο αστικό ροκ επιτέλους στους κόλπους της ελληνικής σκηνής, και μάλιστα με εικόνες γνώριμες από την ΔΙΚΗ μας πόλη. Τι άλλο να θέλαμε τότε; [συνέχεια]

6. Γκούλαγκ : Στην αυλή των θεαμάτων

Κάποιος είπε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ελληνικό ροκ επειδή ο έλληνας δεν θα σαλτάρει ποτέ όπως ο αμερικάνος. Και ίσως να είναι σωστό, αν δούμε το ελληνικό ροκ σαν δυνάμει μαζικό φαινόμενο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οι εξαιρέσεις βέβαια είναι πολλές, αλλά για κάθε αξιόλογο ροκ γκρουπ υπάρχουν δύο κρυφοσκυλάδες που λένε ότι παίζουν ροκ - και μπορεί να το κάνουν με την τεχνική έννοια - για να καλύψουν ποιος ξέρει ποια και πόσα σύνδρομα και απωθημένα τους. [συνέχεια]

7. Μωρά στη Φωτιά : Μωρά στη Φωτιά

Τεστάρετε αυτόν τον δίσκο σε μη ελληνόφωνους ακροατές και θα διαπιστώσετε ότι ακόμη και αυτοί λαμβάνουν πλήρως την ενέργεια, την παράνοια και την τοξική απόγνωση που αναβλύζει εκ των έσω.

8. Μουσικές Ταξιαρχίες : Μουσικές Ταξιαρχίες

Ο δίσκος αυτός είναι η ζωή σου και δεν σ' αρέσει κανείς να στην περιγράφει έτσι ωμά. Το σύστημα σου αντιδράει και ως άλλος "ακατονόμαστος" μηνύεις τον δημιουργό αιώνια χαρακτηρίζοντας τον ως επιπόλαιο και πολύ 'ελαφρύ' για τα γούστα σου. Ως γνήσιος Έλλην έχεις την επανάσταση μέσα σου, την μαγκιά του Ελληνισμού και αντιδράς σ'αυτόν τον υπερφίαλο καλλιτέχνη που τολμά να προσβάλει ιερές αξίες [συνέχεια]

9. Λένα Πλάτωνος : Σαμποτάζ

Όσο για τη μουσική της Λένας Πλάτωνος στο Σαμποτάζ, είναι μάλλον η πιο εξωστρεφής δουλειά της, ίσως μαζί με την Τρίτη Πόρτα του 2000, που κινείται όμως σε άλλον μουσικό χώρο. Το Σαμποτάζ σηματοδοτεί την αρχή του ηλεκτρονικού ήχου στην Ελλάδα, ενώ όταν κυκλοφόρησε στην ουσία δεν είχαν ξανακουστεί τέτοια πράγματα.. [συνέχεια]

10. Παύλος Σιδηρόπουλος & Σπυριδούλα : Φλου

Αν όχι ο πρώτος δίσκος, σίγουρα μέσα στους πρώτους πέντε, που ένας 16χρονος θα αναζητήσει, θα ακούσει, θα πατήσει πάνω του, θα αναβαθμίσει την προσωπική του μουσική ροκ παιδεία και στα 46 του ακόμα θα του αρέσει το ίδιο.

11. Metro Decay : Υπέρβαση

Πραγματικά η Υπέρβαση έμοιαζε να μιλάει πολύ απλά στις δικές μας μουντές μα και ευφάνταστες ζωές τότε. Με ποίηση που ήταν τόσο προσωπική που καταντούσε δική σου, με εικόνες τόσο οικείες. Οι τρεις απλές φάτσες του οπισθόφυλλου που στέκονται με σκουφιά και παλτά στην έρημη πλατεία, τα φώτα που αντανακλούνε τα βρεγμένα πλακάκια, οι μακρινές αντανακλάσεις, το φευγαλέο της νύχτας, επιτέλους, οι δικοί μας ανεξάρτητοι. [συνέχεια]

12. Lost Bodies : Ζωή

Προτού προχωρήσουν σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια (Lost Bodies ηλεκτρονικά, όχι Vangelis ηλεκτρονικά φυσικά) στο δεύτερο album "Γενετικά Καθαροί" που ακολούθησε, στη "Ζωή" οι Lost Bodies εφορμούν με ξεκούρδιστες κιθάρες, μελλόντικες και κραυγές παρουσιάζοντας και σχολιάζοντας προκλητικά μέσα σε λίγα στιχάκια και ατάκες πρόζας την Ζωή στα αστικά κέντρα [συνέχεια]

13. Ήταν Είναι και θα Είναι : Μ'όλα τα χρώματα στη τσέπη

Στα δέκα αυτά τραγούδια αν κάτι ήταν επαρκές ήταν η δύναμη, μια δύναμη που επέτρεπε την είσοδο μέσα σε αυτό το υλικό, αλλά και προστάτευε αυτούς και μένα για να μην συντριβούμε από αυτό το ίδιο. Επιπροσθέτως, ο Βασίλης Καραγιάννης μου έμεινε ως ένας από τους πιο εντυπωσιακούς χρήστες της κιθάρας που αποτυπώθηκαν σε εγχώριο δίσκο. [συνέχεια]

14. Δημήτρης Πουλικάκος : Μεταφοραί - εκδρομαί ο Μήτσος

Θα έλεγα ότι εκείνη την εποχή ήταν ο Έλληνας Frank Zappa. Χρησιμοποιούσε το χιούμορ περισσότερο από τη μουσική για να επιτύχει τους στόχους του. Το κλασικό ροκ τζαζ ηχητικό υπόβαθρο δεν έχει τόση μεγάλη σημασία, φτάνει μόνο το γεγονός ότι περιλαμβάνει ηχογραφήσεις της περιόδου '70-'75 (μερικές από τις οποίες μονοφωνικές), τότε που λίγοι ροκάδες μπορούσαν να επιβιώσουν και να κυκλοφορήσουν κάποιο δίσκο. [συνέχεια]

15. Μουσικές Ταξιαρχίες : Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν

Τι να πρωτοπώ γι' αυτό το δίσκο; Το ένα κομμάτι πιο προφητικό απ' τ' άλλο. Το άλλο πιο υβριδικό απ' εκείνο. Τα επινοούμενα και τα υπονοούμενα είναι όλα τους πρωτοπόρα και - φευ [sic] - όλο και πιο αληθή. Η λήθη και οι ηλίθιοι δεν τ' άγγιξαν. Στο δίσκο αυτό οι ΜΤ αναγκάστηκαν να υποστούν τη λογοκρισία στον τίτλο του πρώτου κομματιού και στους στίχους του τελευταίου. [συνέχεια]

16. Γκούλαγκ : Είσοδος κινδύνου 0οC

Παρά το γεγονός ότι είναι μίνι και περιέχει μόλις έξι κομμάτια, όχι μόνο το συμπεριλαμβάνω στα καλύτερα ελληνόφωνα ροκ άλμπουμ όλων των εποχών αλλά πιστεύω ότι η ζεστασιά και η ειλικρίνειά του στο είδος που αντιπροσωπεύει δεν θα επαναληφθούν ποτέ από καμιά άλλη μπάντα. [συνέχεια]

17. Ντίνος Σαδίκης : Μολυβένιες ιστορίες

Αν ο δίσκος των Εν Πλω ήταν η μπανάνα του ελληνικού ροκ, οι Μολυβένιες Ιστορίες ήταν το Berlin του. Η αναλογία και ο παραλληλισμός είναι τόσο εντυπωσιακά ανάγλυφα, που σε πιάνουν απ' το λαιμό: Ο μεν ήταν μια τομή στην ιστορία του είδους, ένα αποκορύφωμα που δεν επαναλήφθηκε ποτέ, και ο δε το εκούσιο ξεγύμνωμα του frontman, και ενός από τους δημιουργούς του πρώτου, ανατριχιαστικά αποκαλυπτικό και αποστομωτικά άμεσο. [συνέχεια]

18. Sigmatropic : Δεκαέξη χαϊκού και άλλες ιστορίες

Η μουσική είναι λεπτεπίλεπτη, ευαίσθητη, δαντελένια. Υπογραφή Μπογιατζή δηλαδή. Λούπες, κιθάρες, μπάσα, σύνθια, σκρατς και γέλια, όλα με μαστοριά δομημένα, από έναν πεπειραμένο μουσικό που μελετάει πολύ τις εξόδους του.[συνέχεια]

19. Λευκή Συμφωνία : Μυστικοί κήποι

Η δύναμη των Μυστικών Κήπων κρυβόταν παντού: στους στίχους με τον ζοφερό αλλά ακαταμάχητα ποιητικό χαρακτήρα, στο παίξιμο της μπάντας [συνέχεια]

20. Διάφανα Κρίνα : Έγινε η απώλεια συνήθεια μας

Σκοτεινά blues, τραγούδια φλογισμένες προσευχές, έκρηξη ήχων, οδύνης, σπατάλη, σκόρπισμα ψυχής, θλίψης, όχι όμως θανατολάγνα. Μια θλίψη δυναμική, κινητήρια, απελευθερωτική, ενίοτε και λυτρωτική. Η δε δραματική μελανόχρωμη φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου δίνει ζωή σε στίχους που πλησιάζουν και αγγίζουν την μεγάλη ποίηση (παρά τις κάποιες αναπόφευκτες υπερβολές). [συνέχεια]

Το παραπάνω top προέκυψε από τις λίστες των συντακτών που μπορείτε να διαβάσετε αρχίζοντας από εδώ