Μπεστ οφ 2013

Για πολλές μέρες και αρκετές στιγμές, σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να γράψω στον πρόλογο της ετήσιας μουσικής ανασκόπησης του mic.gr και όσες ήταν οι φορές που αυτό απασχόλησε το μυαλό μου τόσες ήταν και οι διαφορετικές εκφάνσεις του πιθανού προλόγου.

Λίγο πριν στείλω το κείμενο κατέληξα πως αν κάτι με κούρασε και με παίδεψε περισσότερο μέσα στη χρονιά που έφυγε, ήταν η συνεχής εναλλαγή των δεδομένων, γενικά και ειδικά, κοινωνικά και προσωπικά. Μέσα σε μια πραγματικότητα που μεταμορφώνεται με ρυθμούς που δύσκολα ενσωματώνονται και σε ένα χάος που δεν ταξινομείται με τίποτα, πολλές είναι οι πιθανές λύσεις, αδιαφορία, άρνηση, νευρικός κλονισμός, θυμός, αμπελοφιλοσοφία, φανατισμός και η λίστα τελειωμό δεν έχει.

Αυτό που θα πρότεινα εγώ λοιπόν πριν περάσω στο κυρίως θέμα, είναι κάθε φορά, πριν κάποιος ανοίξει το στόμα του, ας το σκεφτεί μια και δυο και τρεις, ας κάνει την έρευνα του και τη διασταύρωση τον πηγών του γιατί ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο επίκαιρη η, ας πούμε, αθυρόστομη ρήση που συνδέει τις απόψεις με κάποιο άλλο μέρος του ανθρώπινου σώματος.

Καλή χρονιά.

11 Άλμπουμς

1. Jon Hopkins - Immunity
Ο Hopkins στο Immunity παραδίδει εντατικά μαθήματα σταυροβελονιάς για όσους επιθυμούν στο κέντημά τους εγκέφαλος και καρδιά να βαδίζουν αχώριστοι κι αγαπημένοι. Στο τέλος, το σεμέν, μπορεί να μπει τόσο πάνω στο τραπεζάκι του χολ με περηφάνια, όσο και να θαφτεί στο συρτάρι για "όταν έρθει η ώρα", όποια ώρα κι αν είναι αυτή και όποτε το αποφασίσει ο κάτοχος.

2. Forest Swords - Engravings
Αν όχι το καλύτερο, σίγουρα ένα από το πιο ενδιαφέροντα, περιπετειώδη και περιεκτικά άλμπουμ που άκουσα φέτος. Όσο πιο δύσκολο είναι να διαχωρίσει κανείς τα εξόν συνετέθη σε κάποιο άκουσμα και όταν δε μιλάμε φυσικά για ατάκτως ριγμένα υλικά σε ένα μπολ, τόσο πιο πιθανό είναι να παρουσιάζεται εκείνο συμπαγές και αυτούσιο. Ακόμα όμως και αν μετά από ενδελεχή έρευνα το καταφέρει κανείς, μικρή σημασία έχει, μιας και το τελικό αποτέλεσμα από μόνο του ξεκινά να ορίζει νέες αφετηρίες. Μουσικά κάπως έτσι θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε το Engravings.

3. Matthew E. White - Big Inner
Μεγαλειώδης χωρίς να γίνεται ενοχλητικά επικός, γεμάτος αυτοπεποίθηση αλλά με την προσέγγιση του αουτσάιντερ και όχι του αυθάδικου κωλόπαιδου που ήρθε για να κατακτήσει άμεσα το σύμπαν, λειτουργικά θρησκευτικός μα πάνω απ' όλα τρυφερά ζεστός και ανθρώπινος, ο Matthew E. White, χρησιμοποιεί την παλιά μέθοδο των "house bands" και μπολιάζει gospel, soul και folk σε ένα άλμπουμ που σου χαϊδεύει την ψυχή.

4. James Blake - Overgrown
Ξεκίνησε παρουσιαζόμενος ως ένας πιτσιρικάς που θα επαναπροσδιόριζε το dubstep και στα 25 του αναθεωρεί την προσέγγιση της σύγχρονης αστικής soul (με σκοτεινές crooner αναφορές) σε ένα άλμπουμ γεμάτο αληθινό συναισθηματισμό και μια ροή που μόνο εθιστική μπορείς να τη χαρακτηρίσεις. Τυχαίο δεν τον λες σε καμία περίπτωση.

5. Mystic Braves - Mystic Braves
Οι Blackfeet Braves απλά μετονομάστηκαν σε Mystic Braves και όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί, ηχητικά αποτελούν τη χρυσή τομή των Growlers και των Allah-Las. Για να απολαύσεις όμως τον αναβιοτικό 60s ήχο τους δε χρειάζεται καμία περιγραφή και εκεί είναι όλο το ζουμί.

6. Dj Koze - Amygdala
Ο Γερμανός Stefan Kozalla πλαισιωμένος από all-star συμμετεχόντων (Caribou, Apparat, Matthew Dear κ.α.) δίνει άλλη διάσταση στη μίξη ηλεκτρονικών και ποπ, είτε αυτό πρόκειται για καθαρά προσέγγιση παρτιτούρας είτε για αισθητικό προσδιορισμό. Μετά από άλμπουμ σαν το Amygdala η electro-pop όπως την έχων οι 30+ στο μυαλό τους αρχίζει με κάθε επισημότητα να αποτελεί μουσειακό αντικείμενο. Το δε εξώφυλλο, σκέτη σουρεαλιστική ποίηση.

7. Rob Mazurek Oktet - Skull Sessions
Πήρα μεγάλη χαρά ανακαλύπτοντας τον ευφυέστατο και πολυγραφότατο αυτό κύριο πρόσφατα, αν και η ανακάλυψη αυτή με έβαλε σε ευχάριστους μπελάδες, μιας και η ακρόαση της μουσικής του δεν είναι από εκείνες που εύκολα απορροφάς και ξεμπερδεύεις. Το λες avant-garde ή free jazz αν θες ντε και καλά να δώσεις ένα στίγμα αλλά το μόνο θα καταφέρεις είναι να αφαιρέσεις ένα μεγάλο κομμάτι από τη μαγεία και την δημιουργική αναταραχή που θα σου προκαλέσει το Skull Sessions.

8. Daft Punk - Random Access Memories
Ε για να πούμε τη μαύρη αλήθεια, αν για κάποιο λόγο δεν σου φαίνεται έστω ευχάριστο το Get Lucky ή έξυπνα ρετροφουτουριστικό το Giorgio By Moroder, ή μονόχνοτος ή μεγάλος ψεύτης είσαι (συμπεριλαμβανομένων πάντα εκείνων των εξαιρέσεων που επαληθεύουν τον κανόνα). Ευτυχώς, όλο το άλμπουμ των Daft Punk κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα διασκεδαστικής μουσικής, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά πως ναι, το αξιόλογο μπορεί να συνυπάρξει με το μαζικό/ εμπορικό/ εύκολο ή όπως αλλιώς.

9. L. Pierre - The Island Come True
Ο ένας εκ των δύο Arab Strap (βλ. Aidan Moffat) συνεχίζει να αργοκινείται στα μη ταραγμένα αλλά τόσο θολά νερά της μελαγχολίας και να προσφέρει χωρίς φειδώ και αρκούντως επιτυχημένα για μια ακόμη φορά, το προϊόν της έμπνευσής του. Η τεχνοτροπία και η προσέγγιση από εκείνα τα παλιά χρόνια άλλαξε εμφανώς, το περιεχόμενο δε νομίζω και τόσο.

10. Nils Frahm - Spaces
Ζωντανά ηχογραφημένο το Spaces, λειτουργεί πιθανότατα σαν μία επανεπίσκεψη του ίδιου του πιανίστα στον εαυτό του, όπου ξανακοιτά το παρελθόν σήμερα, δημιουργεί παροντικά και αφήνει ανοικτές πιθανές ερμηνείες για το μέλλον. Εν ολίγοις, περιδιαβαίνει ανάμεσα στα διαστήματα λειτουργώντας λυτρωτικά αρχικά για τον ίδιο και κατ' επέκταση για όσους στέκονται και τον παρακολουθούν.

11. Hookworms - Pearl Mystic
Τα είπε πολύ ωραία ο Γιάνης Πλόχωρας εδώ.

21 Τρακς

1. Larry Gus - Achilleas Kyriakidis
2. Moderat - Versions
3. Charles Bradley - Strictly Reserved For You
4. Romare - Hey Now (When I Give You All My Lovin`)
5. Jessica 93 - Away
6. The Pastels - Slowly Taking Place
7. Darkstar - Amplified Ease
8. Follakzoid - 99
9. The Holydrug Couple - Counting Sailboats
10. Wooden Shjips - These Shadows
11. Jacco Gardner - The One Eyed King
12. Boards Of Canada - New Seeds
13. Four Tet - Ba Teaches Yoga
14 Οδός 55 - Ο Κόσμος Τους
15. Diamat - Ι Can Love You Only If You Don't Love Me
16. Fantastikoi Hxoi - Dream Weapon
17. Thee Oh Sees - Minotaur
18. Still Corners - The Trip
19. Μη Μου Τα Τσάκρα Τάραττε - Μιλώντας Περί Εξουσίας Με Συνειρμούς Του Κώλου Σε Σολ Ελάσσονα
20. Psychic Ills - One More Time
21. Night Beats - Playing Dead

+ 1 Σάουντρακ

La Grande Bellezza - Original Soundtrack
Πολυσυλλεκτικό όπως ακριβώς και το ίδιο το φιλμ ή αν προτιμάτε και η ίδια η ζωή. Στην υπέροχη ταινία του Πάολο Σορεντίνο, ο κυνισμός με το ρομαντισμό, ο ρεαλισμός με το σουρεαλισμό, η χαρά με τη λύπη είναι ένα και το αυτό, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κάπως έτσι και το soundtrack. Από κιτς μέχρι ευγενώς λεπτεπίλεπτο, χωρίς να εστιάζει στο ειδικό αλλά στο γενικό, δένει αρμονικότατα με τις εικόνες και αποσπασματικά αποτελεί πηγή μεγάλου μουσικού ενδιαφέροντος.
_____

BACK