Nick Cave
Σκεπτόμενος θετικά, καταλήγω να ανακηρύξω τον Nick Cave 'ανθεκτικότερη μετα-πανκ περσόνα που παραμένει ενδιαφέρουσα'. Γιατί πόσο μας ενδιαφέρουν πλέον ονόματα με τη δική του πάνω-κάτω πορεία στο χώρο: Echo and the Bunnymen, Cure, Cocteau Twins, Bauhaus και παρακλάδια, Fall, Husker Du, Wipers, Siouxsie, Rotten, Biafra, Weller... για να αναφέρω μόνο τους πρώτους που μου έρχονται στο νου.
Σκεπτόμενος αρνητικά, θυμώνω με την εμμονή του στον ήχο των Bad Seeds, τον ίδιο τρόπο σύνθεσης, την ατολμία του για κάτι διαφορετικό. Ασχολούμαι όμως μαζί του ακόμα, ελπίζω κάθε φορά πως ο επόμενος δίσκος του θα έχει τις στιγμές του, κι αν τελευταία η ποιότητα της προσφοράς του δεν καλύπτει τις απαιτήσεις μου (μας έχεις κάνει απαιτητικά παλιόπαιδα, Nick) δεν τον κατηγορώ. Πλήρωσε με το παραπάνω τα χρέη του στην ροκ κοινότητα.
Σίγουρα ήταν ο Elvis μας. Σε βελτιωμένη έκδοση. Χωρίς την αμερικανίλα του βασιλιά που ακόμα μου κάθεται στο στομάχι, χωρίς τη γνώση κινδύνου εκείνου. Ο Nick στα live, τα πρώτα χρόνια, έπαιζε με τα όριά του. Ο Elvis απλώς κουνούσε καλά τα κωλομέρια του. Ο Nick έγραφε τα τραγούδια του, υπέφερε από τους δαίμονές του, παθιαζόταν με τους έρωτές του, αυτοκαταστρεφόταν μέσα στο ροκενρόλ παραμύθι και δεν κατηγορούσε κανέναν γι'αυτό.
Για τους νεότερους ο Cave μοιάζει να υπήρχε από πάντα. Το πρώτο που θυμάμαι σχετικά, είναι να ψάχνω και να βρίσκω τελικά τους δίσκους των Boys Next Door στο World of Music δισκάδικο του Μονάχου (με τα χαρακτηριστικά export χαρτόσημα πάντα στο οπισθόφυλλο). Μετά, τις ξένες εφημερίδες που παραμιλούσαν για τις εμφανίσεις των Birthday Party στην Αγγλία και τα σινγκλάκια για τη 4AD που αγοράζαμε απ'το Happening. Μέσα σ'όλα αυτά και το τριήμερο-έκπληξη στη νεκρή συναυλιακά Ελλάδα του 82. Birthday Party, The Fall, New Order. Οι τρίτοι ήρθαν στη θέση των Zounds που είχαν κόλλημα. Καλοί και οι Fall, κι ο κόσμος χόρεψε και χάρηκε τη συναυλία τους. Θυμάμαι ακόμα, σ'ένα πηγαδάκι έξω απ'το Sporting κάποιον να λέει 'καλοί οι Fall, αλλά οι χτεσινοί ήταν άλλο πράγμα'.
Ήμουν μικρός και σχεδόν παρθένος συναυλιακά (δε μετράω τα ελληνικά γκρουπ τύπου Nemo που διασκεύαζαν όλη τη seventies κλασικούρα), και σίγουρα αυτό έπαιξε ρόλο, αλλά το σοκ ήταν απερίγραπτο. Νόμισα πως τα κομμάτια δεν ήταν από τους δίσκους αλλά μόνο ακυκλοφόρητα, θυμάμαι καθαρά το 'Fears of Gun', τον Foetus να τζαμάρει, και θυμάμαι πόσο αστραπιαία μου φάνηκε πως κύλησε ο χρόνος. To group λες και μαστίγωνε τον Cave κι αυτός χόρευε, σφάδαζε, μάτωνε, έφτανε στα άκρα, χωρίς να αφήνει καμιά αμφιβολία ότι όλα αυτά δεν ήταν πηγαία, δεν ήταν ανάγκη κι ότι ήταν απλά ένα show.
Στην επόμενη επίσκεψή του στο Hima (1984 νομίζω) έχασε το αεροπλάνο και η συναυλία έγινε την επόμενη μέρα. Εκεί πρωτακούσαμε τα I put a spell on you και Knocking on heaven's door. Ο Πάνος Ηλιόπουλος που είχε αναλάβει την κηδεμονία του Cave όσο βρισκόταν στηνΑθήνα, μου είπε πρόσφατα πως ήταν τόσο λιώμα που δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να τραγουδήσει. Εμείς δεν πήραμε χαμπάρι κι οι Bad Seeds ήταν ωραίοι (με Adamson) αλλά όχι Birthday Party.
Μέσα στο δύσκολα χρόνια του ο Nick ξαναπέρασε το 87 απ'το Club 22 και τότε διέκρινα τα αποτελέσματα των καταχρήσεων του. Λυπήθηκα όταν είδα να τον βαστάνε εξαντλημένο στο τέλος της συναυλίας. Η τέταρτη και τελευταία φορά στο Club του Μύλου, στο secret gig την παραμονή του Ιβανοφείου, ήταν και πάλι καλός. Δεν ξεφεύγει πια, δεν μπορεί ή δε θέλει να ξοδεύεται ασύστολα κάθε βράδυ, παρόλα αυτά είναι καλύτερος απ'το 99% των rock performer που κυκλοφορούν.
Οι καλύτεροι δίσκοι του είναι το Your funeral και το First born is dead, και σαν ομοίους του έχω μια ολόκληρη ομάδα που ξεκινάει από τους Moodists, περνάει από τους Yell-o-Yell και φτάνει στον Tillett, το Hugo Race, τον Shoenfelt...
Τα καλύτερά του τραγούδια σήμερα (αύριο ίσως είναι διαφορετικά):
The Carny
Mercy seat
Do you love me?
Stranger than kindness
Black crow king.
Για ξενέρωτα δε θέλω να ψάξω.
