Now that's what I call quite good pop songs

Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που χαμογελάνε μέχρι θανάτου. Τους είμαι βαθιά υπόχρεος και απελπιστικά αφοσιωμένος. Είναι πάντα εκεί για να μου θυμίζουν ότι θα υποκλίνομαι ώσπου να πέσω ξερός.

Όμως, αν δεν μου στρίψει, λέω ν' ακολουθήσω το καραβάνι της αγάπης ή εκείνο το τρομερό πλοίο που πάει στο πουθενά. Ή, για μια στιγμή να σκεφτώ! Γιατί όχι; Σ' ένα σπιτάκι μ' ένα χωράφι στο χωρίο του παππού με τα προβατάκια. Εγώ κι ο αγρότης και τ' αδέρφι μου. Δεν είναι βαρύς ο αδερφός μου - εγώ είμαι. Στηρίξου πάνω μου και θα γίνω το καταφύγιό σου. Έχω κι έναν φίλο πού 'ναι κι αυτός για κατα 'κεί. Εμείς οι πέντε θα το ρίξουμε έξω.

Ενθουσιασμός υπάρχει. Θα χτίσουμε ξανά την ελευθερία μας. Θα 'ναι μια μέρα ορόσημο. Θα 'ναι η ώρα της χαράς.

Μου μυρίζει χειμώνας πάλι. Τα χελιδόνια το διέλυσαν το συγκρότημα. Κάθε μέρα είναι ίδια. Το πράσινο φως ανάβει μόνιμα αλλά διστάζω ρε γαμώτο.

Me and the farmer
Bow down
Happy hour
He ain't heavy
Caravan of love
The people who grinned themselves to death
Lean on me
Drop down dead
There is always something there to remind me
The mighty ship
Think for a minute!

ΥΓ: Ευτυχώς που δεν με ξέρουν πολλοί. Η δημοτικότητα θα μ' έτρωγε καθημερινά. Pop will eat myself ήθελα να πωπ. Κι ας μην είναι γραμματικά, συντακτικά ή νοηματικά ορθό!