Ντουέτα

Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης δήλωσε ότι "ντουέτο άντρας-άντρας ή γυναίκα-γυναίκα είναι ανωμαλία, και σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει το λαό από τα πραγματικά προβλήματα". Για το ίδιο θέμα ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε "αυτά είναι πράγματα του Διαβόλου". Κι ο Γιωργάκης κάτι είπε (πάλι) αλλά νόημα δεν έβγαλα (πάλι).

Οπότε: Bjork με PJ Harvey, Cesaria Evora με Ελευθερία Αρβανιτάκη, Bob Dylan με Van Morrison, David Bowie με Lou Reed, Marc Almond με Gene Pitney κλπ., τα ξεχνάμε.

Επίσης: Nancy Sinatra & Lee Hazlewood, Serge Gainsbourg & Jane Birkin, Πάνος Γαβαλάς & Ρία Κούρτη, πάνε πακέτο όπως οι Dolce & Gabbana, πιθανώς παραβαίνουν το νόμο αντι-trust, και άφησα απέξω τα ντουέτο τους για να μη βρω το μπελά μου.

Η θεματολογία των ντουέτο είναι περιορισμένη, και μάλλον τετριμμένη. Στην πλειοψηφία τους κάπου ανάμεσα στο "σ' αγαπάω μ' ακούς, σ' αγαπάω μ' ακούς, σ' αγαπάω σου λέω" και στο "καυγαδάκι-καυγαδάκι ο έρωτας δεν ζει, πρέπει να χωρίσουμε δεν κάνουμε μαζί".

1. Cat Power / Eddie Vedder - Evolution
Cat Power - You Are Free (2003)
Ολόκληροι άντρες και κάθονται να μουρμουρίζουν (ίσα-ίσα που ακούγονται δηλαδή) πίσω από κάτι μίζερες γκρινιάρες (βλέπε και παρακάτω, αριθμούς 6 και 10). Πέρασε πάνω από ένας χρόνος, και η απόσταση επιβεβαιώνει ότι κάποια τραγούδια του 'You Are Free' είναι πραγματικά σπουδαία.
Κατηγορία: Ποίηση.

2. Clint Ruin / Lydia Lunch - Don't Fear The Reaper
Clint Ruin & Lydia Lunch - Don't Fear The Reaper 12"EP (1991)
Η Lunch μουγκρίζει και γρυλίζει όσο λιγότερο μπορεί, οι γραμμές της κιθάρας μένουν ανέπαφες. Αντίθετα με αυτό που θα περίμενε κανείς από τους Clint Ruin (aka Jim "Foetus" Thirlwell) και Lydia Lunch, δεν αλλάζουν τα φώτα στο κλασικό των Blue Oyster Cult.
Κατηγορία: Γουστάρω να παίξω το 'Don't Fear The Reaper' με τη γκομενά μου.

3. PJ Harvey / Thom Yorke - This Mess We're In
PJ Harvey - Stories From the City, Stories From the Sea (2000)
Ο "άρχοντας της μιζέριας" βρέθηκε στο στοιχείο του. Έρωτας, μπέρδεμα και αδιέξοδο. Τραγουδάει κυρίως αυτός αλλά είναι τα σεξουαλικά φλογερά "κόντρα" φωνητικά της Harvey που εξυψώνουν το 'This Mess We're In'.
Κατηγορία: Αγαπιόμαστε αλλά πρέπει να χωρίσουμε.

4. Carla Torgerson / Stuart Staples - Take me
Chris & Carla - Life full of holes (1995)
Όποιος δεν το έχει ακούσει δεν ξέρει τι χάνει... Country standard του Georges Jones, που κάλλιστα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από τους Walkabouts. Το (ευκαιριακό) ντουέτο Carla των Walkabouts και Stuart των Tindersticks τα καταφέρνει πάντοτε, βλέπε και 'Velvet Fog' από τον ίδιο δίσκο ή 'Traveling Light' από το δεύτερο των Tindersticks.
Κατηγορία: Super-καψούρα: "Take me to Siberia / The coldest weather of any wintertime / And it would be just like spring in California / As long as I knew you were mine".

5. Shane McGowan / Kirsty MacColl - Fairytale Of New York
The Pogues - If I Should Fall From grace With God (1988)
H Kirsty MacColl είχε δηλώσει ότι έμαθε να τραγουδάει folk από τον Shane McGowan. Χαρακτηριστικός στίχος του γλυκόπικρου Χριστουγεννιάτικου 'Fairytale Of New York': "Happy Christmas your arse / I pray God it's our last".
Κατηγορία: Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.

6. Lisa Germano / Howe Gelb - Cracklin' Water
OP8: Slush (1997)
Η Germano συνεργάζεται με τον Gelb και άλλους της Giant Sand παρέας. Εγχείρημα πολύ πετυχημένο, οι Gelb και Germano δείχνουν να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Εκείνος (που συνήθως έχει ένα κουβάρι μπλεγμένες ιδέες) δείχνει περισσότερο εστιασμένος κι εκείνη κάπως πιο κεφάτη.
Κατηγορία: Σ' αγαπάω; Σε μισώ; Κι εγώ δεν ξέρω (πάντως σε θέλω)

7. Louis Tillett / Mary-Ellen Stringer - Duet in blue minor
Louis Tillett: "Ego tripping at the gates of hell" (1987)
Στα multi-media λεξικά, στη λέξη ντουέτο θα κλικάρεις και θ' ακούς αυτό. Από τον πρώτο solo δίσκο του Tillett, ο οποίος με βάσεις jazz, soul και blues κατάφερε και προσωπικό ήχο να έχει και να μην είναι προβλέψιμος.
Κατηγορία: Χωρίζουμε και τα χώνουμε ο ένας (μία) στον άλλο (άλλη).

8. Thurston Moore / Lydia Lunch - Death Valley '69
Sonic Youth: Bad Moon Rising (1985)
Οι Sonic Youth στο 'Bad Moon Rising' έκαναν τα πρώτα βήματα να βγουν από το αρτίστικο γκέτο, το επηρεασμένο από τον κιθαριστικό θόρυβο των Rhys Chatham και Glenn Branca και τη no wave σκηνή της Νέας Υόρκης. Το 'Death Valley '69' φρενιασμένο ντουέτο του Moore με την "άγρια" Lydia βρίσκεται στο χείλος περισσότερο συμβατικών rock φορμών. Έμμεση αναφορά στην "Manson family" και το τέλος της χίπικης ουτοπίας.
Κατηγορία: Κλίμα διαστροφής και παραισθήσεων.

9. Iggy Pop / Kate Pierson - Candy
Iggy Pop: Brick by Brick (1990)
Ο μοναδικός δίσκος της προκοπής που έκανε ο Iggy την τελευταία εισκοσιπενταετία. Σπανίως έχει τραγουδήσει καλύτερα, βρίσκοντας τη χρυσή τομή ακρίβειας και αυθορμητισμού. Βοήθησε και η παραγωγή του Don Was, από τους Was (Not Was). Εδώ σε ραδιοφωνικό Hit, παρέα με την Kate Pierson των B-52's.
Κατηγορία: Χωρίσαμε αλλά ακόμη σε γουστάρω.

10. Kristin Hersh / Michael Stipe - Your Ghost
Kristin Hersh: Hips and makers (1994)
Η Kristin των Throwing Muses, ολοκληρωμένη κιθαρίστρια και σπουδαία τραγουδίστρια, αποφάσισε το 1994 να βγάλει προσωπικό δίσκο. Περισσότερο ακουστικό από ότι οι ηχογραφήσεις της με το συγκρότημα, όπως συχνά συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις. Ο δίσκος άνοιγε με το "Your Ghost", ντουέτο με τον αιχμάλωτο της γοητείας της, Michael Stipe.
Κατηγορία: Χωρίσαμε αλλά ακόμη σε γουστάρω.

11. Miki Berenyi / Jarvis Cocker - Ciao!
Lush: Lovelife (1996)
Οι Lush κάπου ανάμεσα στην punk-pop και στο αιθέριο ύφος της 4AD, ήταν τελικά αρκετά καινοτόμα μπάντα, αν και κάπως άνιση στους δίσκους. Αδίκως γνώρισαν μικρότερη επιτυχία από πολλά γκρουπ της brit-pop, και από άλλους που ίσως επηρέασαν, όπως διάφοροι Veruca Salt και Garbage. Το 'Ciao!', όπου η Berenyi μοιράζεται τα φωνητικά με τον Jarvis Cocker των Pulp, είναι single ζωηρό και κολλητικό.
Κατηγορία: Χωρίζουμε και τα χώνουμε κλπ. (μάλλον νόμιζαν ότι το "fuck off" στα Ιταλικά λέγεται "Ciao").