Οι 11 ταινίες που ζήτησα πίσω τα λεφτά μου

1. Apocalypse Now! (Αποκάλυψη Τώρα)
Πηγαίνει λοιπόν ο ανυποψίαστος θεατής να παρακολουθήσει μια ξένοιαστη πολεμική ταινία με ηρωϊσμό και δράμα και τους εχθρούς να πέφτουν κομψά κατά δεκάδες και, αντ' αυτού, βρίσκεται ο άμοιρος αντιμέτωπος μ' ένα μεταφορικό εσωτερικό ταξίδι και την απόλυτη αιματοχυσία. Χειρότερα ακόμη, στο τέλος της διαδρομής περιμένει ένας φαλακρός χοντρός που μουρμουρίζει ακατανόητα. Κακές και επιφανειακές ηθοποιϊες και επιπλέον εξουθενωτική διάρκεια.

2. A Clockwork Orange (Κουρδιστό Πορτοκάλι)
Άλλο διασκεδαστικό θέμα: ο φαύλος κύκλος της βίας και η βία της εξουσίας. Χωρίς ίχνος Σταλλόνε ή τον καλό μας κυβερνήτη, καμιά ωραιοποίηση ούτε κάποιο σημαντικό σκοπό-πρόφαση. Μόνο βία σαν αυτοσκοπός και σκηνοθεσία τόσο κακή που δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε αν η ταινία εκτυλίσσεται στο παρελθόν ή το μέλλον.

3. All That Jazz (Η Παράσταση Αρχίζει)
Τα πράγματα βελτιώνονται εδώ: ένα musical για τον θάνατο. Σαν να μην φτάνει αυτό, ο ετοιμοθάνατος αποχαιρετά τον κόσμο χορεύοντας και τραγουδώντας (bye bye life, τι άλλο;) και οι συγγενείς τον χειροκροτούν. Εξωφρενικά πράγματα και είναι απορίας άξιο που δεν διαμαρτυρήθηκαν συλλογικά οι μοιρολογίστρες.

4. Rumble Fish (Αταίριαστος)
Κι άλλη ταινία-παγίδα: ο Mickey Rourke εξαχρειωμένο φρικιό, μισόκουφος και με αχρωματοψία αντί ωραίος και μυστηριώδης εραστής. Ταιριαστός τίτλος για αταίριαστους ρόλους, αν υπολογιστεί κι αυτός που παίζει τον μπάρμαν, με την φωνή σαν να τρίβονται χαλίκια σε γυαλόχαρτο. Επιπλέον, η ταινία είναι και ασπρόμαυρη.

5. Play It Again Sam (Ωραίος και Σέξυ)
Θα πρέπει κάποιος να βρίσκεται στην ίδια ή παρόμοια κατάσταση για να βρει κωμικά τα παραληρήματα ερωτικής ανασφάλειας του προβληματικού -όπως είναι γνωστό- Woody Allen. Μέχρι και ο Humphrey Bogart επιστρατεύεται εδώ, χωρίς αποτέλεσμα.

6. Blue Velvet (Μπλε Βελούδο)
Εδώ ο David Lynch ξεμπερδεύει μ' ό,τι τέλος πάντων θέλει να πει στα πρώτα δύο λεπτά και ξοδεύει άλλη μιάμισυ ώρα για να τα εξηγήσει. Επιπλέον, νομίζει ότι ενδιαφέρεται κανείς να μάθει τι κρύβεται πίσω από την όμορφη πρόσοψη της απλοϊκής ζωής. Και που ακούστηκε ξανά για κομμένα αυτιά χωρίς ιδιοκτήτη;

7. Seven
Τα θανάσιμα αμαρτήματα κι όλες αυτές οι ηθικολογίες είναι ύλη του κατηχητικού για παιδιά του δημοτικού και δεν αρκεί να προσθέσεις ατμόσφαιρα θρίλερ και μερικές αποτρόπαιες σκηνές για να κάνεις ταινία. Σαν να μην έφταναν αυτά, αντί happy end εδώ υπάρχουν και αδιέξοδα διλήμματα.

8. Pulp Fiction
Δεν μας έφταναν οι αναβιώσεις στο rock, τις έχουμε και στο σινεμά. Αν ο Tarantino είχε ξεμείνει από ιδέες για σενάριο ας έκανε κάτι άλλο (μια βόλτα) αντί γι αυτή τη συρραφή όσων ταινιών του άρεσαν από παιδί, βάζοντας ακόμη και τον Travolta νικητή σε διαγωνισμό χορού. Η μόνη αληθινή στιγμή είναι όταν ο Samuel Jackson συστήνεται σαν bad motherf*.

9. Lost Highway (Χαμένη Λεωφόρος)
Ο David Lynch είναι ένας σκηνοθέτης που πρέπει τελικά να αποφεύγεται πάση θυσία. Όποιος ισχυριστεί ότι κατάφερε να βγάλει άκρη με την χρονική σειρά των διαδραματιζομένων εδώ, ακόμη περισσότερο με το νόημά τους, απλά ψεύδεται. Και η σκηνή με το Siren Song δεν αρκεί για να διορθώσει την κατάσταση.

10. Hannabi (Πυροτεχνήματα)
Χρειάζεται κανείς μια ακόμη ταινία όπου οι ηθοποιοί μιλούν κάθε δέκα λεπτά, στα γιαπωνέζικα; Σωστά. Και ούτε κάν κρατική επιδότηση. Αδύνατον να καταλάβεις αν η ταινία είναι αστυνομική, κοινωνική ή κάτι άλλο, ούτε αν ο πρωταγωνιστής είναι τελικά κατά συρροήν δολοφόνος ή τρυφερός σύζυγος.

11. Ghost Dog
Εύκολα καταλαβαίνει κανείς αυτούς που νόμιζαν ότι πρόκειται για κωμωδία. Ένας υπέρβαρος περιθωριακός που παριστάνει τον σαμουράι και σκοτώνει κόσμο με hip-hop υπόκρουση, αφού πρώτα ταϊσει τα περιστέρια του.