Όσο πιο Βest γίνεται of 2013

Κάθε χρόνο οι ανά των κόσμο μουσικοκριτικοί, μουσικόφιλοι κλπ ιδρώνουν και αγχώνονται να συντάξουν την λίστα τους με τα καλύτερα από τα εκατομμύρια μουσικά έργα που έχουν αφουγκραστεί. Αν ανήκουν στου παλιούς βγάζουν την πίπα τους και στοχάζονται μπροστά σε ότι CD αγόρασαν. Αν είναι γνήσιοι hipsters στρίβουν την άκρη από το μουστάκι τους πίσω από την οθόνη του mac τους ακούγοντας βινύλια. Όλοι όμως προσπαθούν ακριβώς το ίδιο, να διαφέρουν μεν αλλά όχι και τόσο δε. Απλά ένα δυο δίσκους έκπληξη και τα άλλα παραπλήσια με τους άλλους. Μην ξεχνάς ότι αν είσαι εκτός τα άλλα παιδάκια δεν θα σε κάνουν παρέα. Σ'αυτή την ζωή είπαμε το διαφορετικό το αποδεχόμαστε μόνο αν είναι ευρείας κατανάλωσης. Σας κούρασα όμως (άσε που οι μισοί δεν διαβάζετε καν τις εισαγωγές) οπότε πάμε κατευθείαν στις πολυπόθητες λίστες.

Τα 11 καλύτερα τραγούδια/κομμάτια για το 2013

1. Junip - Line of Fire
2. Moby - The Dogs
3. Nine Inch Nails - Copy of A
4. Nick Cave and the Bad Seeds - Water's Edge
5. Gozu -Traci Lords
6. Motorhead - Heartbreaker
7. Volbeat - The Nameless One
8. Pearl Jam - Getaway
9. Krokus- Hard Rocking Man
10. Black Sabbath - Loner
11. Alice in Chains - Hollow

Οι 11 καλύτεροι δίσκοι για το 2013

1. Monster Magnet - The Last Patrol
2. Eminem - The Marshall Mothers LP2
3. Kvelertak - Meir
4. Palms - Palms
5. Mazzy Star - Seasons of Your Day
6. Kadavar - Abra Kadavar
7. The Ultra Electric Mega Galactic - The Ultra Electric Mega Galactic
8. Daft Punk - Random Access Memories
9. Vista Chino - Peace
10. Rob zombie - Venomous Rat Regeneration Vend
11. Burial - Rival Dealer (EP)

Και αναλυτικά για τα τραγούδια

1) Junip - Line of Fire
Το κομμάτι και το σχήμα έγιναν παγκοσμίως γνωστά γιατί παιζόταν στο τρέιλερ πριν από το τελευταίο επεισόδιο του Breaking Bad. Για όσους δεν γνωρίζουν, μιλάμε για την καλύτερη τηλεοπτική σειρά που έχει βγει μέχρι σήμερα (καλά μην ακούσω καμιά βλακεία για Twin Peaks γιατί δεν πιάνει μία μπροστά του). Το όλο στρες που σου δημιουργούν τα φωνητικά και η παγωμάρα των στίχων σε κάνουν ανατριχιάζεις κάθε φορά που το ακούς. Άλλο προτεινόμενο κομμάτι του δίσκου είναι το "So Clear".

2) Moby - The Dogs
Αυτός είναι ο Moby σήμερα. Γυμνός από την λάμψη του παρελθόντος, μας μιλάει για τον ζωώδη πόνο και τα ένστικτα μέσα από ηλεκτρονικούς ρυθμούς. Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα samples και τις λούπες του να σε αγγίξουν καλύτερα από την οποιαδήποτε ακουστική κιθάρα.

3) Nine Inch Nails - Copy of A
Αυτό το άλμπουμ το περίμενε το κοινό του Reznor μετά μανίας. Είναι καλό αλλά όχι και τόσο για να μπει στα καλύτερα τις χρονιάς . Από την άλλη το ρεφρέν του Copy of A θα με συνοδεύει για πολλά χρόνια σε αγωνιώδεις εφιαλτικές καταδιώξεις και όχι μόνο.

4) Nick Cave and the Bad Seeds - Water's Edge
Τον είχα αφήσει τον Cave, τον είχα θάψει στο κουτάκι με τους παλιούς έρωτες που σε έφτυσαν κατάμουτρα όταν πήγες να δώσεις το φιλί του αποχαιρετισμού. Ας είναι όμως, ο κατεργάρης πάλι τα κατάφερε με το αντί-hipster μουστάκι του και ειδικά με αυτό το κομμάτι να τον ευχαριστηθούμε λίγο παραπάνω. Το όλο hype με το τραγούδι για την Ελλάδα κλπ το βρήκα το λιγότερα κιτς, από την άλλη για τον ίδιο δούλεψε μιας και για μία ακόμη φορά έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μας πονάει ενας καλιτέχνης γιατι είναι δικό μας παιδί και όχι απλά businessman.

5) Gozu - Traci Lords
Σαν Queens of the Stone Age που μπορούν να παίξουν τα όργανα τους και με πολύ καλύτερα φωνητικά. Αυτή νομίζω ότι είναι η πιο ταιριαστή περιγραφή για αυτό το σχήμα από την Βοστόνη που παίζει stoner rock με pop χροιά και έχει και χιούμορ όπως φαίνεται από τον τίτλο του κομματιού.

6) Motorhead - Heartbreaker
Θυμίζει παλιές καλές εποχές όπως και όλος ο δίσκος. Μπορεί ο Uncle Lemmy να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας αλλά σε αυτό το κομμάτι δεν το βάζει κάτω.

7) Volbeat - The Nameless One
Οκ για αυτό ευθύνεται η συνεχής επαναπροβολή του βιντεοκλίπ απο το MTV και η όλη τύπου Metallica φάση του σχήματος. Ενδιαφέρον κομμάτι το οποίο σου θυμίζει πολλά αλλά κάτι λέει και από μόνο του.

8) Pearl Jam - Getaway
Ένας ακόμη δίσκος που δεν έκανε για το best of. Δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την φράση "κατώτερος του προηγούμενου" γιατί δεν είναι. Είναι πολύ κοντά αλλά και παράλληλα είναι αλλού. Αυτό είναι ένα από τα δυνατά κομμάτια σε αντίθεση με τα μπαλαντοειδή τύπου "Sirens" και γι'αυτό είναι και πολύ πιο ενδιαφέρον. Σου λέει ότι τα παιδιά τις κιθάρες τις έχουν για να παίζουν και όχι να τις χαϊδεύουν.

9) Krokus - Hard Rocking Man
Όπως είπαμε και στο σχετικό review νωρίτερα μέσα στην χρονιά. Το συγκεκριμένο σχήμα διασκεδάζει την μουσική του. Οι παππούδες λοιπόν γράφουν για πάρτη τους αλλά και για το πάρτι τους και δεν ασχολούνται με αηδίες τύπου Scorpions - Unplugged (όσο και να θέλουν κάποιοι να τους ρίξουν στην ίδια κατηγορία).

10) Black Sabbath - Loner
Κατ'εμε ο δίσκος αυτός δεν έπρεπε να βγει. Δεν υπήρχε λόγος διότι ότι και να κάνουν στις συναυλίες και στο ράδιο πάλι τα παλιά θα παίζουν. Αν είναι να θυμόμαστε κάτι μέχρι την επόμενη ακρόαση του Paranoid είναι το Loner που αποδεικνύει ότι οι γεννήτορες του μέταλ το'χουν ακόμη.

11) Alice in Chains - Hollow
Σε έναν κατά τ' άλλα βαρετό δίσκο βρίσκεται αυτό το κομματάκι το οποίο ανεβάζει πολύ τον πήχη. Σίγουρα εδώ ακούγονται σαν τους παλιούς καλούς εαυτούς τους αλλά και εμείς αυτό δεν θέλαμε. Λίγο πιο σύντομο να ήταν, ακόμη καλύτερα.

Λίγα λόγια για να αιτιολογήσουμε τις επιλογές μας ως καλύτερους δίσκους του 2013

1) Monster Magnet - The Last Patrol
Ένας δίσκος έκπληξη που δεν τον περίμενε κανείς . Οι Monster Magnet γυρνάνε πίσω στα 90s και μας δίνουν έναν καταπληκτικά ταξιδιάρικο δίσκο. Χωρίς να προσπαθούν ακόμη μια φορά να δημιουργήσουν κάτι αντίστοιχο του Powertrip μας σερβίρουν τραγούδια μεγάλα σε διάρκεια και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ από αυτά που δεν βγαίνουν πια, όπως υποστηρίζει στις διάφορες συνεντεύξεις τους ο leader Dave Wyndorf. Αυτό προσπάθησαν να μας πείσουν ότι έκαναν και οι Pearl Jam φέτος αλλά δεν τους βγήκε. Βάζουμε λοιπόν τον χρόνο στο 1996 και ακούμε αυτόν τον δίσκο σαν να έχει βγει αμέσως μετά το Dopes to Infinity, αγαπημένα τραγούδια τα "Last Patrol", "Three Kingfishers" (διασκευή σε Donovan) και "Mindless Ones". Βάλτε το βινύλιο να παίζει ανάψτε το lava lamp και απογειωθείτε.

2) Eminem - The Marshall Mothers LP2
Τα πιο πολλά τα είπαμε στο σχετικό review για αυτόν τον δίσκο. Με λίγα λόγια ο Eminem ξαναγεννιέται από τις στάχτες του και μας προσφέρει μια κορυφαία κυκλοφορία.

3) Kvelertak - Meir
Όσο και να μην μου αρέσουν γενικώς τα black φωνητικά εδώ όχι απλά προσθέτουν αλλά απογειώνουν τον δίσκο και τον κάνουν να παίζει σε μια κατηγορία μόνος του. Black rock n roll και τα μυαλά στα κάγκελα.

4) Palms - Palms
Τα μέλη από το σχήμα που κατάφερε να βγάλει φοβερό ήχο στην τρύπα του Αν (Isis) μαζί με μια παγκόσμια αναγνωρίσιμη φωνή (Chino Moreno από Deftones). Το αποτέλεσμα χαρακτηρίστηκε ως ποπ από αυτούς που ακούν τα γκρουπ της Neurot, Hydrahead κλπ. Για τους υπόλοιπους είναι απλά πολύ σκληρό για τα γούστα τους. Για μας είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

5) Mazzy Star - Seasons of Your Day
Το ταλέντο κάποιων ανθρώπων δεν διαβρώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Για όσους λοιπόν δεν αυτοκτόνησαν ακούγοντας back to back τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, έρχεται άλλη μια δόση σε μορφή δίσκου. Η αλήθεια είναι ότι το γκρουπ αδικείται αν το περιγράψεις με την λέξη κατάθλιψη μιας και είναι απλά μαέστροι της μελαγχολίας. Οι νότες και τα μαγικά φωνητικά χτυπάνε τις κατάλληλες περιοχές του εγκεφάλου που σου εκκρίνουν εκείνον τον γλυκό πόνο για αυτά που αγάπησες και δεν είναι πια εδώ αλλά χαίρεσαι που τα 'χεις βιώσει. Μεγάλο πράγμα η μουσική και είναι δίσκοι σαν και αυτόν που σε κάνουν να καταλαβαίνεις την δύναμη της.

6) Kadavar - Abra Kadavar
Εδώ έχουμε κάποια παιδιά του σήμερα που στο εξώφυλλο μοιάζουν σαν να έχουν βγει από σκηνή του Woodstock και παίζουν ροκ μουσική με τον ήχο που αυτή είχε από το 1969 έως το 1973 σύμφωνα με τον frontman των Monster Magnet, Dave Wyndorf που δηλώνει οπαδός τους. Από την άλλη είναι τραγούδια σαν το Fire που θέλουν να αγοράσεις τον δίσκο σε βινύλιο και ενώ τον ακούς να κάνεις κομμάτια την αηδία που κυκλοφορήσαν οι Deep Purple φέτος (Now.What?).

7) The Ultra Electric Mega Galactic - The Ultra Electric Mega Galactic
Όταν ο Ed άφησε τον Dave. Ή μάλλον καλύτερα όταν ο βασικός κιθαρίστας των Monster Magnet άφησε το γκρουπ. Κανείς δεν αμφέβαλε ότι ο Mundell έχει θεϊκές ικανότητες απλά αυτός δεν περίμενε 30 χρόνια να βγάλει δίσκο όπως ο Johnny Marr. Μας τον σερβίρει τώρα φρεσκότατο και ταξιδευτικό.

8) Daft Punk - Random Access Memories
To punk στο όνομά τους δεν το χουν για πλάκα. Παίρνουν τα αστέρια της Disco (Giorgio Moroder) και δεν τα ξανασερβίρουν, όχι, όχι. Οι τύποι δημιουργούν. Ένας δίσκος για όλη την οικογένεια που όμως δεν είναι καθόλου βαρετός. Ίσα ίσα είναι ικανός να μας ξεγοφιάσει όλους.

9) Vista Chino - Peace
Σχεδόν όλοι οι βασικοί των Kyuss με εξαίρεση των ψωνισμένο Josh Homme υπογράφουν αυτή την φιλική παραγωγή. Δεν είναι απόλυτα Kyuss και έχει αρκετές πιο mellow στιγμές είναι όμως το φάρμακο για την άρρωστη ψυχή των φανατικών οπαδών τους που έρχεται 18 χρονιά μετά το ...And the Circus Leaves Town του 1995. Θέλουμε να τους δούμε και στην χώρα μας σύντομα.

10) Rob Zombie - Venomous Rat Regeneration Vend
Παράλληλα με την καριέρα του στο Hollywood ο Rob φέτος μας έδωσε έναν ειλικρινή δίσκο. Λέμε ειλικρινή γιατί δείχνει ότι πέρασε ώρες στο στούντιο μαζεύοντας με προσοχή τα διάφορα στοιχεία που εμπλουτίζουν τα κομμάτια του. Το αποτέλεσμα ενώ δεν φτάνει ποτέ το μεγαλείο των κυκλοφοριών του με White Zombie είναι αντίστοιχό του πρώτου του προσωπικού δίσκου (Hellbily Deluxe) πίσω στο 1998.

11) Burial - Rival Dealer (EP)
Πως γίνεται ένα EP να παίρνει θέση σε ένα τοπ με full δίσκους; Συμβαίνει γιατί σε τρία κομμάτια ο William Emanuel Bevan (κατά κόσμος Burial) μας παρουσιάζει την ηλεκτρονική σκηνή εκεί περίπου που βρίσκεται σήμερα. Ό,τι κάνει ο Avicii για τις μάζες δηλαδή αλλά για πιο επιλεκτικό κοινό. Δεν είναι τυχαία η συνεργασία που είχε στο παρελθόν με τους Massive Attack.

Επίλογος

Σίγουρα από κάποιους θα κατηγορηθώ ως παρελθοντολάτρης, από αυτούς που κόλλησαν στα εφηβικά τους 90s και κυνηγάνε να ξαναζήσουν την συγκίνηση της πρώτης φοράς, σαν καμένα junkies. Δεν απορρίπτω τις ρίζες μου, τις αγαπώ, απλά ο δίσκος των Graveyard βγήκε το 2012 και ενώ γνωρίζω ότι φέτος ήταν η χρονιά της Miley Cyrus δεν έχω ποστάρει κάνα καλό selfie στο twitter ακόμη. Ίσως το καλοκαίρι με μαγιό...
_____

BACK