PO-PO-POP!!!
Ως συνήθως, πριν ξεκινήσουμε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δεν είμαι ΠΟΠ ή POP ή όπως αλλιώς λέγεται αυτό το είδος μουσικής που 'χει καταντήσει τους περισσότερους alternative ραδιοφωνικούς σταθμούς αηδία. Αφού λοιπόν το παραπάνω είναι προφανές ας πάμε λίγο πίσω. Κάπου εκεί στις αρχές τις δεκαετίας του 90 διάβαζα στο 'τότε' ενδιαφέρον περιοδικό ΠΟΠ+ΡΟΚ ένα άρθρο που μίλαγε για την ποπ αλλά προφανώς την είχε μπερδέψει με τον πρόγονο της την popular music (δημοφιλής μουσική σε ελεύθερη μετάφραση) γιατί είχε μέσα μέχρι και τον Dylan. Θυμάμαι το άρθρο είχε ξεσηκώσει μια θύελλα συζητήσεων με το νεοανερχόμενο τότε μεταλλά αδερφό μου (βλέπετε ο μικρός είχε προνοήσει και δεν άκουγε βλακείες). Χρόνια μετά ένας καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Γηραιάς Αλβιόνας διορθώνοντας μια εργασία που 'χα (αντι)γράψει, μου εξηγούσε ότι ο όρος Britpop είναι μεταγενέστερος οπότε δεν μπορούσα να τον χρησιμοποιήσω για τις δεκαετίες 60 και 70.
Όντας λοιπόν και 'γω αμαθής κάποτε, προσηλυτίστηκα σ' αυτή την βρωμερή σέχτα τις pop και έχω πράξει αποτρόπαια εγκλήματα όπως την αγορά δίσκου των Oasis και την παρακολούθηση συναυλιών από σχήματα όπως οι Dodgy και οι Strangelove. Μετά την μετάβαση όμως στα πάτρια εδάφη της πλευστότητας των μελών των σχημάτων ανακάλυψα μια αντιμετώπιση απ' τους ιθαγενείς προς αυτά, αντίστοιχη μ' αυτή που φέρουν οι δικοί μας εκάστοτε λαϊκοί βάρδοι. Έτσι λοιπόν αποχώρησα απ' το ποπ club, επειδή όμως δεν πρέπει ποτέ ν' αποποιούμαστε τα βιώματα μας, θα παρατάξω τα εξής τραγούδια χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά.
1. Carter USM - The only living boy in New Cross (όχι τίποτα άλλο αλλά επειδή μιλάει για μια απ' τις χειρότερες περιοχές του Λονδίνου και εγώ νόμιζα ότι περιέγραφε κάποιον θρυλικό ήρωα)
2. Bjork - Human Behaviour (γιατί ακόμη την ψάχνουμε και δεν έχει γίνει ανθρώπινη - η συμπεριφορά, η Bjork, όποια θέλετε διαλέξτε)
3. Carter USM - This is How it Feels (η πολυπόθητη διασκευή θρύλος στο τραγούδι των Inspiral Carpets που όταν την έπαιζε στο MAD γινόταν το χάος)
4. The Chills - Heavenly Pop Hit (για το χειμωνιάτικο συναίσθημα που μας βγάζει πάντα)
5. The Stone Roses - ΟΛΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΣΚΟΣ (το απόλυτο ποπ άλμπουμ κατ' εμέ που τ' ακούω ακόμη και τώρα ανετότατα)
6. Suede - Animal Nitrate (για την φωνή του Brett και τίποτα άλλο)
7. James - Sometimes (για το βίντεο μέσα στο νερό)
8. U2 - Lemon (επειδή σε κάποια φάση γίνανε και αυτοί ποπ)
9. Monaco - What Do You Want From Me? (μιας και κάποτε σ' ένα goth club φορώντας λευκό t-shirt Blur αναφώνησα «Monaco!» ακούγοντας το μπάσο του Peter Hook μέχρι βέβαια ο φίλος μου ο Μανώλης να με διορθώσει ευγενέστατα «Joy Division, βλάκα!»)
10. Common Sense - Grotesque (επειδή είναι κορυφαίο δείγμα Ελληνικής αγγλόφωνης ποπ και ας ξενέρωσα με το γεγονός ότι η Τατιάνα δεν έμοιαζε με μέλος των Spice Girls!)
11. Julian Cope - Όλο το '20 Mothers' (για την τρέλα που πουλάει ο ποπ τροβαδούρος)
12. Ding An Sigh - Comedy (από το cd συλλογή 'Pop Secrets' του εκλιπόντος πλέον περιοδικού Voice)
13. Carter USM - A Prince In A Pauper's Grave (για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε αλλά και για την φοβερή ατάκα που' χε πετάξει ένας τύπος στο λύκειο «Εγώ ακούω κιθαριστική pop, όπως οι Carter!»
